“മനോജ്… ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിക്കുന്നതിന് മുൻപ് എനിക്ക് ചില കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കാനുണ്ട്.”
നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചാരത്തിൽ നിന്നും ഒരു പുതിയ ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ മായ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. അവളുടെ ലോകം മൂന്ന് വയസ്സുകാരൻ മകൻ കിച്ചുവിൽ ഒതുങ്ങിനിന്നു. എന്നാൽ വിധി മനോജ് എന്ന രൂപത്തിൽ അവളുടെ മുന്നിലെത്തി.
വിവാഹാലോചനകൾ നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒരു വൈകുന്നേരം മായയും മനോജും ആദ്യമായി തനിച്ചു സംസാരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഒരു ചെറിയ കഫേയുടെ കോണിലിരിക്കുമ്പോൾ മായയുടെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“മനോജ്… ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിക്കുന്നതിന് മുൻപ് എനിക്ക് ചില കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കാനുണ്ട്. മനോജിന് ഒരുപക്ഷേ ഇതൊരു പുതിയ തുടക്കമായിരിക്കാം. പക്ഷേ എനിക്കിത് എന്റെ മകന്റെ സുരക്ഷയാണ്. അവനെ മാറ്റിനിർത്തിക്കൊണ്ടുള്ള ഒരു ജീവിതം എനിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല.”
“മായ എന്തിനാണ് ഇത്രയധികം ആകുലപ്പെടുന്നത്? നിന്നെ കാണാൻ വരുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ നിന്റെ മകനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു.”
“അറിയുന്നതും അനുഭവിക്കുന്നതും രണ്ടാണ്. നാളെ മനോജിന്റെ വീട്ടുകാർ അവനെ ഒരു ബാധ്യതയായി കാണില്ലേ? എന്റെ മകൻ മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ കുട്ടി എന്ന ലേബലിൽ ആ വീട്ടിൽ അവഗണിക്കപ്പെടുന്നത് എനിക്ക് സഹിക്കാനാവില്ല. അതുകൊണ്ട് വേണമെങ്കിൽ ഇപ്പോഴും മനോജിന് ഈ തീരുമാനത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറാം.”
മനോജ് മായയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി “മായേ, വിവാഹം എന്നത് രണ്ട് പേർ ഒപ്പിടുന്ന ഒരു കരാറല്ല. അത് പരസ്പരമുള്ള വിശ്വാസമാണ്. നിന്നെ ഞാൻ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ നിന്റെ ഭൂതകാലത്തെയും നിന്റെ കുഞ്ഞിനെയും ഞാൻ നെഞ്ചിലേറ്റുകയാണ്. അവൻ നിനക്ക് മകനാണെങ്കിൽ എനിക്കും അവൻ മകൻ തന്നെയാണ്. എന്റെ വീട്ടുകാരുടെ കാര്യം നീ പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം.”
മനോജിന്റെ വീട്ടിൽ കല്യാണ ഒരുക്കങ്ങൾ നടക്കുമ്പോഴും അവന്റെ അമ്മ ഭാരതിയമ്മയും സഹോദരിയും തങ്ങളുടെ അമർഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
“മനോജേ, നീ എന്തിനാ ഇത്ര നിർബന്ധം പിടിക്കുന്നത്? ഒരു കുട്ടിയുള്ള പെണ്ണിനെ കെട്ടിയാൽ നാട്ടുകാർ എന്ത് പറയും? പോരാത്തതിന് ആ കുട്ടിയെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരണമെന്ന് പറയുന്നത് എവിടുത്തെ ന്യായമാണ്?”
“അതെ മനോജേട്ടാ, ആ കുട്ടിയെ അവളുടെ വീട്ടിൽ വിട്ടാൽ പോരേ? ചെലവിനുള്ള പണം നമ്മൾ കൊടുത്താൽ മതി. നമുക്ക് വരാൻ പോകുന്ന കുട്ടികളുടെ അവകാശങ്ങളിൽ അവൻ ഒരു തടസ്സമാകില്ലേ?” മനോജിന്റെ സഹോദരി പറഞ്ഞു.
“അമ്മേ, ആ പെണ്ണിന് ആ കുട്ടി ശ്വാസമാണ്. ശ്വാസം മാറ്റിവെച്ച് ജീവിക്കാൻ ആർക്കെങ്കിലും പറ്റുമോ? ഞാൻ അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ആ കുഞ്ഞിനെയും സ്നേഹിക്കണം. അവനെ മാറ്റിനിർത്താൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.”
“എങ്കിൽ നീ ഓർത്തോ, ആ കുട്ടിയുടെ കാര്യത്തിൽ ഒരു ഉത്തരവാദിത്തവും ഞങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കില്ല. അവൻ ഈ വീട്ടിൽ ഒരു അതിഥി മാത്രമായിരിക്കും.”
ലളിതമായ ചടങ്ങുകളോടെ വിവാഹം നടന്നു. മനോജിന്റെ തറവാട്ടിലേക്ക് വലതുകാൽ വെച്ച് കയറുമ്പോൾ മായയുടെ ഇടുപ്പിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കിച്ചു ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭാരതിയമ്മ നിലവിളക്ക് കൈമാറുമ്പോൾ ആ കുട്ടിയെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്തില്ല.
വീടിനുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ തന്നെ അവഗണനയുടെ കാറ്റ് വീശിത്തുടങ്ങി. ഓരോ മുഹൂർത്തത്തിലും ആ കുട്ടി അവിടെ അനാവശ്യമാണെന്ന തോന്നൽ അവർ ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
കിച്ചുവിന്റെ ജന്മദിനത്തോടനുബന്ധിച്ച് വീട്ടിൽ ഒരു ചെറിയ സദ്യ നടത്താൻ മനോജ് തീരുമാനിച്ചു. ബന്ധുക്കളെയെല്ലാം ക്ഷണിച്ചു. എന്നാൽ സദ്യ തുടങ്ങാൻ നേരത്ത് ഭാരതിയമ്മ ഒരു നിബന്ധന വെച്ചു.
“മനോജേ, പന്തിയിൽ എല്ലാവരും ഇരിക്കുമ്പോൾ ഈ കുട്ടിയെ അവിടെ ഇരുത്തണ്ട. അവൻ വേറെ എവിടെയെങ്കിലും ഇരുന്ന് കഴിച്ചോട്ടെ. കുടുംബത്തിലെ കാരണവന്മാർക്ക് അതൊരു വിഷമമാകും.”
മായ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഇത് കേട്ട് സ്തംഭിച്ചുപോയി. അവളുടെ കൈകൾ വിറച്ചു.
മനോജ് എല്ലാവരും കേൾക്കെ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു “അമ്മേ, ഈ സദ്യ നടക്കുന്നത് എന്റെ മകന്റെ ജന്മദിനത്തിനാണ്. അവൻ ഇല്ലാത്ത ഒരു പന്തിയിൽ ഈ വീട്ടിലെ ആരും ഭക്ഷണം കഴിക്കില്ല. അവനെ മാറ്റിനിർത്താനാണ് അമ്മയുടെ തീരുമാനമെങ്കിൽ, ഈ സദ്യ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ നിർത്താം.”
മനോജിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ബന്ധുക്കൾ നിശബ്ദരായി. മനോജ് നേരിട്ടുപോയി കിച്ചുവിനെ എടുത്തുയർത്തി തന്റെ തൊട്ടടുത്ത കസേരയിൽ ഇരുത്തി. ആദരവോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും അവൻ മകന് ആദ്യ ഉരുള ചോറ് നൽകി. മായയുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം പതുക്കെ നന്ദിയായി മാറുകയായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം രാത്രി കിച്ചുവിന് കഠിനമായ പനി വന്നു. മായ പരിഭ്രമിച്ചു കരയാൻ തുടങ്ങി. ഭാരതിയമ്മ മുറിക്ക് പുറത്തുനിന്ന് പരിഹസിച്ചു.
“അന്യന്റെ കുട്ടി ഈ വീട്ടിൽ വന്നത് മുതൽ ദോഷങ്ങളേ ഉള്ളൂ. ഓരോരോ അസുഖങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാൻ.”ഭാരതിയമ്മ പറഞ്ഞു.
മനോജ് അന്ന് ഓഫീസിൽ നിന്ന് വന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവൻ ഒട്ടും വൈകിയില്ല. കിച്ചുവിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് അവൻ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പാഞ്ഞു. നേരം വെളുക്കുവോളം ഉറക്കമിളച്ച് അവൻ കിച്ചുവിന്റെ അരികിലിരുന്നു.
“മനോജ്, നിങ്ങൾ കുറച്ചു നേരം ഉറങ്ങിക്കോളൂ. ഞാൻ നോക്കാം.”
“ഇല്ല മായേ. അവൻ ശ്വസിക്കുന്നത് പോലും പ്രയാസപ്പെടുന്നത് കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് എങ്ങനെ ഉറങ്ങാൻ കഴിയും? നീ പേടിക്കണ്ട, അച്ഛൻ അടുത്തുണ്ടെന്ന് അവന് അറിയാം.”
കിച്ചു പനി മൂർച്ഛിച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ മയക്കത്തിൽ “അച്ഛാ…” എന്ന് വിളിച്ചത് മനോജിന്റെ കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിച്ചു. തന്റെ രക്തമല്ലെങ്കിലും ആ കുഞ്ഞ് തന്നെ അംഗീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞു എന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
കിച്ചുവിനെ സ്കൂളിൽ ചേർക്കാൻ സമയമായപ്പോൾ അപേക്ഷാ ഫോമിൽ അച്ഛന്റെ പേര് എഴുതുന്നിടത്ത് മായ മടിച്ചു നിന്നു.
“മനോജ്, അവിടെ ആരുടെ പേരാണ് നൽകേണ്ടത്? നിയമപരമായി…”
മനോജ് ഫോം വാങ്ങി തന്റെ പേര് വ്യക്തമായി എഴുതിക്കൊണ്ട് “ഇതിൽ സംശയിക്കാൻ എന്തിരിക്കുന്നു മായേ? ‘മനോജ് വിശ്വനാഥൻ’ എന്ന് തന്നെ മതി. ലോകത്തിന് മുൻപിൽ അവൻ എന്റെ മകനാണ്. ഒരു രേഖയും അതിന് തടസ്സമാകാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല.”
ഇത് അറിഞ്ഞപ്പോൾ വീട്ടിൽ വീണ്ടും വലിയ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടായി. “കുടുംബത്തിന്റെ പേര് കളങ്കപ്പെടുത്തുന്നു” എന്ന് ഭാരതിയമ്മ ആക്രോശിച്ചു.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം മനോജ് ഓഫീസിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ കാണുന്നത് കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി നിൽക്കുന്ന മായയെയാണ്.
“എന്തുപറ്റി മായേ? എന്തിനാ കരയുന്നത്?”
“മനോജ്… നമുക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ പറ്റില്ല. കിച്ചുവിനെ ഇന്ന് അമ്മ വല്ലാതെ വഴക്കുപറഞ്ഞു. അവൻ അവിടുത്തെ ഒരു കളിമൺ പ്രതിമ തൊട്ടു എന്ന് പറഞ്ഞ് അമ്മ അവനെ അടിക്കാൻ കൈ ഓങ്ങി. ‘അന്യന്റെ വിത്ത് ഇവിടെ വാഴില്ല’ എന്ന് വരെ അമ്മ പറഞ്ഞു. എനിക്ക് ഇനി ഇത് സഹിക്കാൻ വയ്യ മനോജ്.”
മനോജ് നിശബ്ദനായി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു “അമ്മേ, നിങ്ങൾ എന്താണ് കിച്ചുവിനോട് പറഞ്ഞത്?”
“ഞാൻ സത്യമേ പറഞ്ഞുള്ളൂ. നിന്റെ ചോരയല്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് ഈ തറവാട്ടിൽ എന്ത് സ്ഥാനമാണുള്ളത്? നാളെ നിനക്ക് ഒരു കുട്ടി ഉണ്ടാകുമ്പോൾ ഇവൻ ആരാണ്?”
മനോജ് പെട്ടെന്ന് മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ തന്റെയും മായയുടെയും വസ്ത്രങ്ങൾ പാക്ക് ചെയ്ത ബാഗുമായി താഴേക്ക് വന്നു.
“മായേ, കിച്ചുവിനെ എടുക്കൂ. നമ്മൾ പോകുന്നു.”
“നീ എങ്ങോട്ടാണ് ഈ പോകുന്നത്? ഈ തറവാട് ഉപേക്ഷിച്ചു പോകാമെന്നാണോ നീ വിചാരിക്കുന്നത്?” ഭാരതിയമ്മ ചോദിച്ചു.
“അതെ അമ്മേ. സ്നേഹം ഇല്ലാത്ത ഈ വലിയ തറവാടിനേക്കാൾ എനിക്ക് വലുത് എന്റെ മകന്റെ ചിരിയാണ്. അവൻ എന്റെ രക്തമല്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ അവൻ എന്റെ ആത്മാവാണ്. അച്ഛൻ എന്ന വാക്കിന് രക്തബന്ധത്തേക്കാൾ വലിയ അർത്ഥമുണ്ടെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്റെ മകനെ അനാഥനായി കാണുന്ന ഈ വീട്ടിൽ എനിക്ക് ഒരൊറ്റ നിമിഷം പോലും നിൽക്കണ്ട.”
“നീ ആ പെണ്ണിന്റെ വാക്ക് കേട്ട് നിന്റെ അമ്മയെ തള്ളിക്കളയുകയാണോ?”
“അമ്മയെ തള്ളിക്കളയുകയല്ല, മറിച്ച് എന്റെ കുടുംബത്തെ സംരക്ഷിക്കുകയാണ്. അമ്മയ്ക്ക് എന്ന് മനസ്സുമാറുന്നുവോ, എന്ന് എന്റെ മകനെ സ്വന്തം കൊച്ചുമകനായി അംഗീകരിക്കാൻ തോന്നുന്നുവോ, അന്ന് ഞങ്ങൾ തിരികെ വരും. അതുവരെ ഞങ്ങളുടെ ലോകം മറ്റൊരിടത്തായിരിക്കും.”
മനോജ് കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്നു. മായ കിച്ചുവിനെ സീറ്റിൽ ഇരുത്തി. മനോജ് ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്ന് മായയുടെ കൈ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“പേടിക്കണ്ട മായേ. ഇന്ന് മുതൽ നിനക്കും കിച്ചുവിനും ഞാൻ ഒരു നിഴലായുണ്ടാകും. നമ്മൾ പണിയാൻ പോകുന്നത് സ്നേഹം മാത്രമുള്ള ഒരു കൊച്ചു വീടാണ്.”
മായയുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. അവൾ മനോജിന്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. ദൂരെ ആകാശത്ത് ഇരുട്ടുമാറി വെളിച്ചം പരക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കിച്ചു ഉറക്കത്തിൽ മനോജിന്റെ ഷർട്ടിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു—തന്റെ അച്ഛനെ കണ്ടെത്തിയ ആശ്വാസത്തോടെ.
✍️ആമി
