തൻ്റെ അമ്മായിയമ്മ തുടർച്ചയായി പറയുന്ന കള്ളങ്ങൾ കേട്ട് അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു നിഴൽ പടർന്നിരുന്നു. കൺതടങ്ങളിൽ കറുപ്പ് പടർന്നിട്ടുണ്ട്. മെലിഞ്ഞ്, പഴയതിനേക്കാൾ….

“അവൾ രാത്രി മുഴുവൻ ഫോണിൽ കളിച്ച് നടക്കുകയാണ് മാധവാ… നേരം വെളുത്ത് എട്ടുമണിയാകാതെ ആ അടുക്കളപ്പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങില്ല!”

വരാന്തയിലെ ചൂരൽക്കസേരയിൽ ഇരുന്ന് നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് കല്യാണിയമ്മ ആഞ്ഞടിച്ചു. വിമാനമിറങ്ങി, മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം വീട്ടുപടിക്കൽ ടാക്സി വന്നിറങ്ങിയ തൻ്റെ മകൻ മാധവനെ വസ്ത്രം മാറാൻ പോലും സമ്മതിക്കാതെയാണ് അവർ പരാതികളുടെ കെട്ടഴിച്ചത്.

മാധവൻ കൈയ്യിലിരുന്ന ട്രോളി ബാഗ് താഴെവെച്ചു. ദുബായിലെ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വെയിലിൽ നിന്നും കഷ്ടപ്പാടുകളിൽ നിന്നും കുറച്ചുനാൾ നാടിൻ്റെ തണുപ്പിലേക്ക് ഇറങ്ങാമെന്ന് കരുതി വന്നതായിരുന്നു അവൻ. മൂന്ന് വർഷത്തെ പ്രവാസത്തിന് ശേഷമുള്ള വരവാണ്. കൂടെയുള്ളത് കനത്ത യാത്രാക്ഷീണവും. പക്ഷേ, കേറിവന്ന ഉടനെ കേട്ടത് തൻ്റെ അമ്മയുടെ വിഷം കലർന്ന വാക്കുകളാണ്.

“അമ്മേ, ഞാൻ വന്നിട്ട് പത്ത് മിനിറ്റ് പോലും ആയില്ല. ഒന്നു ശ്വാസം വിടാൻ സമ്മതിക്ക്,” മാധവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“പിന്നെ ഞാൻ പറയാതിരിക്കോ? നീയവിടെ മരുഭൂമിയിൽ കിടന്ന് ചോര നീരാക്കി ഉണ്ടാക്കുന്ന പണം മുഴുവൻ തിന്ന് മുടിച്ച്, നിന്നെയും എന്നെയും കൊന്ന് തിന്നാൻ നിക്കുവാ നിൻ്റെ പെണ്ണ്! ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് വിഷമം തോന്നും. പക്ഷേ, അനുഭവിക്കുന്നത് ഞാനല്ലേ മാധവാ…” കല്യാണിയമ്മ ശബ്ദം താഴ്ത്തി, കണ്ണീർ വരുത്താൻ വെറുതെ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അപ്പോഴാണ് അടുക്കളഭാഗത്തുനിന്ന് കയ്യിൽ ഒരു ഗ്ലാസ് തണുത്ത സംഭാരവുമായി മാളവിക വരാന്തയിലേക്ക് വന്നത്. മാധവൻ്റെ ഭാര്യ. മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനെ നേരിൽ കാണുന്ന സന്തോഷം അവളുടെ കണ്ണുകളിലുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, തൻ്റെ അമ്മായിയമ്മ തുടർച്ചയായി പറയുന്ന കള്ളങ്ങൾ കേട്ട് അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു നിഴൽ പടർന്നിരുന്നു. കൺതടങ്ങളിൽ കറുപ്പ് പടർന്നിട്ടുണ്ട്. മെലിഞ്ഞ്, പഴയതിനേക്കാൾ ക്ഷീണിതയായി തോന്നി അവൾ.

“ദാ… കുടിച്ചോളൂ,” മാളവിക നീട്ടിയ ഗ്ലാസ് വാങ്ങുമ്പോൾ മാധവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയത്തേക്കാൾ ഉപരി, മാസങ്ങളായി സഹിക്കുന്ന വേദനയും വിതുമ്പലുമായിരുന്നു അവൻ കണ്ടത്. അവൾ അവൻ്റെ കൈവിരലുകളിൽ ഒന്നമർത്തി.

“മാളൂ… നീ പോയി അവൻ്റെ  റൂം റെഡിയാക്ക്.,” കല്യാണിയമ്മ മാളവികയെ അമർഷത്തോടെ നോക്കി.

മാളവിക ഒന്നും മിണ്ടാതെ അകത്തേക്ക് നടന്നു. മാധവൻ ആ സംഭാരം ഒറ്റവലിക്ക് കുടിച്ചുതീർത്തു. അവൻ്റെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു.

നാല് വർഷം മുൻപായിരുന്നു മാധവൻ്റെയും മാളവികയുടെയും വിവാഹം. വളരെ സാധാരണക്കാരായ കുടുംബത്തിലെ പെൺകുട്ടി. കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ മാധവന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് കുടുംബത്തിൻ്റെ കടങ്ങൾ തീർക്കാനായി മാധവന് ഗൾഫിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നത്. മാധവൻ്റെ അച്ഛൻ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് മരിച്ചതാണ്. അമ്മ കല്യാണിയമ്മയെയും തൻ്റെ ഭാര്യ മാളവികയെയും നാട്ടിലാക്കിയാണ് അവൻ മരുഭൂമിയിലേക്ക് വിമാനം കയറിയത്.

തുടക്കത്തിൽ എല്ലാം ശാന്തമായിരുന്നു. എന്നാൽ മാധവൻ നാട്ടിൽ നിന്നും പോയി ഏതാനും മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ കല്യാണിയമ്മയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം പുറത്തുവന്നു. മാധവൻ അയക്കുന്ന പണം മുഴുവൻ കല്യാണിയമ്മയുടെ ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടിലേക്കാണ് പോയിരുന്നത്. മാളവികയ്ക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു ചെലവിനും അവർ പണം നൽകിയില്ല.

രാവിലെ അഞ്ചുമണിക്ക് എഴുന്നേൽക്കുന്ന മാളവിക വീട്ടുജോലികൾ മുഴുവൻ തനിയെ ചെയ്യണം. അലക്ക്, പാചകം, തറ തുടയ്ക്കൽ, പറമ്പിലെ പണികൾ… ഇതിനിടയിൽ അയൽപക്കത്തുള്ള ആരോടെങ്കിലും സംസാരിച്ചാൽ കല്യാണിയമ്മയ്ക്ക് സംശയമാണ്.

കല്യാണിയമ്മ നാട്ടിൽ മാളവികയെക്കുറിച്ച് അപവാദങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. “അവൾക്ക് വല്ലാത്ത അഹങ്കാരമാണ്, ഉപദേശിച്ചാൽ കേൾക്കില്ല, എപ്പോഴും ഫോണിൽ സംസാരിക്കും, അയൽപക്കത്തെ പയ്യൻമാരോട് സംസാരിച്ച് ചിരിക്കുന്നു…” എന്നിങ്ങനെ പോകുന്നു പരാതികൾ.

പക്ഷേ, ദുബായിലിരുന്ന് മാധവൻ ഇതെല്ലാം കൃത്യമായി അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കല്യാണിയമ്മ കരുതിയത് താൻ പറയുന്നതെല്ലാം മാധവൻ കണ്ണ് അടച്ച് വിശ്വസിക്കും എന്നാണ്. എന്നാൽ, മാധവൻ്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തും അയൽക്കാരനുമായ വിനോദ് നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം കൃത്യമായി മാധവനെ അറിയിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് മാത്രമല്ല, ഓരോ ദിവസം കഴിയുമ്പോഴും മാളവികയുടെ കരഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള ഫോൺ വിളികൾ മാധവന്റെ നെഞ്ച് പിളർത്തി.

ശരിക്കും എന്താണ് നടന്നതെന്ന് മാധവൻ പതുക്കെ മനസ്സിലാക്കുകയായിരുന്നു.

കുളിച്ച് ഡ്രസ്സ് മാറി മാധവൻ ഊണുമുറിയിലേക്ക് വന്നു. മേശപ്പുറത്ത് വിഭവസമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണങ്ങൾ നിരന്നിരുന്നു. മീൻ കറിയും, കോഴിക്കറിയും, തോരനും, പപ്പടവും…

“ദാ മാധവാ, നിനക്കിഷ്ടമുള്ള നെത്തോലി വറുത്തതും നാടൻ കോഴിക്കറിയും ഞാൻ തനിയെ ഉണ്ടാക്കിയതാ. നിൻ്റെ പെണ്ണിനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു ഒന്നു സഹായിക്കാൻ, അവൾക്ക് തലവേദനയാണെന്നും പറഞ്ഞ് മുറിയിൽ കയറി കിടന്നു,” കല്യാണിയമ്മ ചോറു വിളമ്പുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു.

മാധവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ചോറു കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. മീൻ കറിക്ക് കട്ടി പോരാ, കോഴിക്കറിയിൽ ഉപ്പ് കൂടുതലാണ്. അവൻ്റെ മനസ്സിൽ ഓർമ്മകൾ ഇരച്ചുകയറി. താൻ നാട്ടിലുണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ കല്യാണിയമ്മ അടുക്കളയിൽ കയറാറേയില്ലായിരുന്നു. മാളവിക ഉണ്ടാക്കുന്ന ആഹാരം കഴിച്ച് തൃപ്തിപ്പെടാറുള്ള അമ്മ, ഇന്ന് താൻ ഉണ്ടാക്കിയതാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നു!

മാധവൻ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ മാളവിക ഒരു ചെറിയ തട്ടിൽ ബാക്കി വന്ന ഇത്തിരി ചോറും അല്പം ഉപ്പിലിട്ടതും കൂട്ടി കഴിക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. കരിപിടിച്ച പാത്രങ്ങൾ സിങ്കിൽ മലപോലെ കിടക്കുന്നു. കൈകൾ കഴുകി അവൾ ധൃതിയിൽ മാധവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“മാളൂ, നീ കഴിച്ചില്ലേ?” മാധവൻ ചോദിച്ചു.

“ഇല്ല… ദാ കഴിക്കുന്നു,” അവൾ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“അവൾ അവിടെ ഇരുന്ന് കഴിച്ചോളും മാധവാ, നീ വാ… വന്ന് ബാക്കി കൂടെ കഴിക്ക്,” വരാന്തയിൽ നിന്ന് കല്യാണിയമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.

മാധവൻ മാളവികയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവൻ അവളുടെ കൈകൾ തൻ്റെ കൈകളിൽ എടുത്തു. അവളുടെ വിരലുകളിൽ പാത്രങ്ങൾ കഴുകിയും വസ്ത്രങ്ങൾ അലക്കിയും ഉണ്ടായ പരുക്കൻ അവൻ കണ്ടു. അവളുടെ കവിളിൽ പടർന്ന വിളർച്ച അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

“നിനക്ക് സുഖമില്ലേ മാളൂ?” അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. എങ്കിലും അമ്മ കേൾക്കാതിരിക്കാൻ അവൾ ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചമർത്തി. “എനിക്ക്… എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. ഏട്ടൻ ക്ഷീണം മാറ്റി വിശ്രമിക്ക്.”

“കള്ളം പറയരുത് മാളവിക,” മാധവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. “കഴിഞ്ഞ ആറു മാസമായി നീ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ നിൻ്റെ ശബ്ദം മാറിയത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്. അമ്മ നിന്നോട് എങ്ങനെയാണ് പെരുമാറുന്നതെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം.”

“ഏട്ടാ… അത് അമ്മയല്ലേ, പ്രായമായതല്ലേ…” അവൾ വാക്കുകൾ വിഴുങ്ങി.

“അമ്മ പ്രായമായതാണ്, പക്ഷേ അതിനർത്ഥം നിന്നെ അവർ ജീവനോടെ കൊല്ലണം എന്നല്ല,” മാധവൻ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.

അന്ന് വൈകുന്നേരം, നാട്ടിലെ ചില ബന്ധുക്കളും അയൽക്കാരും മാധവനെ കാണാൻ എത്തി. മാധവൻ ഇറങ്ങി വന്നപ്പോൾ കല്യാണിയമ്മ ബന്ധുക്കളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് വീണ്ടും നാടകം ആരംഭിച്ചു.

“എന്താ പറയാ … ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്ന ദുരിതം എനിക്ക് മാത്രമേ അറിയൂ. മാധവൻ അയക്കുന്ന പണം മുഴുവൻ ഇവിടുത്തെ കുട്ടി അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് കടത്തുകയാണ്. ചോദിച്ചാൽ എന്നെ ചീത്ത പറയും. രാത്രിയായാൽ വീടിന് പുറത്തിറങ്ങി ഫോണിൽ ആരുടെയൊക്കെയോ കൂടെ സംസാരമാണ്. ഇങ്ങനെയൊരു പെണ്ണിനെയാണല്ലോ എൻ്റെ മോന് കിട്ടിയത്!” കല്യാണിയമ്മ കരച്ചിലിൻ്റെ വക്കോളമെത്തിച്ചു.

ബന്ധുക്കളിൽ ചിലർ മാളവികയെ ശാസിക്കുന്ന രീതിയിൽ നോക്കി. “അതെങ്ങനെയാ കല്യാണിയമ്മേ, കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച കുട്ടികൾ അമ്മമാരോട് ഇങ്ങനെ പെരുമാറുമോ? മാധവാ, നീ അവളെയൊന്ന് ഉപദേശിക്ക്. അമ്മ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ദൈവത്തെപ്പോലെയാണ്.”

മാളവിക വാതിൽക്കൽ നിന്നു വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ അന്തസ്സിനെയും ചാരിത്ര്യത്തെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ആരോപണങ്ങൾ കേട്ട് അവൾ തകർന്നുപോയി.

പെട്ടെന്നാണ് മാധവൻ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റത്. അവൻ്റെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു.

“അമ്മാവാ…” മാധവൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന മുതിർന്ന ബന്ധുവിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ എല്ലാവരും കേൾക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്. അമ്മ പറയുന്നത് കേട്ട് നിങ്ങളാരും വിധി എഴുതണ്ട.”

കല്യാണിയമ്മ ഞെട്ടി. “മാധവാ! നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? നിൻ്റെ അമ്മ കള്ളം പറയുകയാണെന്നോ?”

“അതെ അമ്മേ, അമ്മ പറയുന്നത് പച്ചക്കള്ളമാണ്!” മാധവൻ്റെ ശബ്ദം മുറിയിൽ മുഴങ്ങി.

കൂടിനിന്നവർ ആകെ സ്തബ്ധരായി. കല്യാണിയമ്മയുടെ മുഖത്തെ ഭാവം മാറി. “നിനക്ക് പെണ്ണ് വന്നപ്പോൾ അമ്മയെ വേണ്ടാതായോടാ? ”

“പ്രവാസത്തിൽ കിടന്ന് കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കിയ പണം മുഴുവൻ ഞാൻ ഈ കുടുംബത്തിന് വേണ്ടിയാ ചെലവാക്കിയത്!”
മാധവൻ ശാന്തനായി തൻ്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോൺ എടുത്തു.

മാധവൻ തൻ്റെ ഫോണിലെ ചില ഓഡിയോ ഫയലുകളും ബാങ്ക് സ്റ്റേറ്റ്‌മെന്റുകളും എടുത്തു.

“അമ്മാവാ, അമ്മ പറഞ്ഞു മാളവിക പണം അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് കടത്തുന്നു എന്ന്. ദാ നോക്കൂ… കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷമായി ഞാൻ അയച്ച മുഴുവൻ പണവും വന്നത് അമ്മയുടെ അക്കൗണ്ടിലാണ്. മാളവികയ്ക്ക് ആവശ്യത്തിന് വസ്ത്രം വാങ്ങാനോ, അവൾക്ക് സുഖമില്ലാതെ ആകുമ്പോൾ ആശുപത്രിയിൽ പോകാനോ ഉള്ള പണം പോലും അമ്മ കൊടുത്തിട്ടില്ല. കഴിഞ്ഞ മാസം മാളവികയ്ക്ക് കടുത്ത പനി വന്നപ്പോൾ ഡോക്ടറെ കാണിക്കാൻ അമ്മ 500 രൂപ കൊടുത്തില്ല. ഒടുവിൽ എന്റെ കൂട്ടുകാരൻ വിനോദാണ് അവളെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചതും മരുന്ന് വാങ്ങി നൽകിയതും!”

കല്യാണിയമ്മ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. “അത്… അത് ഞാൻ അന്ന് അക്കൗണ്ടിൽ പണം ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടാ…”

“അക്കൗണ്ടിൽ പണം ഇല്ലെന്നോ?” മാധവൻ ചിരിച്ചു. “അമ്മയുടെ അക്കൗണ്ടിൽ ഇപ്പോൾ എട്ട് ലക്ഷം രൂപയുണ്ട്. ഞാൻ ചോര നീരാക്കി ഉണ്ടാക്കിയ പണം! പക്ഷേ മാളവികയുടെ അമ്മയ്ക്ക് അസുഖം വന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് 2000 രൂപ ചോദിച്ചപ്പോൾ അമ്മ അവളെ വീടിന് പുറത്താക്കി!”

മാധവൻ തുടർന്നു: “പിന്നെ അമ്മ പറഞ്ഞു അവൾ രാത്രി മുഴുവൻ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നു എന്ന്. അത് ആരുടെ കൂടെയാണെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് അറിയണോ? എന്നോടാണ്! ദുബായിൽ എന്റെ പണി കഴിഞ്ഞ് വരുന്നത് രാത്രി 12 മണിക്കാണ്. അതിനുശേഷം മാത്രമാണ് ഞാൻ അവളെ വിളിക്കുന്നത്. ദിവസം മുഴുവൻ വീട്ടിൽ നടക്കുന്ന അപമാനങ്ങളും പണികളും സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ കരയുന്ന അവൾക്ക് ഞാൻ കൊടുക്കുന്ന ആശ്വാസമാണ് ആ ഫോൺ വിളികൾ!”

നാട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും കല്യാണിയമ്മയെ സംശയത്തോടെ നോക്കാൻ തുടങ്ങി.

“അതുമാത്രമല്ല അമ്മേ…” മാധവൻ തൻ്റെ സുഹൃത്ത് വിനോദിനെ വീടിനുള്ളിലേക്ക് വിളിച്ചു. വിനോദിൻ്റെ കൈയ്യിൽ ചില പേപ്പറുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

“അമ്മ ഞാനില്ലാത്ത സമയത്ത് മാളവികയെ എങ്ങനെയൊക്കെയാണ് പീഡിപ്പിച്ചത് എന്ന് ഈ നാട്ടിലെ എല്ലാവർക്കും അറിയാം. വണ്ടിക്കാരൻ ഗോപാലേട്ടൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു, അമ്മ മാളവികയെക്കൊണ്ട് കിലോമീറ്ററുകൾ അരിയും സാധനങ്ങളും ചുമപ്പിച്ച കാര്യം. കടക്കാരൻ റസാഖ് പറഞ്ഞു, മാളവിക സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ വരുമ്പോൾ അമ്മ കൊടുക്കുന്ന ചില്ലറ പൈസയെക്കുറിച്ചും, ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും. ഇതാണോ അമ്മയുടെ മാതൃത്വം?”

കല്യാണിയമ്മയുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു. താൻ കെട്ടിയുയർത്തിയ കള്ളങ്ങളുടെ കൊട്ടാരം തകർന്നു വീഴുന്നത് അവർ കണ്ടു.

“മാധവാ… നീ എന്നെ നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ നാണം കെടുത്തുകയാണോ?” കല്യാണിയമ്മ കരച്ചിലിന്റെ പുതിയ തന്ത്രം പുറത്തെടുത്തു.

“ഇല്ല അമ്മേ, ഞാൻ ആരെയും നാണം കെടുത്തുകയല്ല. ഞാൻ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകൾക്ക് മുന്നിൽ തണലാകേണ്ട അമ്മ, എൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ സമാധാനം കളയുകയായിരുന്നു. ഞാൻ ഗൾഫിൽ കിടന്ന് ഉറക്കമൊഴിയുന്നത് എന്റെ കുടുംബം സന്തോഷമായി ജീവിക്കാനാണ്. പക്ഷേ, ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്ന പെണ്ണിനെ ഇവിടെ ഒരു അടിമയെപ്പോലെയാണ് അമ്മ നോക്കിയത്.”

ബന്ധുക്കൾ പതുക്കെ അവിടെ നിന്നും വലിഞ്ഞു. കല്യാണിയമ്മ തനിയെ ആയി. അവർ വരാന്തയിലെ തൂണിൽ ചാരി ഇരുന്നു.

മാധവൻ മാളവികയുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ മാളവിക തൻ്റെ വിതുമ്പൽ അടക്കാൻ പാടുപെടുകയായിരുന്നു. മാധവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

“സാരമില്ല മാളൂ… കഴിഞ്ഞതെല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ഇനി നീ ഇവിടെ ഒരു നിമിഷം പോലും കണ്ണീരൊഴുക്കില്ല.”

മാളവിക അവൻ്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. “ഏട്ടാ… എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു. ഏട്ടൻ അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ വിശ്വസിച്ച് എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുമോ എന്ന് ഞാൻ ഒത്തിരി ഭയന്നു.”

“നിന്നെ എനിക്ക് അറിയാത്തതാണോ മാളൂ?” മാധവൻ അവളുടെ മുടിയിൽ തലോടി. “നീ അനുഭവിക്കുന്ന വേദനകൾ ഓരോന്നും ഞാൻ അവിടെയിരുന്ന് അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഇത്തവണ വന്നത് വെറുതെ അവധി ആഘോഷിക്കാനല്ല… നിന്നെക്കൂടി എന്നോടൊപ്പം കൊണ്ടുപോകാനാണ്!”

മാളവിക അമ്പരപ്പോടെ തലയുയർത്തി നോക്കി. “എന്നെ കൂടെ കൊണ്ടുപോകാനോ?”

“അതെ! നിനക്കുള്ള വിസയും ടിക്കറ്റും എല്ലാം റെഡിയാണ്. അടുത്ത ആഴ്ച നമ്മൾ ഒന്നിച്ചു ദുബായിലേക്ക് പോകുന്നു. അവിടെ എന്റെ കൂടെ, എനിക്ക് അടുത്ത് നീ ഉണ്ടാകും. ആരോടും ഒന്നും ബോധിപ്പിക്കാതെ, സമാധാനത്തോടെ നമുക്ക് ജീവിക്കാം.”

മാളവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ആനന്ദക്കണ്ണീർ ഒഴുകി. മൂന്ന് വർഷമായി അവൾ കൊതിച്ച നിമിഷമായിരുന്നു അത്. തനിക്കൊരു സംരക്ഷകനുണ്ട്, തൻ്റെ സങ്കടങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരു പങ്കാളിയുണ്ട് എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളെ സന്തോഷഭരിതയാക്കി.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, മാധവൻ മാളവികയുടെ കൈപിടിച്ച് വീടിൻ്റെ പടിയിറങ്ങി. കല്യാണിയമ്മ ഉമ്മറത്ത് നിശ്ശബ്ദയായി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൻ്റെ സ്വാർത്ഥതയും അഹങ്കാരവും കൊണ്ട് മകനെയും മരുമകളെയും തന്നിൽ നിന്നും അകറ്റിയെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവരുടെ മനസ്സിൽ ഒരു തണൽ പോലെ പടർന്നു.

“അമ്മേ…” മാധവൻ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി പറഞ്ഞു. “അമ്മയ്ക്ക് ആവശ്യത്തിനുള്ള പണം ഞാൻ ബാങ്കിൽ നിക്ഷേപിച്ചിട്ടുണ്ട്. വീട്ടുചെലവുകൾക്ക് ആളെയോ സഹായത്തിനോ നിർത്താം. പക്ഷേ… ഈ വീടിൻ്റെ സമാധാനം കെടുത്താൻ ഞാൻ ഇനി ആരെയും സമ്മതിക്കില്ല.”

മാധവനും മാളവികയും മുന്നോട്ട് നടന്നു. മാളവിക മാധവൻ്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്കും, സമാധാനത്തിൻ്റെ പുലരിയിലേക്കും അവർ കാൽവെച്ചു. മരുഭൂമിയിലെ ചൂടിലും തനിക്ക് പണിയെടുക്കാൻ ഇനി ഒരു കാരണമുണ്ട് തൻ്റെ കൂടെയുള്ള ഈ പെണ്ണിന്റെ പുഞ്ചിരി!

✍️ആമി