മകൾ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കും ഒരു മൂർച്ചയേറിയ അമ്പുപോലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിൽ വന്നു തറച്ചു. കണ്ണടയുടെ ചില്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ പത്രത്തിലെ….

“എന്റെ അച്ഛൻ മാത്രം ദേ ഒരു പഴഞ്ചൻ വെള്ള മുണ്ടും അലക്കിത്തേക്കാത്ത ഷർട്ടും ഇട്ടുക്കൊണ്ട് എന്തിനാ അങ്ങോട്ട് വന്നത്? എന്റെ ഫ്രണ്ട്സിന്റെ മുന്നിൽ വച്ച് തലയുയർത്തി നിൽക്കാൻ പോലും എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല!

“അമ്മയ്ക്കറിയില്ല അമ്മേ, ഇന്ന് സ്‌കൂളിൽ എനിക്ക് ബോർഡ് എക്‌സാമിന്റെ റിസൾട്ട് വാങ്ങാൻ പോയപ്പോഴുണ്ടായ നാണക്കേട്! എല്ലാവരുടെയും അച്ഛന്മാർ എന്തൊരു ഗെറ്റപ്പിലാണ് വന്നതെന്നറിയോ? ജീൻസും ഷർട്ടും കൂളിംഗ് ഗ്ലാസുമൊക്കെ വെച്ച്… എന്റെ അച്ഛൻ മാത്രം ദേ ഒരു പഴഞ്ചൻ വെള്ള മുണ്ടും അലക്കിത്തേക്കാത്ത ഷർട്ടും ഇട്ടുക്കൊണ്ട് എന്തിനാ അങ്ങോട്ട് വന്നത്? എന്റെ ഫ്രണ്ട്സിന്റെ മുന്നിൽ വച്ച് തലയുയർത്തി നിൽക്കാൻ പോലും എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല!”

വരാന്തയിലേക്ക് കയറി സ്കൂൾ ബാഗ് സോഫയിലേക്ക് ഒരേറ് കൊടുത്ത്, മുഖം ചുളിച്ചു അമർഷത്തോടെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോൾ മാളവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യവും അപമാനവും തിളങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വൈകുന്നേരത്തെ ചായയ്ക്കുള്ള വെള്ളം അടുപ്പിൽ വെച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന സുജാത, മകളുടെ ഈ അപ്രതീക്ഷിതവും ദേഷ്യം നിറഞ്ഞതുമായ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഞെട്ടി. കയ്യിലിരുന്ന ചായപ്പാത്രം നിലത്തേക്ക്
വെക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കൈകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“മാളൂ… എന്തൊക്കെയാടി ഈ പറയുന്നത്? ഒച്ച വെക്കാതിരിക്ക്. അച്ഛൻ കേൾക്കും…” സുജാത മകളുടെ അടുത്തേക്ക് വേഗത്തിൽ നടന്നെത്തി, താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“കേൾക്കട്ടെയമ്മേ! കേട്ടാലെന്താ? ഞാൻ പറയുന്നത് സത്യമല്ലേ?” മാളവിക തന്റെ ശബ്ദം ഒട്ടും കുറച്ചില്ല. “എന്റെ ക്ലാസിലെ അനാമികയുടെ അച്ഛൻ ഐ.ടി കമ്പനിയിലെ മാനേജരാണ്. അദ്ദേഹം വന്നത് ഏതോ വലിയ കാറിലാണ്. സുബിന്റെ അച്ഛനാണെങ്കിൽ നല്ല പെർഫ്യൂമൊക്കെ അടിച്ച് വന്ന്
ഇംഗ്ലീഷിലാണ് ടീച്ചറോട് സംസാരിച്ചത്. എന്റെ കൂട്ടുകാരൊക്കെ ചോദിച്ചു, ‘മാളൂ, ഇതാണോ നിന്റെ അച്ഛൻ? ഏതോ പഴയ കാലത്ത് ജീവിക്കുന്ന ആളാണല്ലോ’ എന്ന്! ആ ടീച്ചറുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് അച്ഛൻ ആ തേച്ചു മിനുക്കാത്ത ഷർട്ടും ഇട്ട് എളിമയോടെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് എന്റെ അച്ഛനാണെന്ന് പറയാൻ പോലും നാണം തോന്നി!”

അവൾ കാറ്റിൽ പറക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ പുറകോട്ട് ഒതുക്കി, കൈകൾ മാറിൻ കുറുകെ കെട്ടി ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. പത്താം ക്ലാസിലെ മോഡൽ പരീക്ഷയിൽ മികച്ച മാർക്ക് വാങ്ങിയിട്ടും, സ്കൂളിലെ പി.ടി.എ മീറ്റിംഗിൽ അച്ഛന്റെ വേഷം തനിക്ക് വരുത്തിവെച്ച അപമാനം മാത്രമായിരുന്നു ആ നിമിഷം അവളുടെ മനസ്സ് നിറയെ.

എന്നാൽ, ആരും അറിയാത്ത ഒരു കാര്യം അപ്പോഴുണ്ടായിരുന്നു.

വരാന്തയുടെ മൂലയിലുള്ള ചാരുസേരയിൽ ഇരുന്ന്, പഴയൊരു ദിനപത്രം വായിക്കുകയായിരുന്ന വാസുദേവൻ അതൊക്കെയും കൃത്യമായി കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മകൾ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കും ഒരു മൂർച്ചയേറിയ അമ്പുപോലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിൽ വന്നു തറച്ചു. കണ്ണടയുടെ ചില്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ പത്രത്തിലെ വരികൾ മങ്ങുന്നത് അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞു. കരച്ചിൽ പുറത്തുവരാതിരിക്കാൻ അദ്ദേഹം പത്രം കുറച്ചുകൂടി മുഖത്തോട്ട് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. താൻ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന, രാപ്പകലില്ലാതെ കഷ്ടപ്പെട്ട് വളർത്തുന്ന തന്റെ ഒരേയൊരു മകൾക്ക്, താൻ ഒരു നാണക്കേടായി മാറിയിരിക്കുന്നു എന്ന സത്യം ആ അച്ഛന്റെ ഹൃദയത്തെ തകർത്തു കളഞ്ഞു.

പതിയെ, പത്രം മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച്, വാസുദേവൻ ആരും കാണാതെ പിൻവാതിലിലൂടെ പറമ്പിലേക്ക് നടന്നുപോയി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ നീറ്റലോടെ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം ബാക്കിനിന്നു പണം കൊടുത്ത് പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ വാങ്ങാൻ കഴിവില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണോ താൻ ഇങ്ങനെ നടക്കുന്നത്? അതോ.

അടുക്കളയിൽ തളർന്നിരുന്ന സുജാതയുടെ മനസ്സിലേക്ക് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള ഓർമ്മകൾ ഓരോന്നായി ഓടിയെത്തി.

മാളവികയ്ക്ക് അന്ന് നാലോ അഞ്ചോ വയസ്സ് കാണും. പാവപ്പെട്ട ഒരു സാധാരണ കർഷക കുടുംബമായിരുന്നു വാസുദേവന്റേത്. ആകെയുള്ള കുറച്ചു സെന്റ് സ്ഥലത്ത് കൃഷി ചെയ്തും, നാട്ടുകാരുടെ പറമ്പിൽ കൂലിവേല ചെയ്തുമായിരുന്നു അദ്ദേഹം കുടുംബം പുലർത്തിയിരുന്നത്. മാളൂ ജനിച്ചപ്പോൾ തന്നെ വാസുദേവൻ ഒരു നിശ്ചയമെടുത്തിരുന്നു ‘താൻ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ ദാരിദ്ര്യവും കഷ്ടപ്പാടും തന്റെ മകൾ അനുഭവിക്കരുത്. അവളെ നാട്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്കൂളിൽ പഠിപ്പിക്കണം. നല്ലൊരു നിലയിലെത്തിക്കണം.’

പക്ഷേ, വിധി അത്ര ഉദാരമായിരുന്നില്ല.

മാളൂവിന് ആറുവയസ്സുള്ളപ്പോൾ ഒരു മഴക്കാലത്താണ് ആ ദുരന്തം നടക്കുന്നത്. ഇടവപ്പാതി പെയ്തു തിമിർക്കുന്ന ഒരു രാത്രി. കനത്ത മഴയിൽ പറമ്പിലെ തെങ്ങിന്റെ വലിയൊരു മട്ടയും തേങ്ങയും കാറ്റിൽ ഒടിഞ്ഞുവീണു. പുരപ്പുറത്തേക്ക് വീഴാൻ പോയ ആ വലിയ മട്ട നീക്കം ചെയ്യാൻ മഴയത്ത് കൂരിരുട്ടിൽ വാസുദേവൻ ഇറങ്ങി. പെട്ടെന്നാണ് അദ്ദേഹം കാൽ തെറ്റി ഉയർന്ന തിട്ടയിൽ നിന്ന് താഴത്തെ പാറക്കെട്ടിലേക്ക് വീണത്.

ആ വീഴ്ചയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വലതുകാലിന്റെ അസ്ഥി പൂർണ്ണമായും തകർന്നു. ആഴ്ചകളോളം ആശുപത്രിയിൽ കിടന്നു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന സമ്പാദ്യമത്രയും ആ ചികിത്സയ്ക്കായി ചിലവഴിച്ചു. എങ്കിലും, പൂർണ്ണമായി സുഖം പ്രാപിച്ചില്ല. അന്നു മുതൽ വാസുദേവന് ഒരു കാലിന് ചെറിയൊരു വൈകല്യമുണ്ട്. ചെറുതായി മുടന്തിമാത്രമേ നടക്കാൻ കഴിയൂ. കഠിനമായ പണികൾ ചെയ്യാനും ആരോഗ്യം അനുവദിക്കാതെയായി.

ഡോക്ടർമാർ വിശ്രമം നിർദ്ദേശിച്ചെങ്കിലും, മകളുടെ ഭാവി ഓർത്ത് വാസുദേവൻ വീട്ടിൽ അടങ്ങിയിരുന്നില്ല. കാലിന്റെ വേദന സഹിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം വീണ്ടും പണിക്കിറങ്ങി. ചെറിയ പച്ചക്കറി വ്യാപാരിയായി, പത്രവിതരണക്കാരനായി, രാത്രികളിൽ സെക്യൂരിറ്റിയായി… അങ്ങനെ ശരീരം അനുവദിക്കുന്ന എല്ലാ പണികളും അദ്ദേഹം ചെയ്തു.

മാളൂവിനെ നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം സ്കൂളിൽ ചേർത്തത് വാസുദേവന്റെ വലിയൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നു. അതിന്റെ ഫീസും, പുസ്തകങ്ങളുടെ വിലയും, വസ്ത്രങ്ങളുടെ ചിലവുമൊക്കെ ഓരോ മാസവും കണ്ടെത്താൻ അദ്ദേഹം സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളെയെല്ലാം ഒന്നൊന്നായി ബലി കഴിച്ചു.

തനിക്ക് പുതിയൊരു ഷർട്ടോ മുണ്ടോ വാങ്ങാൻ പണം ചെലവാക്കുമ്പോൾ, ആ പണം കൊണ്ട് മാളൂവിന് പുതിയൊരു ഗൈഡോ, നല്ലൊരു ഡ്രസ്സോ വാങ്ങി നൽകാം എന്നായിരുന്നു ആ അച്ഛന്റെ ചിന്ത. തന്റെ വിശപ്പും ആഗ്രഹങ്ങളും അദ്ദേഹം മകളുടെ പുഞ്ചിരിക്ക് മുന്നിൽ വിറ്റഴിച്ചു.

മുറിയിൽ കയറി അഹങ്കാരത്തോടെ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന മാളവികയുടെ അടുത്തേക്ക് സുജാത നടന്നു ചെന്നു. അവരുടെ മുഖത്ത് സാധാരണ കാണാറുള്ള ശാന്തതയായിരുന്നില്ല, പകരം വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവവും കനത്ത ദേഷ്യവുമായിരുന്നു.

“മാളൂ… നീ ഇപ്പോൾ അച്ഛനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞത് ഒന്നുകൂടി ഉറക്കെ പറ. എനിക്ക് ഒന്നും കൂടെ കേൾക്കണം.” സുജാതയുടെ ശബ്ദം കനത്തു.

മാളവിക അമ്മയെ നോക്കി ഒന്നു മടിച്ചു, എങ്കിലും തന്റെ നിലപാടിൽ ഉറച്ചുനിന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ഞാൻ പറഞ്ഞതിൽ എന്താ തെറ്റ്? സ്കൂളിൽ അച്ഛൻ വന്ന കോലം കണ്ടാൽ ആർക്കായാലും നാണം തോന്നും. ഒരു നല്ല ഡ്രസ്സ് ഇട്ടുകൂടെ? ബാക്കിയുള്ള കുട്ടികളുടെ മുന്നിൽ എനിക്ക് നാണം കേടേണ്ടി വന്നത് അമ്മയ്ക്കറിയില്ലല്ലോ.”

പെട്ടെന്ന് സുജാത മകളുടെ കൈയിൽ ശക്തിയായി പിടിച്ച് അവളെ വലിച്ച് വാസുദേവന്റെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പഴയൊരു മര അലമാര അവർ തുറന്നു.

“ദേ കാണെടീ ഇതിലേക്ക്!” അലമാര ചൂണ്ടിക്കണിച്ച് സുജാത അലറി.

അലമാരയിൽ ആകെയുണ്ടായിരുന്നത് തേഞ്ഞുതീരാറായ മൂന്നോ നാലോ പഴയ മുണ്ടുകളും, നിറം മങ്ങിയ കുറച്ചു ഷർട്ടുകളും മാത്രമായിരുന്നു. അതിനടുത്തായി വളരെ ഭദ്രമായി മടക്കിവെച്ച ചില പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. മാളവികയുടെ വിലകൂടിയ സ്കൂൾ യൂണിഫോമുകൾ, അവൾക്ക് പിറന്നാളിന് അച്ഛൻ വാങ്ങിക്കൊടുത്ത വിവിധതരം ആഡംബര വസ്ത്രങ്ങൾ, നല്ല പാദരക്ഷകൾ…

“ഇത് കണ്ടോ നീ?” സുജാത കണ്ണീരോടെ ചോദിച്ചു. “നിന്റെ ഈ വലിയ സ്കൂളിലെ ഫീസെത്രയാണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ? പ്രതിമാസം ആയിരക്കണക്കിന് രൂപ! അത്രയും പണം കണ്ടെത്താൻ നിന്റെ അച്ഛൻ എത്ര മണിക്കൂർ ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് നീ എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? രാവിലെ നാലുമണിക്ക് എഴുന്നേറ്റ് ഈ തണുപ്പത്തും മഴയത്തും പത്രം വിൽക്കാൻ പോകുന്ന ആ മനുഷ്യനെ നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? നിന്റെ പഠിത്ത മുറിയിൽ രാത്രി വെളിച്ചം അണയുമ്പോൾ, നിന്റെ സ്കൂൾ ഫീസ് അടയ്ക്കാനായി രാത്രിയിൽ സെക്യൂരിറ്റി ജോലിക്ക് പോകുന്ന അച്ഛന്റെ കാലുകളിലെ വീക്കം നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?”

മാളവിക തരിച്ചുനിന്നു. അമ്മ ഇത്രയധികം പ്രകോപിതയായി സംസാരിക്കുന്നത് അവൾ ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു.

“അമ്മേ… ഞാൻ…” മാളവിക എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.

“മിണ്ടിപ്പോകരുത്!” സുജാത ഇടയ്ക്കു കയറി പറഞ്ഞു. “നിനക്ക് ഫാൻസി ഡ്രസ്സും, പുതിയ ബാഗും, വിലകൂടിയ ഷൂസും വാങ്ങിത്തരാൻ അച്ഛൻ മാസം തോറും എത്ര രൂപ മാറ്റിവെക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയാമോ? കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വർഷമായി ആ മനുഷ്യൻ ഒരു പുതിയ മുണ്ട് വാങ്ങിച്ചിട്ട്! സ്വന്തം വസ്ത്രം മാറാൻ ചോദിക്കുമ്പോഴൊക്കെ അച്ഛൻ എന്താ പറയാറെന്നറിയോ? ‘എനിക്ക് ഇതിന്റെയൊന്നും ആവശ്യമില്ല സുജാതേ, നമ്മുടെ മാളൂവിന് സ്കൂളിൽ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ കുറച്ചിൽ വരരുത്. അവൾ നല്ല ഭംഗിയുള്ള ഡ്രസ്സ് ഇട്ട് പോവട്ടെ’ എന്ന്! തനിക്ക് പുതിയ വസ്ത്രം വാങ്ങുന്ന പണം കൊണ്ട് നിനക്ക് ആവശ്യമുള്ള പുസ്തകങ്ങളും നോട്ട്ബുക്കുകളും വാങ്ങിത്തരുന്ന ആ അച്ഛനാണ് നിന്റെ മുന്നിൽ അലകിയ മുണ്ടും ഇട്ടുകൊണ്ട് നാണക്കേടായി നിന്നത്!”

സുജാതയുടെ കവിളിലൂടെ കണ്ണീർ ഒഴുകിയിറങ്ങി.

“നീ പറഞ്ഞില്ലേ… നിന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ അച്ഛന്മാർ കാറിൽ വന്നു, ഇംഗ്ലീഷ് പറഞ്ഞു എന്നൊക്കെ? ആ അച്ഛന്മാർക്ക് കൊടുക്കാൻ പണമുണ്ടാകും മാളൂ. പക്ഷേ, സ്വന്തം വിശപ്പും ശരീരത്തിലെ വേദനയും മറന്ന്, മകളുടെ സന്തോഷത്തിന് വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവിതം തന്നെ ഉരച്ചുരുക്കി ഇല്ലാതാക്കുന്ന ഒരു അച്ഛന്റെ സ്നേഹം നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലല്ലോ. ഇന്നാ ടീച്ചർ നിന്റെ അച്ഛനോട് സംസാരിച്ചപ്പോൾ അച്ഛന്റെ കണ്ണിൽ നിറഞ്ഞ സന്തോഷം നീ കണ്ടോ? ‘എന്റെ മകൾ സ്കൂളിൽ ഒന്നാമതാണ്’ എന്ന് ടീച്ചർ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ പഴഞ്ചൻ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന അച്ഛന്റെ നെഞ്ച് അഭിമാനം കൊണ്ട് വീർത്തത് നീ കണ്ടില്ല! നീ കണ്ടത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പഴയ ഷർട്ട് മാത്രമാണ്!”

അമ്മയുടെ ഓരോ വാക്കുകളും മാളവികയുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് മൂർച്ചയുള്ള മുള്ളുകൾ പോലെ തറച്ചുകയറി. അവളുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു കുറ്റബോധത്തിന്റെ കൊടുങ്കാറ്റ് അടിച്ച വീശി.

“അമ്മേ… അച്ഛൻ… അച്ഛൻ ഇതൊക്കെ കേട്ടോ?” വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ മാളവിക ചോദിച്ചു.

“കേട്ടു!” സുജാത കണ്ണീർ തുടച്ചു പറഞ്ഞു. “നീ ഹാളിൽ വെച്ച് ആക്രോശിച്ച ഓരോ വാക്കും വരാന്തയിലിരുന്ന് അച്ഛൻ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ, താൻ കാരണം മകൾക്ക് നാണക്കേടുണ്ടായല്ലോ എന്ന നിശബ്ദമായ വേദനയോടെ ആ മനുഷ്യൻ എങ്ങോട്ടോ ഇറങ്ങിപ്പോയിട്ടുണ്ട്.”

അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും മാളവിക തളർന്ന് താഴെയിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ധാരധാരയായി ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. താൻ എത്ര വലിയ തെറ്റാണ് ചെയ്തതെന്ന് അവൾക്ക് അപ്പോഴാണ് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലായത്.

താൻ എന്നും ആഗ്രഹിച്ച കാര്യങ്ങളെല്ലാം കൈയെത്തും ദൂരത്ത് എത്തിച്ചു തന്ന അച്ഛൻ… എപ്പോഴെങ്കിലും താൻ ചോദിച്ച ഒരു സാധനമെങ്കിലും അച്ഛൻ ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് നിരസിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഇല്ല! സ്കൂളിലെ പിക്നിക്കിന് പോകാൻ പണം ചോദിച്ചപ്പോൾ, തന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ നാണക്കേട് തോന്നരുതെന്ന് കരുതി, ആരുമില്ലാത്തപ്പോൾ പലിശയ്ക്ക് പണം വാങ്ങിയെങ്കിലും അച്ഛൻ അത് തന്നു. ക്ലാസിലെ പ്രൊജക്റ്റിനായി പുതിയ ടാബ് വേണമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആഴ്ചകളോളം അധിക ജോലി ചെയ്താണ് അച്ഛൻ അത് വാങ്ങി നൽകിയത്.

എന്നാൽ താനോ? ആ അച്ഛന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകളെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലളിതമായ വസ്ത്രധാരണത്തെയും, ലളിതമായ ജീവിതരീതിയെയും കൂട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ നാണക്കേടായി കണ്ടു.

“എന്തൊരു മകളാണ് ഞാൻ!” അവൾ സ്വയം ശപിച്ചു.

അവൾ വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു. അച്ഛനെ കാണണം. അച്ഛനോട് മാപ്പ് പറയണം.

അവൾ വീടിന് പുറത്തേക്ക് ഓടി. വരാന്തയിലും മുറ്റത്തും അച്ഛനുണ്ടായിരുന്നില്ല. പറമ്പിലെ പ്ലാവിന്റെ ചുവട്ടിലും, പശുത്തൊഴുത്തിലും അവൾ നോക്കി. എങ്ങും അച്ഛനെ കണ്ടില്ല.

“അച്ഛാ… അച്ഛാ…” അവൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.

തുടർച്ചയായി പെയ്ത ചെറിയ മഴയിൽ അവളുടെ മുടിയും വസ്ത്രങ്ങളും നനഞ്ഞു. എങ്കിലും അവൾ അച്ഛനെ തിരഞ്ഞ് ഇടവഴിയിലേക്ക് ഓടി.

നാട്ടിലെ ചെറിയ കവലയിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിലാണ് വാസുദേവൻ നടന്നുപോകുന്നത് അവൾ കണ്ടത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വലതുകാൽ ചെറുതായി മുടന്തിമുടന്തിയാണ് ചവിട്ടുന്നത്. ആ നടപ്പിൽ വല്ലാത്തൊരു തളർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. തോളിൽ കിടന്ന പഴയ തോർത്ത് കൊണ്ട് അദ്ദേഹം ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണുകൾ തുടയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ആ കാഴ്ച മാളവികയുടെ ഹൃദയം തകർത്തു കളഞ്ഞു.

“അച്ഛാ…!” അവൾ പിന്നിൽ നിന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങോട്ട് ഓടിയെത്തി.

വിളി കേട്ട് വാസുദേവൻ പെട്ടെന്ന് ഒന്നു നിന്നു. കണ്ണുകൾ വേഗത്തിൽ തുടച്ച്, സ്വാഭാവികത വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പുറകോട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

“മാളൂ… നീയെന്താ ഈ മഴയത്ത് പുറത്തിറങ്ങിയത്? പനി പിടിക്കും, വേഗം വീട്ടിലേക്ക് പോ മോളെ…” അപ്പോഴും ആ അച്ഛന്റെ വാക്കുകളിൽ മകളെക്കുറിച്ചുള്ള ആകുലത മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.

മാളവിക ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് അച്ഛന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

“അച്ഛാ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം അച്ഛാ… ഞാൻ… ഞാൻ അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോയതാണ്… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം അച്ഛാ…” അവൾ അച്ഛന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തലവെച്ച് കുട്ടികളെപ്പോലെ കരഞ്ഞു.

വാസുദേവൻ പെട്ടെന്ന് പകച്ചുപോയി. മകളുടെ ഈ കരച്ചിൽ അദ്ദേഹത്തിന് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളെ തലോടിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “അയ്യോ, മോൾ എന്തിനാ ഇങ്ങനെയൊക്കെ കരയുന്നത്? മോൾ പറഞ്ഞതിൽ എന്താ തെറ്റ്? മോൾ പറഞ്ഞത് സത്യമല്ലേ… മറ്റ് കുട്ടികളുടെ അച്ഛന്മാരെപ്പോലെ നന്നായി വസ്ത്രം ധരിക്കാനോ, കാറിൽ വരാനോ നിന്റെ അച്ഛന് കഴിയില്ലല്ലോ. നിനക്ക് എന്റെ കൂടെ നിൽക്കുമ്പോൾ സങ്കടം തോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. അച്ഛനാണ് മോളെ മാപ്പ് ചോദിക്കേണ്ടത്. മകൾക്ക് ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ ഒരു നല്ല അച്ഛനാകാൻ എനിക്ക് പറ്റിയില്ലല്ലോ…”

അച്ഛന്റെ ആ വാക്കുകൾ മാളവികയെ കൂടുതൽ തളർത്തി.

“അതല്ല അച്ഛാ! അങ്ങനെ പറയരുത്!” അവൾ കരച്ചിലിനിടയിലൂടെ പറഞ്ഞു. “അച്ഛനാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല അച്ഛൻ. എനിക്ക് വേണ്ടി അച്ഛൻ സഹിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകളൊന്നും ഞാൻ കണ്ടില്ല. അച്ഛന്റെ വിയർപ്പിന്റെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും വില എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. എന്റെ സ്കൂൾ ഫീസിനും എന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾക്കും വേണ്ടി അച്ഛൻ സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളൊക്കെ മാറ്റിവെച്ച കാര്യം അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞു. എനിക്ക് ബാഹ്യമായ അലങ്കാരങ്ങൾ മാത്രമാണ് വലുതെന്ന് തോന്നിപ്പോയി. എന്റെ അച്ഛന്റെ മനസ്സിന്റെ വലിപ്പം ഞാൻ കണ്ടില്ല. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം അച്ഛാ…”

വാസുദേവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ആനന്ദക്കണ്ണീർ ഒഴുകിയിറങ്ങി. അദ്ദേഹം മകളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

“മോളെ… അച്ഛന് നിന്റെ മനസ്സറിയാം. കൂട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് അങ്ങനെയൊക്കെ കാണുമ്പോൾ ഏതൊരു കുട്ടിക്കും ആഗ്രഹം തോന്നും. അത് സാരമില്ല. മോൾ നന്നായി പഠിച്ച് വലിയൊരു നിലയിൽ എത്തണം. അതാണ് അച്ഛന്റെ ഒരേയൊരു ആഗ്രഹം. അന്ന് എന്റെ മോൾക്ക് സമൂഹത്തിൽ വലിയൊരു സ്ഥാനമുണ്ടാകും. ആ സന്തോഷം മാത്രം മതി ഈ അച്ഛന്.”

അദ്ദേഹം തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് മകളുടെ കണ്ണീർ തുടച്ചു കൊടുത്തു.

“പഴയ വസ്ത്രമാണെങ്കിലും പുതിയ വസ്ത്രമാണെങ്കിലും അച്ഛന്റെ ഉള്ളിലെ സ്നേഹം ഒന്നാണ് മോളെ. നിന്റെ ഈ കണ്ണീർ വീഴുമ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചിലെ എല്ലാ വേദനയും മാറുന്നുണ്ട്.” വാസുദേവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

മാളവിക അച്ഛന്റെ കൈപിടിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ നടന്നു. ആ നടപ്പിൽ മുൻപെങ്ങുമില്ലാത്ത ഒരു അഭിമാനം അവൾക്ക് തോന്നി. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ധനികനായ അച്ഛന്റെ കൂടെയാണ് താൻ നടക്കുന്നത് എന്ന് അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ സുജാത വാതിൽക്കൽ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛന്റെയും മകളുടെയും മുഖത്തെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ അവരുടെ മനസ്സിലെ ഭാരവും ഒഴിഞ്ഞുപോയി.

മാളവിക അന്ന് ഒരു ഉറച്ച തീരുമാനമെടുത്തു. ഇനി ഒരിക്കലും ബാഹ്യമായ രൂപത്തെയോ വസ്ത്രങ്ങളെയോ വെച്ച് മനുഷ്യരെ അളക്കില്ല. തന്റെ അച്ഛന്റെ ലളിതമായ വസ്ത്രധാരണത്തിന് പിന്നിൽ വലിയൊരു ത്യാഗത്തിന്റെ കഥയുണ്ട്. ആ ത്യാഗമാണ് തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ വെളിച്ചം.

അടുത്ത ദിവസം സ്കൂളിൽ പോകുമ്പോൾ, മാളവിക തന്റെ ഫ്രണ്ട്സിന്റെ അടുത്തേക്ക് അഭിമാനത്തോടെ നടന്നുചെന്നു.

അനാമിക ചോദിച്ചു: “മാളൂ, ഇന്നലെ പി.ടി.എ മീറ്റിംഗിന് വന്നത് നിന്റെ അച്ഛനായിരുന്നോ? വളരെ ലളിതമായ വസ്ത്രമായിരുന്നല്ലോ…”

മാളവിക പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: “അതെ, അത് എന്റെ അച്ഛനാണ്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മഹാനായ അച്ഛൻ! എനിക്ക് നല്ലൊരു ഭാവിയുണ്ടാക്കാൻ വേണ്ടി സ്വന്തം സന്തോഷങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും മാറ്റിവെച്ച് അധ്വാനിക്കുന്ന എന്റെ അച്ഛൻ! ആ അലക്കിയ മുണ്ടിനും ഷർട്ടിനും പിന്നിൽ എന്റെ അച്ഛന്റെ കണ്ണീരും വിയർപ്പുമുണ്ട്. അത് എനിക്ക് തരുന്ന അഭിമാനം മറ്റൊന്നിനും തരാൻ കഴിയില്ല!”

മാളവികയുടെ വാക്കുകളിൽ പ്രകാശിച്ച ആത്മവിശ്വാസവും അച്ഛനോടുള്ള സ്നേഹവും കണ്ടപ്പോൾ കൂട്ടുകാരുടെ ചോദ്യങ്ങൾ നിന്നുപോയി. അവർ ബഹുമാനത്തോടെ അവളെ നോക്കി.

അന്ന് വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയ മാളവിക, തന്റെ സമ്പാദ്യപ്പെട്ടി പൊട്ടിച്ചു. അതിൽ അവൾ കുറച്ചു നാളുകളായി സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചിരുന്ന പണമുണ്ടായിരുന്നു. ആ പണവും എടുത്ത് അവൾ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

“അമ്മേ… വരും ദിവസം അച്ഛന്റെ പിറന്നാളാണ്. ഈ പണം കൊണ്ട് നമുക്ക് അച്ഛന് ഏറ്റവും നല്ലൊരു പുതിയ മുണ്ടും ഷർട്ടും വാങ്ങണം.”

അതു കേട്ട് നിന്ന വാസുദേവന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ, ഇത്തവണ അത് വേദന കൊണ്ടായിരുന്നില്ല, തന്റെ മകളെ ഓർത്ത് ഉണ്ടായ അളവറ്റ അഭിമാനം കൊണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ത്യാഗങ്ങൾ വെറുതെയായില്ലെന്നും, തന്റെ മകൾ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പാഠം പഠിച്ചുവെന്നും ആ അച്ഛൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

മാളവിക അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ പ്രായശ്ചിത്തത്തിന്റെയും, അളവറ്റ സ്നേഹത്തിന്റെയും, അഗാധമായ ബഹുമാനത്തിന്റെയും ഭാഷയുണ്ടായിരുന്നു.

✍️ആമി