“ടാ, ഇന്നലെ രാത്രി എന്റെ വീട്ടിൽ ഒരു വലിയ ഗുസ്തി മത്സരം നടന്നു!”
മൂന്നാം ക്ലാസ് ബി-യിലെ കിരൺ ഓടിവന്ന് സ്കൂൾ മുറ്റത്തെ വലിയ മാവിൻചുവട്ടിലേക്ക് ബാഗ് വലിചെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ വലിയൊരു നിധി കണ്ടെത്തിയതിന്റെ ആവേശവും തിളക്കവുമുണ്ടായിരുന്നു. കൈകൾ വായുവിൽ വീശി അവൻ കൂട്ടുകാരെ ആകർഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
തുരുതുരെ ചോദ്യങ്ങളുമായി അവന്റെ അടുത്ത കൂട്ടുകാരായ രാഹുലും അച്ചുവും ജോമോളും അവന് ചുറ്റും കൂടി. രാവിലെ ഒൻപത് മണിക്ക് ബെല്ലടിക്കാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ സ്കൂൾ മുറ്റം കുട്ടികളുടെ ബഹളം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു.
“ഗുസ്തിയോ? ആരു തമ്മിൽ? നിന്റെ ചേട്ടൻ വല്ലവരുമായും തല്ലുകൂടിയോ?” രാഹുൽ കണ്ണ് മിഴിച്ചു ചോദിച്ചു.
“ഏയ്, ചേട്ടനല്ല. അച്ഛനും അമ്മയും തമ്മിൽ!” കിരൺ ചുറ്റും നോക്കി ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
“അച്ഛനും അമ്മയുമോ? അവർ തമ്മിൽ എന്തിനാടാ തല്ലുകൂടുന്നത്?” ജോമോൾ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. അവളുടെ വീട്ടിൽ അച്ഛനും അമ്മയും വഴക്കിടാറുണ്ടെങ്കിലും ഗുസ്തി പിടിക്കാറില്ലായിരുന്നു.
“അതല്ലടാ…” കിരൺ ഒന്നു നിർത്തി, എന്നിട്ട് വലിയൊരു കണ്ടുപിടുത്തം പോലെ വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി. “ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ ഉറക്കം പകുതിക്ക് ഉണർന്നപ്പോഴാ കണ്ടത്. മുറിയിൽ ചെറിയൊരു വെളിച്ചം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അമ്മയെ അച്ഛൻ ഇങ്ങനെ കട്ടിലിലേക്ക് അമർത്തിപ്പിടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മ ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതിരിക്കാൻ കൈകൊണ്ട് വായ പൊത്തുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പേടിച്ചുപോയി. അമ്മയുടെ ശ്വാസം മുട്ടുകയാണോ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.”
“എന്നിട്ട് നീ അച്ഛനെ അടിച്ചില്ലേ?” അച്ചു ആവേശത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങിയതാ. അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്. അമ്മ ശരിക്കും കരയുകയല്ലായിരുന്നു, അമ്മ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു! വലിയൊരു ഒളിച്ചുകളി മട്ടിലായിരുന്നു. അച്ഛൻ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നു, ഉമ്മ വെക്കുന്നു… പക്ഷേ ഗുസ്തി പിടിക്കുന്നുമുണ്ട്. നമ്മളോട് പറയാതെ രാത്രിയിൽ കളിക്കുന്ന എന്തോ രഹസ്യക്കളി!” കിരൺ തന്റെ കുട്ടിബുദ്ധിയിൽ തോന്നിയ കാര്യം കൂട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ വിളമ്പി.
“അതെന്താ അവര് രാത്രി മാത്രം കളിക്കുന്നത്? നമ്മളെ കൂട്ടാതിരിക്കാൻ ആണോ?” രാഹുൽ താടിക്ക് കൈവെച്ച് ആലോചിച്ചു.
“നമ്മളെ കൂട്ടാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയാവും നമ്മൾ ഉറങ്ങിക്കഴിയുമ്പോൾ കളിക്കുന്നത്. ഇന്ന് രാത്രിയും ഞാൻ ഉറങ്ങാതെ നോക്കിരിക്കാൻ പോവുകയാണ്,” കിരൺ അഭിമാനത്തോടെ പ്രഖ്യാപിച്ചു.
കുട്ടികളുടെ ഈ സംസാരം അല്പം മാറി, ഓഫീസിലേക്ക് നടക്കുകയായിരുന്ന അവരുടെ ക്ലാസ് ടീച്ചർ ശാലിനി തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായാണ് കേട്ടത്. അവൾ അവിടെത്തന്നെ സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി. കുട്ടികളുടെ ഭാവനയും അവർ കാണുന്ന കാഴ്ചകളെ തങ്ങളുടെ ലോകവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന രീതിയും ഓർത്ത് അവൾക്ക് ആദ്യം നേർത്തൊരു പുഞ്ചിരി വന്നെങ്കിലും, അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ ഉള്ളിലൊരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി.
മൂന്നാം ക്ലാസിലെ ഒരു കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ ഇത്തരം കാഴ്ചകൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളെക്കുറിച്ചും, അത് മറ്റു കുട്ടികളിലേക്ക് പടരുന്നതിനെക്കുറിച്ചും ഒരു അധ്യാപിക എന്ന നിലയിൽ അവൾക്ക് വ്യക്തമായ ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
ക്ലാസ് ബെല്ലടിച്ചപ്പോൾ കുട്ടികളെല്ലാം വരിവരിയായി ക്ലാസുകളിലേക്ക് നടന്നു. ശാലിനി ടീച്ചർ മൂന്നാം ക്ലാസിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ കിരൺ വളരെ ശാന്തനായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ കറുത്ത ബോർഡിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോഴും, രാവിലെ അവൻ കൂട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ടീച്ചറുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
‘കുട്ടികൾ കളിമണ്ണുപോലെയാണ്,’ ശാലിനി ഓർത്തു. ‘അവർ കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതുമായ കാര്യങ്ങൾ കൃത്യമായ അറിവില്ലാതെ അവർ ഉള്ളിലേക്ക് എടുക്കും. കിരൺ കണ്ടത് അവന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ സ്വകാര്യ നിമിഷങ്ങളാണ്. പക്ഷേ, ഒരു മൂന്നാം ക്ലാസുകാരന് അത് ‘ഗുസ്തിയും’ ‘രഹസ്യക്കളിയുമായി’ മാത്രമേ വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ കഴിയൂ. ഇത് തുടർന്നാൽ അവന്റെ മനസ്സിൽ തെറ്റായ ചിന്തകൾ വളരും.’
ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം ശാലിനി ടീച്ചർ കിരണിനെ മാത്രം അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു. സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ മറ്റു അധ്യാപകർ ആരും ഇല്ലാതിരുന്ന സമയം നോക്കിയാണ് അവൾ അവനെ വിളിച്ചത്. വളരെ സ്നേഹത്തോടെ അവനെ അടുത്തിരുത്തി, തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു, “കിരണൂട്ടാ, ഇന്ന് രാവിലെ നീ കൂട്ടുകാരോട് എന്തോ ഒരു കഥ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നല്ലോ? അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ഗുസ്തിയെക്കുറിച്ച്?”
കിരൺ പെട്ടെന്ന് പേടിച്ചുപോയി. ടീച്ചർ തന്നെ വഴക്കുപറയുമോ, ക്ലാസിന് പുറത്താക്കുമോ എന്ന ഭയം അവന്റെ കുഞ്ഞ് കണ്ണുകളിൽ നിഴലിച്ചു. അവൻ നഖം കടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“അത്… ടീച്ചർ… ഞാൻ ചുമ്മാ…” അവൻ തലതാഴ്ത്തി.
“ഏയ്, ടീച്ചർ വഴക്ക് പറയുകയല്ലെടാ,” ശാലിനി അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. “മുതിർന്നവർ രാത്രിയിൽ സംസാരിക്കുന്നതും വഴക്കിടുന്നതും ഗുസ്തി പിടിക്കുന്നതും കളിക്കുന്നതും ഒക്കെ അവരുടേതായ കാര്യങ്ങളാണ്. അത് നമ്മൾ മറ്റുള്ളവരോട് വന്ന് പറയാൻ പാടില്ല, കേട്ടോ? അത് മോശം ശീലമാണ്. മോൻ നല്ല കുട്ടിയല്ലേ?”
കിരൺ പതുക്കെ തലയാട്ടി. എങ്കിലും അവന്റെ ഉള്ളിലെ ജിജ്ഞാസ പൂർണ്ണമായി മാറിയിരുന്നില്ല. “പക്ഷേ ടീച്ചർ, അവർ എന്നോട് പറയാതെ എന്തിനാ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്?”
ശാലിനി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അത് മുതിർന്നവരുടെ ചില കാര്യങ്ങളാണ് മോനേ. മോൻ വലുതാകുമ്പോൾ മനസ്സിലാകും. ഇപ്പോൾ മോൻ പഠിക്കുന്നതിലും കളിക്കുന്നതിലും മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മതി. രാവിലെ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഇനി ആരോടും പറയരുത്, കേട്ടോ?”
കിരൺ ‘ശരി’ എന്ന് പറഞ്ഞ് ക്ലാസിലേക്ക് തിരികെ പോയെങ്കിലും, ശാലിനിക്ക് അതുകൊണ്ട് മാത്രം പ്രശ്നം അവസാനിച്ചതായി തോന്നിയില്ല. കുട്ടികളുടെ ഈ പ്രായത്തിലുള്ള ജിജ്ഞാസ അവരെ തെറ്റായ നിഗമനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കും. മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ഒരു ധാരണ നൽകേണ്ടതുണ്ട്. അവൾ ഡയറി തുറന്ന് കിരണിന്റെ അമ്മയായ രമ്യയുടെ ഫോൺ നമ്പർ തിരഞ്ഞു.
ഫോൺ റിങ് ചെയ്തപ്പോൾ രമ്യ അടുക്കളയിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. കിരണിന്റെ ക്ലാസ് ടീച്ചറുടെ നമ്പറാണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ചെറിയൊരു പരിഭ്രമം തോന്നി.
“ഹലോ, രമ്യയല്ലേ? ഞാൻ കിരണിന്റെ ടീച്ചർ ശാലിനിയാണ്.”
“അതെ ടീച്ചർ, പറയൂ. കിരണിന് എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ? അവൻ ക്ലാസിൽ വല്ല കുസൃതിയും ഒപ്പിച്ചോ?” രമ്യയുടെ സ്വരത്തിൽ ആശങ്ക പ്രകടമായിരുന്നു.
“ഏയ്, അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല. അവൻ നല്ല കുട്ടിയാണ്. പക്ഷേ, എനിക്ക് രമ്യയോട് വ്യക്തിപരമായി ഒരു കാര്യം സംസാരിക്കാനുണ്ട്. നാളെ രാവിലെ സ്കൂളിലേക്ക് വരാൻ സൗകര്യപ്പെടുമോ?” ശാലിനി ചോദിച്ചു.
“നാളെയോ? വരാം ടീച്ചർ. എന്താണ് കാര്യം എന്ന് ഇപ്പോൾ പറയാമോ?”
“നമുക്ക് നാളെ നേരിട്ട് സംസാരിക്കാം രമ്യാ, അതാവും കൂടുതൽ നല്ലത്,” ശാലിനി ഫോൺ വെച്ചു.
ഫോൺ വെച്ചതിനു ശേഷവും രമ്യയുടെ മനസ്സ് ശാന്തമായില്ല. അവൾ ഭർത്താവ് ഹരിയെ വിളിച്ചു കാര്യം പറഞ്ഞു.
“നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ടെൻഷൻ അടിക്കുന്നത് രമ്യേ? കുട്ടികൾ എന്തെങ്കിലും കുസൃതി കാണിച്ചിട്ടാവും. നാളെ പോയി നോക്കാം,” ഹരി അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
അന്ന് രാത്രി, പതിവുപോലെ കിരൺ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും നടുവിലാണ് കിടന്നത്. അവൻ ഉറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം ഹരി രമ്യയെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അവൾ അവനെ തള്ളിമാറ്റി.
“വേണ്ട ഹരിയേട്ടാ, എനിക്ക് എന്തോ ഒരു സമാധാനക്കേട് പോലെ. ടീച്ചർ വിളിച്ചതിൽ എന്തോ കാര്യമുണ്ട്. കിരൺ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലെങ്കിൽ കാണും,” രമ്യ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അവൻ നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ് രമ്യേ, നീ വെറുതെ പേടിക്കാതെ,” ഹരി വീണ്ടും അടുത്തു വന്നപ്പോൾ കിരൺ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. അവർ രണ്ടുപേരും പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദരായി. ആ രാത്രിയിൽ രമ്യയ്ക്ക് ഒട്ടും ഉറക്കം വന്നില്ല.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ പത്ത് മണിയോടെ രമ്യ സ്കൂളിലെത്തി. ഹരിക്ക് ഓഫീസിൽ പോകേണ്ടിരുന്നതിനാൽ അവൾ തനിച്ചാണ് വന്നത്. ശാലിനി ടീച്ചർ അവളെ സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് സ്വീകരിച്ചു. അവർ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ചുറ്റും മറ്റു അധ്യാപകർ ഇല്ലാത്ത ഒരു കോണിലാണ് അവർ ഇരുന്നത്.
“രമ്യാ, ഞാൻ നിങ്ങളെ വിളിച്ചത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട, എന്നാൽ അല്പം ഗൗരവമുള്ള ഒരു കാര്യം സംസാരിക്കാനാണ്,” ശാലിനി സൗമ്യമായി, എന്നാൽ വ്യക്തതയോടെ പറഞ്ഞു. “കഴിഞ്ഞ ദിവസം കിരൺ അവന്റെ കൂട്ടുകാരോട് വീട്ടിലെ ചില സ്വകാര്യ നിമിഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് ഞാൻ നേരിട്ട് കേൾക്കാനിടയായി.”
രമ്യയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വിളറിവെളുത്തു. “അയ്യോ! ടീച്ചർ… അവൻ… അവൻ എന്താണ് പറഞ്ഞത്?” അവൾ പരിഭ്രാന്തിയോടെ ചോദിച്ചു.
“പേടിക്കേണ്ട, അവൻ അത് വളരെ നിഷ്കളങ്കമായാണ് എടുത്തത്. അച്ഛനും അമ്മയും രാത്രി ‘ഗുസ്തി പിടിക്കുകയാണെന്നാണ്’ അവൻ വിചാരിച്ചത്,” ശാലിനി പറഞ്ഞു. “അവൻ കൂട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞത്, അച്ഛൻ അമ്മയെ അമർത്തിപ്പിടിക്കുന്നു, ഉമ്മ വെക്കുന്നു, അമ്മ ചിരിക്കുന്നു എന്നൊക്കെയാണ്. ഒരു കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ അത് വലിയൊരു രഹസ്യക്കളിയാണ്.”
രമ്യയ്ക്ക് ഭൂമി പിളർന്നു താഴേക്ക് പോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. അപമാനം കൊണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ടും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ സാരിത്തുമ്പുകൊണ്ട് മുഖം മറച്ചു.
“ടീച്ചർ… ഞങ്ങൾ… ഞങ്ങൾ അവൻ ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു എന്ന് കരുതിയാണ്… ഒരിക്കലും അവൻ കാണുമെന്ന് വിചാരിച്ചില്ല. എനിക്ക് വലിയ നാണക്കേടാകുന്നു,” രമ്യ വിതുമ്പി.
“രമ്യാ, ദയവായി കരയാതിരിക്കൂ,” ശാലിനി അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. “ഞാൻ നിങ്ങളെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടിയല്ല ഇത് പറഞ്ഞത്. ഒരു അമ്മ എന്ന നിലയിലും അധ്യാപിക എന്ന നിലയിലും എനിക്ക് നിങ്ങളെ ബോധവൽക്കരിക്കേണ്ട കടമയുണ്ട്. നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നതിലും വേഗത്തിലാണ് ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾ വളരുന്നത്. അവർക്ക് ചുറ്റും നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ അവർ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്.”
രമ്യ തലതാഴ്ത്തി ഇരുന്നു. അവൾക്ക് എന്തുപറയണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
“ഈ പ്രായത്തിലുള്ള കുട്ടികൾക്ക് എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും വലിയ ജിജ്ഞാസയായിരിക്കും,” ശാലിനി തുടർന്നു. “നമ്മൾ അവർ ആഴത്തിൽ ഉറങ്ങുകയാണെന്ന് കരുതുമെങ്കിലും, ചെറിയൊരു ശബ്ദമോ അനക്കമോ കേട്ടാൽ പോലും അവർ ഉണർന്നേക്കാം. പൂർണ്ണമായി കണ്ണുതുറന്നില്ലെങ്കിലും അവരുടെ ഉപബോധമനസ്സ് ആ കാഴ്ചകളെയും ശബ്ദങ്ങളെയും ഒപ്പിയെടുക്കും. മുതിർന്നവരുടെ ഇത്തരം സ്വകാര്യതകൾ കുട്ടികളുടെ മുന്നിൽ വെച്ചാകുന്നത് അവരുടെ മനസ്സിൽ അനാവശ്യമായ ചിന്തകളും അസ്വസ്ഥതകളും ഉണ്ടാക്കും.”
“ഞങ്ങൾ ഇനി എന്തുചെയ്യണം ടീച്ചർ? അവൻ ഇത് എല്ലാവരോടും പറയുമോ?” രമ്യ ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ അവനോട് സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇനി അത് ആരോടും പറയരുതെന്ന് അവന് മനസ്സിലായിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, വീണ്ടുമൊരു അവസരം ഉണ്ടാകാതിരിക്കാൻ നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കണം. അവനെ മറ്റൊരു മുറിയിലേക്ക് മാറ്റാൻ സമയമായി. അവന് സ്വന്തമായി ഒരു കിടപ്പുമുറി നൽകുക.”
“അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കാൻ പേടിക്കില്ലേ ടീച്ചർ?” രമ്യ സംശയം പ്രകടിപ്പിച്ചു.
“ആദ്യമൊക്കെ ചെറിയ മടി കാണിക്കും. പക്ഷേ, നമ്മൾ അവനെ മാനസികമായി തയ്യാറാക്കണം. അവൻ വലിയ കുട്ടിയായി എന്നൊരു തോന്നൽ അവനിൽ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുക. അത് അവന് ആത്മവിശ്വാസവും നൽകും. മാതാപിതാക്കളുടെ സ്വകാര്യത നിലനിർത്താൻ അത് വളരെ അത്യാവശ്യമാണ്,” ശാലിനി ടീച്ചർ ഉപദേശിച്ചു.
രമ്യ ടീച്ചറോട് നന്ദി പറഞ്ഞ് അവിടെനിന്നിറങ്ങി. അവളുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു ഭാരം ഒഴിഞ്ഞതുപോലെയും, അതേസമയം പുതിയൊരു ഉത്തരവാദിത്തം വന്നതുപോലെയും തോന്നി.
വൈകുന്നേരം ഹരി ഓഫീസിൽ നിന്ന് വന്നയുടൻ രമ്യ സ്കൂളിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒന്നൊഴിയാതെ വിവരിച്ചു. ഹരി ആദ്യം ഞെട്ടിയെങ്കിലും പിന്നീട് തന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായ അശ്രദ്ധ ഓർത്ത് സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്തി.
“എന്റെ ദൈവമേ, നമ്മൾ എത്ര വലിയ അബദ്ധമാണ് കാണിച്ചത്! അവൻ കുട്ടിയല്ലേ, ഒന്നും അറിയില്ലെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്,” ഹരി നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ചു.
“ടീച്ചർ പറഞ്ഞത് തികച്ചും ശരിയാണ് ഹരിയേട്ടാ. നമ്മൾ അവനെ മറ്റൊരു മുറിയിലേക്ക് മാറ്റണം. അടുത്തുള്ള ചെറിയ മുറി നമുക്ക് അവനായി ഒരുക്കാം,” രമ്യ പറഞ്ഞു.
അവർ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് അന്നുതന്നെ കാര്യങ്ങൾ ആസൂത്രണം ചെയ്തു. വീട്ടിലെ ചെറിയ മുറി വൃത്തിയാക്കി, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പഴയ സാധനങ്ങളൊക്കെ മാറ്റി. കിരണിന് ഇഷ്ടമുള്ള കാർട്ടൂൺ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങൾ ചുവരുകളിൽ ഒട്ടിച്ചു. മനോഹരമായ ഒരു ചെറിയ കട്ടിലും പുതിയ ബെഡ്ഷീറ്റും അവിടെ ക്രമീകരിച്ചു.
കിരൺ ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞ് വന്നപ്പോൾ അവനെ അവർ ആ മുറിയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
“കിരണൂട്ടാ, ഇതാ മോന്റെ പുതിയ മുറി! നീ ഇപ്പോൾ വലിയ കുട്ടിയായില്ലേ? മൂന്നാം ക്ലാസിലായി. ഇനി മുതൽ മോന് സ്വന്തമായി ഒരു മുറിയുണ്ട്!” ഹരി അവനെ തോളിലേറ്റിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“സത്യമാണോ അച്ഛാ? ഇത് എന്റെ മാത്രമാണോ?” കിരൺ ആവേശഭരിതനായി മുറിയിലാകെ ഓടിനടന്നു. ചുവരിലെ ചിത്രങ്ങളിൽ തൊട്ടുനോക്കി.
“അതെടാ, മോന് ഇഷ്ടമുള്ളപ്പോൾ ഇവിടെ ഇരുന്ന് പഠിക്കാം, കളിക്കാം. പക്ഷേ രാത്രി കൃത്യസമയത്ത് ഇവിടെ വന്ന് ഉറങ്ങണം,” അമ്മ അവനെ ഉമ്മവെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ അച്ഛനും അമ്മയും?” കിരൺ ചോദിച്ചു.
“ഞങ്ങൾ അടുത്ത മുറിയിലുണ്ടാകും. മോന് എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും വിളിക്കാം. വാതിൽ പൂർണ്ണമായി അടയ്ക്കേണ്ടതില്ല,” ഹരി അവന് ധൈര്യം നൽകി.
അങ്ങനെ, പുതിയ മുറിയുടെ സന്തോഷത്തിൽ കിരൺ തന്റെ സ്വന്തം കിടക്കയിലേക്ക് മാറി. ആദ്യത്തെ രണ്ടു ദിവസങ്ങളിൽ അവൻ പകുതിക്ക് ഉണർന്ന് അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നെങ്കിലും, രമ്യ അവനെ സ്നേഹത്തോടെ തിരികെ കൊണ്ടുപോയി കിടത്തി. പതുക്കെ പതുക്കെ അവൻ ആ പുതിയ ശീലവുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും അവരുടെ സ്വകാര്യതയും, കിരണിന് അവന്റെ സുരക്ഷിതവും നിഷ്കളങ്കവുമായ കുട്ടിക്കാലവും തിരികെ ലഭിച്ചു. സ്കൂളിൽ അവൻ ഇപ്പോൾ പഴയതുപോലെ കുസൃതിക്കഥകൾ പറയുന്നില്ല. പകരം, കളികളിലും പഠനത്തിലും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി. മുതിർന്നവരുടെ ലോകത്തെ നിഴലുകളേക്കാൾ അവന് പ്രധാനം അവന്റെ സ്വന്തം മുറിയും സ്വപ്നങ്ങളുമാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ശാലിനി ടീച്ചറുടെ സമയബന്ധിതമായ ഇടപെടൽ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ സമാധാനവും ഒരു കുട്ടിയുടെ ഭാവിയുമാണ് കാത്തുസൂക്ഷിച്ചത്.
✍️ആമി
