എന്റെ കല്യാണത്തിന് അമ്മ തന്ന ആ ഒന്നര പവന്റെ പരമ്പരാഗത ഡിസൈൻ ഉള്ള സ്വർണ്ണമോതിരം കാണാനില്ല! ഞാൻ വീട് മുഴുവൻ പരതി. ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളും അലമാരയും ഡ്രോയറുകളും…

“രമച്ചേച്ചീ… ഇതോടെ നിർത്തിക്കോ. നാളെ മുതൽ ചേച്ചി ഈ വീട്ടിലേക്ക് വരേണ്ടതില്ല. പോകാം!”

“അഞ്ജലീ, എന്റെ ക്ഷമയ്ക്കും ഒരു പരിധിയുണ്ട്! ആ പാവം സ്ത്രീയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി നീ ആ വാക്ക് എങ്ങനെയാ ടീ പറഞ്ഞത്?”

അരുണിന്റെ ശബ്ദം വീടിന്റെ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. ലിവിംഗ് റൂമിലെ ടീപോയിയിൽ അരുൺ തന്റെ കാറിന്റെ കീ ശക്തിയായി എറിഞ്ഞു.

അഞ്ജലി നിർവികാരയായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് കുറ്റബോധത്തിന്റെയോ പശ്ചാത്താപത്തിന്റെയോ ചെറിയൊരു നിഴൽ പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, ഒരു തരം പിടിവാശിയും ദേഷ്യവുമായിരുന്നു അവിടെ.

“ഞാൻ പറഞ്ഞതിൽ എന്താ തെറ്റ്, അരുൺ?” അഞ്ജലി കൈകൾ നെഞ്ചിൽ പിണച്ചുവെച്ച് തിരിച്ചടിച്ചു. “കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി ഞാൻ നോക്കുന്നതാണ്. എന്റെ കല്യാണത്തിന് അമ്മ തന്ന ആ ഒന്നര പവന്റെ പരമ്പരാഗത ഡിസൈൻ ഉള്ള സ്വർണ്ണമോതിരം കാണാനില്ല! ഞാൻ വീട് മുഴുവൻ പരതി. ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളും അലമാരയും ഡ്രോയറുകളും എന്തിനേറെ, ബാത്ത്റൂം വരെ ഞാൻ തുറന്നു നോക്കി. അവിടെയൊന്നും ഇല്ലാത്ത സാധനം പിന്നെങ്ങനെ അപ്രത്യക്ഷമാകും? ഇവിടെ ആകെ വരുന്നത് രേമച്ചേച്ചി മാത്രമാണ്. അവർ എടുക്കാതെ അത് വായുവിൽ പറന്നു പോകുമോ?”

അരുൺ ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ തന്റെ തലമുടി പുറകിലേക്ക് ഒതുക്കി. അവന് അഞ്ജലിയുടെ ഈ തിടുക്കത്തിലുള്ള നിഗമനങ്ങൾ കണ്ട് പുച്ഛവും ദേഷ്യവും ഒരുപോലെ തോന്നി.

“അഞ്ജലീ… രേമച്ചേച്ചി കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വർഷമായി നമ്മുടെ വീട്ടിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു. അന്ന് നമ്മൾ ഈ പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് മാറിയ സമയം മുതൽ, നീ പ്രസവിച്ച് കിടന്ന സമയത്തൊക്കെ നിന്നെ ഒരു മകളെപ്പോലെ നോക്കിയ ആളാണ് അവർ. ഇതുവരെ ഒരു ചെറിയ സ്പൂൺ പോലും ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അങ്ങനെയുള്ള ഒരാളെയാണോ നീ വെറുമൊരു സംശയത്തിന്റെ പേരിൽ ‘കള്ളീ’ എന്ന് വിളിച്ചത്?”

“ഓ… അതെ! അഞ്ചു കൊല്ലം വിശ്വസ്തത കാണിച്ചത് ആർക്കും സംശയം തോന്നാതിരിക്കാനായിരിക്കും!” അഞ്ജലി പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. “മാത്രമല്ല, കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച രേമച്ചേച്ചി എന്നോട് പണം ചോദിച്ചത് നീ മറന്നോ? അവരുടെ മകളുടെ പഠനത്തിന് എന്തോ വലിയ തുക വേണമെന്ന് പറഞ്ഞ് കരഞ്ഞത്? ഞാൻ കൊടുത്തില്ല. അതിന്റെ വൈരാഗ്യം തീർക്കാനും, അത് വഴി പണമുണ്ടാക്കാനും ചെയ്തതായിരിക്കും. അല്ലാതെന്താ?”

അരുണിന് കാര്യങ്ങളുടെ പോക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. ഈ വിഷയം കൂടുതൽ വഷളാകരുതെന്ന് അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ, അഞ്ജലി അതോടെ നിർത്തിയില്ല.

അന്ന് രാവിലെയോടെയാണ് സംഭവം തുടങ്ങുന്നത്. അഞ്ജലി തനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട, അമ്മ സമ്മാനിച്ച ഒന്നര പവന്റെ ആ പഴയ മോതിരം ഇടാൻ വേണ്ടി അലമാര തുറന്നതായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഒരു കുടുംബ ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാൻ പോയപ്പോഴാണ് അവളത് അവസാനമായി ഇട്ടത്. തിരികെ വന്നപ്പോൾ മോതിരം ഊരി ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിൽ വെച്ചു എന്നാണ് അവളുടെ ഓർമ്മ.

പക്ഷേ, രാവിലെ നോക്കിയപ്പോൾ ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിൽ മോതിരമില്ല.

തുടർന്ന് വീടെമ്പാടും ഒരു മഹാ തിരച്ചിൽ തന്നെ നടന്നു. അഞ്ജലി കിടപ്പുമുറിയിലെ ഓരോ കോണും അരിച്ചുപെറുക്കി. മെത്ത പൊക്കി നോക്കി, ബെഡ്ഷീറ്റുകൾ ഒന്നടങ്കം തട്ടികുടഞ്ഞു, ഡ്രോയറുകൾ ഓരോന്നായി പുറത്തെടുത്ത് തലകീഴായി മറിച്ചു. അലമാരയിലെ വസ്ത്രങ്ങൾ മുഴുവൻ നിലത്തിട്ടു. വീടിന്റെ വരാന്തയിലും അടുക്കളയിലും എന്തിനേറെ, ചെടിച്ചട്ടികളുടെ ഇടയിൽ പോലും അവൾ നോക്കി.

മോതിരം എവിടെയും കണ്ടില്ല.

അപ്പോഴാണ് രമ വീട്ടുജോലിക്കായി എത്തുന്നത്. അമ്പതിനോടടുത്തു പ്രായമുള്ള, ശാന്തസ്വഭാവക്കാരിയായ ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു രമ. ഭർത്താവ് ഉപേക്ഷിച്ചു പോയതിനു ശേഷം തുച്ഛമായ കൂലി കൊണ്ട് മകളെ പഠിപ്പിച്ചു വലിയൊരാളാക്കാൻ കഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു പാവം സ്ത്രീ.

അഞ്ജലിയുടെ മുഖത്തെ ഭാവമാറ്റം രമ ഉടൻ തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചു.

“എന്താ മോളേ… എന്തെങ്കിലും തിരയുകയാണോ? വീടൊക്കെ ആകെ തകിടം മറിഞ്ഞു കിടക്കുന്നല്ലോ?” രമ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“എന്റെ ഒന്നര പവന്റെ സ്വർണ്ണമോതിരം കാണാനില്ല രമച്ചേച്ചീ,” അഞ്ജലി തികച്ചും തണുത്ത ഈണത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“അയ്യോ! എവിടെ വെച്ചതാ മോളേ? ഇന്നലെ ഞാൻ തുടച്ചപ്പോഴും ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിൽ ഒരു മോതിരം ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടിരുന്നല്ലോ,” രമ പരിഭ്രാന്തിയോടെ പറഞ്ഞു.

“ആഹാ! ഇന്നലെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ചേച്ചിക്ക് ഉറപ്പാണല്ലേ? അപ്പോൾ പിന്നെ ഇന്ന് രാവിലെ അത് അവിടെ നിന്ന് എങ്ങോട്ട് പോയി?” അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകളിൽ സംശയത്തിന്റെ തീപ്പൊരി പാറി.

“എനിക്ക്… എനിക്കറിയില്ല മോളേ… ഞാൻ ഇന്നലെ ജോലി കഴിഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ അത് അവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു…”

“അതെ, ചേച്ചി പോയതിനു ശേഷം ഈ വീട്ടിലേക്ക് വേറെ ആരും വന്നിട്ടില്ല. അരുൺ വൈകിട്ട് വന്നതാണ്, അരുൺ അത് തൊടില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. അപ്പോൾ പിന്നെ ചേച്ചി പോകുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് അത് എടുത്തിട്ടുണ്ടാകും!”

രമയുടെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. “മോളേ… നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? ഞാൻ നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ നിൽക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് അഞ്ചു വർഷമായി. ഇതുവരെ ഞാൻ ചില്ലറ പൈസ പോലും തൊട്ടിട്ടുണ്ടോ? എന്നെ ഇങ്ങനെ സംശയിക്കല്ലേ മോളേ…”

“നിർത്തുന്നുണ്ടോ നാടകം!” അഞ്ജലി ബഹളം വെക്കാൻ തുടങ്ങി. “പൈസക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച എന്നോട് പറഞ്ഞതല്ലേ? ഞാൻ തരില്ലെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ പിന്നെ കുറുക്കുവഴി നോക്കിയതല്ലേ?”

ആ സമയത്താണ് മുറിയിൽ നിന്ന് അരുൺ താഴേക്ക് വന്നത്. അഞ്ജലിയുടെ ഉയർന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് അവൻ വന്നത്.

“എന്താ ഇവിടെ നടക്കുന്നത്?” അരുൺ ചോദിച്ചു.

“ദാ നോക്ക് അരുൺ, എന്റെ ഒന്നര പവന്റെ മോതിരം കാണാനില്ല. അത് എടുത്തത് ആരാണെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ ഇവർ അഭിനയിക്കുന്നു!” അഞ്ജലി രമയ്ക്ക് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി.

അരുൺ അല്പം ശാന്തനായി പറഞ്ഞു, “അഞ്ജലീ, നീ ആലോചിച്ച് നോക്ക്. ചേച്ചി അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല. നീ വേറെ എവിടെയെങ്കിലും വെച്ച് മറന്നതായിരിക്കും. നന്നായി തിരഞ്ഞു നോക്ക്.”

“ഞാൻ വീട് മുഴുവൻ തിരഞ്ഞു അരുൺ! എനിക്ക് വട്ടൊന്നുമില്ലല്ലോ ഇവിടെ മുഴുവൻ വെറുതെ തപ്പാൻ? ഇവർ തന്നെയാണ് എടുത്തത്. ചേച്ചീ, മര്യാദയ്ക്ക് ആ മോതിരം എടുത്തു താ, ഞാൻ പൊലീസിൽ പറയില്ല.”

രമയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒഴുകിത്തുടങ്ങി. അവർ കൈകൂപ്പി. “തമ്പുരാനാണെ… ഞാൻ എടുത്തിട്ടില്ല സാറേ… മോൾ എന്നെ ഇങ്ങനെ പറയല്ലേ… എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ തലയിൽ തൊട്ട് ഞാൻ സത്യം ചെയ്യാം, ഞാൻ ആ മോതിരം തൊട്ടിട്ടുപോലുമില്ല…”

“വേണ്ട… നിങ്ങളുടെ പച്ചക്കള്ളവും കപട കണ്ണീരും കാണാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല!” അഞ്ജലി ആജ്ഞാപിച്ചു. “അരുൺ, ഇവർ ഇനി ഈ വീട്ടിൽ ജോലിക്ക് വരേണ്ടതില്ല. നമ്മുടെ സാധനങ്ങൾ സുരക്ഷിതമല്ലെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.”

“അഞ്ജലീ! നീ അതിരു കടക്കുന്നുണ്ട്!” അരുൺ ദേഷ്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് വന്നു. “തെളിവില്ലാതെ ഒരാളെ ജോലിയിൽ നിന്ന് പിരിച്ചുവിടാൻ നിനക്ക് ആരാ അധികാരം തന്നത്?”

“ഇത് എന്റെ വീടാണ്, എന്റെ സ്വർണ്ണമാണ് കാണാതായത്! അരുണിന് ഇവരോട് ഇത്ര അനുകമ്പയുണ്ടെങ്കിൽ ആ മോതിരത്തിന്റെ വില ഇവർക്ക് കൊടുക്ക്. രമച്ചേച്ചീ… ഇതോടെ നിർത്തിക്കോ. നാളെ മുതൽ ചേച്ചി ഈ വീട്ടിലേക്ക് വരേണ്ടതില്ല. പോകാം!”

രമ തകർന്നുപോയി. അഞ്ചു വർഷത്തെ അദ്ധ്വാനവും വിശ്വസ്തതയും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് കള്ളത്തരം എന്ന ലേബലിൽ അലിഞ്ഞുപോയത് അവർക്ക് താങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവർ അരുണിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

“സാറേ… ഞാൻ പാവമാണ്, പക്ഷേ കള്ളിയല്ല. മോൾ എന്നെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക് ഇനി ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് ശരിയല്ല. എനിക്ക് കാശൊന്നും വേണ്ട സാറേ… പക്ഷേ എന്റെ പേരിൽ വീണ ഈ കറ മാത്രം…” രമയ്ക്ക് വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വിങ്ങിപ്പൊട്ടിക്കൊണ്ട് അവർ തന്റെ സാധനങ്ങളുമെടുത്ത് വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയി.

അരുൺ അഞ്ജലിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. “നീ ചെയ്തത് വലിയൊരു അനീതിയാണ് അഞ്ജലീ. ആ പാവം സ്ത്രീയുടെ ശാപം നമ്മളെ തേടിയെത്തും. ഒരു അടിസ്ഥാനവുമില്ലാതെയാണ് നീ അവരെ അപമാനിച്ചത്.”

“എനിക്ക് എന്റെ മോതിരം വേണം. അത്രയേ എനിക്കറിയൂ!” അഞ്ജലി വാശിപിടിച്ചു.

അന്ന് രാത്രി ആ വീട്ടിൽ വല്ലാത്തൊരു ശ്മശാന മൂകത തങ്ങിനിന്നു. അരുൺ അഞ്ജലിയോട് ഒരു വാക്ക് പോലും സംസാരിച്ചില്ല. അഞ്ജലിയാകട്ടെ, താൻ ചെയ്തത് ശരിയാണെന്ന അഹങ്കാരത്തിൽ സ്വയം ന്യായീകരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ.

വീട്ടിൽ രമയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് എല്ലാ പണികളും അഞ്ജലിക്ക് തന്നെ ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. കാപ്പി ഉണ്ടാക്കലും വീട് വൃത്തിയാക്കലുമൊക്കെ അവൾക്ക് വലിയ ഭാരമായി തോന്നി. എങ്കിലും രമയെ പിരിച്ചുവിട്ടതിൽ അവൾക്ക് യാതൊരു വിഷമവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

രാവിലെ എട്ടു മണിയോടെ അരുൺ ഓഫീസിൽ പോകാൻ തയ്യാറായി താഴേക്ക് വന്നു. അവൻ അഞ്ജലിയെ പൂർണ്ണമായും അവഗണിക്കുകയായിരുന്നു.

അതിനിടയിലാണ് അഞ്ജലി കിടപ്പുമുറി വൃത്തിയാക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. തലേദിവസം തിരച്ചിലിനിടയിൽ വസ്ത്രങ്ങളും സാധനങ്ങളും മുഴുവൻ അവൾ വലിച്ച് വാരിയിട്ടിരുന്നു. അതൊക്കെ ഓരോന്നായി എടുത്തു വെക്കുന്നതിനിടയിൽ, അവളുടെ ഫോൺ കട്ടിലിന്റെ അടിയിലേക്ക് വീണു.

ഫോൺ എടുക്കാനായി അഞ്ജലി നിലത്ത് കിടന്ന് ബെഡിനടിയിലേക്ക് കൈ നീട്ടി.

അവിടെ, കട്ടിലിന്റെ അടിയിൽ, പൊടിപിടിച്ച ഒരു വസ്തു മിന്നുന്നത് അവൾ കണ്ടു!

അഞ്ജലിയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി. അവൾ വേഗത്തിൽ കട്ടിലിനടിയിലേക്ക് കുറച്ചുകൂടി നീങ്ങി, ആ വസ്തു കൈയിലെടുത്തു.

പൊടി തുടച്ചു മാറ്റിയപ്പോൾ ആ സ്വർണ്ണമോതിരം സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങി!

ഒന്നര പവന്റെ അതേ മോതിരം!

തലേന്ന് ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിൽ വെച്ചപ്പോൾ ഉരുണ്ട് താഴെ വീണ്, ബെഡിന്റെ അടിയിലേക്ക് പോയതായിരുന്നു അത്. അല്ലെങ്കിൽ, അഞ്ജലി തന്നെ അശ്രദ്ധമായി വസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റുന്നതിനിടയിൽ തട്ടി നിലത്തിട്ടതായിരിക്കാം.

അഞ്ജലി സ്തബ്ധയായിപ്പോയി. അവളുടെ കൈകൾ വിറക്കാൻ തുടങ്ങി. നെറ്റിയിൽ തണുത്ത വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു.

അവൾ ചെയ്ത തെറ്റിന്റെ വ്യാപ്തി ആ നിമിഷം അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. നിരപരാധിയായ ഒരു പാവം സ്ത്രീയെ, തനിക്ക് അമ്മയെപ്പോലെയായിരുന്ന രമയെ, താൻ എന്തൊക്കെയാണ് വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്! ‘കള്ളി’, ‘നാടകക്കാരി’, ‘വഞ്ചകി’…

അഞ്ജലി വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ മോതിരവുമായി താഴേക്ക് ഓടിയിറങ്ങി.

“അരുൺ… അരുൺ…” അവൾ കരച്ചിലിന്റെ വക്കോളമെത്തി വിളിച്ചു.

ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ ഇരുന്ന് കാപ്പി കുടിക്കുകയായിരുന്ന അരുൺ അവളെയൊന്ന് നിവർന്നു നോക്കി. “എന്താ വീണ്ടും ബഹളം? ഇനി വേറെന്തെങ്കിലും കാണാനില്ലേ?”

അഞ്ജലി ഒന്നും മിണ്ടാതെ തൻ്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈപ്പത്തി തുറന്നു കാണിച്ചു.

അവളുടെ കൈവെള്ളയിൽ ആ മോതിരം തിളങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു!

അരുൺ മോതിരത്തിലേക്കും പിന്നീട് അഞ്ജലിയുടെ മുഖത്തേക്കും മാറിമാറി നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യവും അറപ്പും നിറഞ്ഞു.

“ഇത്… ഇതെവിടുന്ന് കിട്ടി?” അരുൺ അമർത്തിയ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.

“അത്… അരുൺ… ബെഡിന്റെ അടിയിൽ… ” അഞ്ജലി വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഞാൻ… ഞാൻ കണ്ടില്ല അരുൺ… ഞാൻ വിചാരിച്ചു…”

“മതി!” അരുൺ മേശപ്പുറത്ത് കൈകൊണ്ട് ശക്തിയായി അടിച്ചു.

“നിന്റെ വിചാരവും നിന്റെ അഹങ്കാരവുമാണ് അഞ്ജലീ എല്ലാത്തിനും കാരണം! ഞാൻ ഇന്നലെ നിന്നോട് എത്ര പറഞ്ഞതാണ്? നന്നായി നോക്കാൻ, ആ പാവത്തിനെ വെറുതെ സംശയിക്കരുതെന്ന്! നീ കേട്ടോ? ഇല്ല! നിനക്ക് നിന്റെ അഹങ്കാരവും ഒന്നര പവന്റെ സ്വർണ്ണവും മാത്രമേ വലുതായിരുന്നുള്ളൂ!”

“അരുൺ… എന്നോട് ക്ഷമിക്ക്… എനിക്ക് തെറ്റു പറ്റി…” അഞ്ജലി നിലത്തിരുന്ന് കരയാൻ തുടങ്ങി.

“എന്നോടല്ല നീ ക്ഷമ ചോദിക്കേണ്ടത്! ആ പാവം രമച്ചേച്ചിയോട്! ഇന്നലെ രാത്രി അവർ ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകുമോ എന്ന് നീ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അഞ്ചു കൊല്ലം സത്യസന്ധമായി പണിടെടുത്ത ഒരു വീട്ടിൽ നിന്ന് ‘കള്ളി’ എന്ന പേരും കേട്ട് ഇറങ്ങിപ്പോകേണ്ടി വന്ന ഒരു അമ്മയുടെ വേദന നിനക്ക് മനസ്സിലാകുമോ?”

അരുൺ ഒട്ടും വൈകിയില്ല. അവൻ തന്റെ ഫോണെടുത്ത് രമയുടെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു.

ഫോൺ കുറച്ചു സമയം റിംഗ് ചെയ്തതിനു ശേഷം രമ എടുത്തു. അവരുടെ ശബ്ദം വളരെ ക്ഷീണിച്ചതായിരുന്നു.

“ഹലോ… സാറേ…”

“രമച്ചേച്ചീ… ഞാൻ അരുണാണ്,” അരുണിന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. “ചേച്ചീ… എനിക്ക് വലിയൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്. ആ മോതിരം കിട്ടി ചേച്ചീ. അത് ബെഡിന്റെ അടിയിൽ വീണുപോയതായിരുന്നു. അഞ്ജലിക്ക് പറ്റിയ വലിയൊരു തെറ്റാണ്. അവൾ കണ്ടില്ല…”

മറുതലയ്ക്കൽ നീണ്ടൊരു മൗനമായിരുന്നു. രമയുടെ തടസ്സപ്പെട്ട ശ്വാസോച്ഛ്വാസം മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു.

“ചേച്ചീ… യുക്തിയും ബോധവുമില്ലാതെ പെരുമാറിയ എന്റെ ഭാര്യക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ ചേച്ചിയോട് കൈകൂപ്പി ക്ഷമ ചോദിക്കുകയാണ്. ദയവുചെയ്ത് ഞങ്ങളോട് ക്ഷമിക്കണം. ചേച്ചി ഇല്ലാതെ ഈ വീട് മുന്നോട്ട് പോകില്ല. ചേച്ചി നാളെ മുതൽ സാധാരണ പോലെ ജോലിക്ക് വരണം. പ്ലീസ് ചേച്ചീ…” അരുൺ യാചിക്കുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു.

അഞ്ജലി അരുണിന്റെ അടുത്ത് വന്നുനിന്ന് ഫോണിലേക്ക് നോക്കി. അവൾക്കും രമയോട് സംസാരിക്കണമായിരുന്നു.

“അരുൺ… ഫോൺ എനിക്ക് താ, ഞാൻ സംസാരിക്കാം…” അഞ്ജലി വിങ്ങിപ്പൊട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അരുൺ ഫോൺ അഞ്ജലിക്ക് കൊടുത്തു.

“രമച്ചേച്ചീ…” അഞ്ജലി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം ചേച്ചീ… എനിക്ക് വലിയൊരു തെറ്റു പറ്റി. ഞാൻ അഹങ്കാരം കൊണ്ട് ഓരോന്ന് പറഞ്ഞുപോയതാണ്. ചേച്ചി അത് മനസ്സിൽ വെക്കരുത്. ചേച്ചി നാളെ മുതൽ ജോലിക്ക് വരണം… പ്ലീസ് ചേച്ചീ, എന്നോട് ക്ഷമിക്ക്…”

ഫോണിന്റെ മറുതലയ്ക്കൽ നിന്ന് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം ഉയർന്നു. രമയുടെ ശബ്ദം തണുത്തതെങ്കിലും ദൃഢമായിരുന്നു.

“മോളേ…” രമ പറഞ്ഞു. “സ്വർണ്ണം കിട്ടിയല്ലോ, സന്തോഷമായി. എന്റെ തലയിലെ കറ മാറിയല്ലോ, ദൈവത്തിന് നന്ദി. സാറും മോളും എന്നോട് ക്ഷമ ചോദിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല.”

“അപ്പോൾ ചേച്ചി നാളെ വരുമല്ലോ അല്ലേ?” അഞ്ജലി പ്രതീക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.

“ഇല്ല മോളേ… ഞാൻ ഇനി ആ വീട്ടിലേക്ക് വരില്ല.”

അഞ്ജലിയുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും ഒന്നു പിടഞ്ഞു. “ചേച്ചീ… പ്ലീസ്… ഞാൻ കാലു പിടിക്കാം. ഞാൻ അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ട്…”

“അങ്ങനെയല്ല മോളേ,” രമ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. ” വിശപ്പ് സഹിക്കാം, പണമിനിമില്ലാത്ത കഷ്ടപ്പാടും സഹിക്കാം. പക്ഷേ, വിശ്വസിച്ച് നിന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്ന് ‘കള്ളി’ എന്ന് വിള കേൾക്കുന്നത് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല. സ്വർണ്ണത്തിന്റെ തിളക്കം നോക്കുമ്പോൾ എന്റെ പാവപ്പെട്ട മനസ്സിന്റെ വില മോൾക്ക് മനസ്സിലായി കാണില്ല. സാറിനോട് എനിക്ക് യാതൊരു വിരോധവുമില്ല. എന്നെ ഒരു അമ്മയെപ്പോലെ നോക്കിയ സാറാണ്. പക്ഷേ, ആ വീട്ടിലേക്ക് ഇനി വരാൻ എന്റെ ആത്മാഭിമാനം സമ്മതിക്കുന്നില്ല.”

“രമച്ചേച്ചീ…” അഞ്ജലി വീണ്ടും വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“എന്നെ ഇനി ഇതിന്റെ പേരിൽ വിളിക്കരുത് മോളേ. മോതിരം കിട്ടിയതിൽ സന്തോഷം. വയ്ക്കുകയാണ്.”

ഫോൺ കട്ടായി.

അഞ്ജലി വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഫോൺ താഴെ വെച്ചു. അവൾ അരുണിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

അരുൺ അവളെ നോക്കി പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. “തൃപ്തിയായല്ലോ? ഒരു പാവപ്പെട്ട സ്ത്രീയുടെ ആത്മാഭിമാനമാണ് നീ നിന്റെ സംശയം കൊണ്ട് ചവിട്ടിമെതിച്ചത്. ആ സ്വർണ്ണമോതിരം നീ വീണ്ടും ഇട്ടോ, പക്ഷേ അത് നൽകുന്ന തിളക്കത്തേക്കാൾ വലിയൊരു കറുത്ത പാട് നിന്റെ മനസ്സിന് വീണു കഴിഞ്ഞു!”

അരുൺ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയി.

വിശാലമായ ആ വീട്ടിൽ, കൈയിൽ ഒന്നര പവന്റെ സ്വർണ്ണമോതിരവും പിടിച്ച്, അഞ്ജലി ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. താൻ ചെയ്ത തെറ്റിന്റെ ആഴവും, നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത് ഒരു സാധാരണ ജോലിക്കാരിയെയല്ല, മറിച്ച് ജീവനോളം പോന്ന വിശ്വാസത്തെയാണെന്നും അവൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, അപ്പോഴേക്കും ഒന്നു തിരുത്താൻ കഴിയാത്തവിധം കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടുപോയിരുന്നു.

✍️ആമി