നിന്റെ ഈ ഫോൺ ഭ്രാന്ത് കാരണം ഈ കുടുംബത്തിൽ ആരോടും ഒരു വാക്ക് മിണ്ടാൻ പറ്റാതായിട്ടുണ്ട്,” മാധവൻ പിള്ള ദേഷ്യം സഹിക്കാനാവാതെ ഉമ്മറത്തെ കസേരയിലേക്ക്….

“ഇന്ന് നീ ആ ഫോൺ താഴെ വെച്ചില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ അത് എടുത്ത് കിണറ്റിലിടും! മനുഷ്യൻ ഇവിടെ ഒരു അത്യാവശ്യം പറഞ്ഞോണ്ട് നിൽക്കുവാ!”

മാധവൻ പിള്ളയുടെ ശബ്ദം വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് വന്ന് തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു.

അവിടെ ഒരു സോഫയിൽ, കാലിന്മേൽ കാൽ വെച്ച്, ലോകം മുഴുവൻ തന്റെ അഞ്ചരയിഞ്ച് സ്ക്രീനിലേക്ക് ചുരുക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരൻ അഖിൽ. അച്ഛൻ അത്രയും ഒച്ചപ്പാടുണ്ടാക്കിയിട്ടും അവന്റെ വിരലുകൾ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം റീൽസ് സ്ക്രോൾ ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്നും പിന്മാറിയില്ല.

“ഒരു മിനിറ്റ് അച്ഛാ… ഈ ഒരൊറ്റ റീൽ… ഇത് കഴിഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ വരാം,” അഖിൽ കണ്ണുകൾ സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് മാറ്റാതെ തന്നെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

“ഈ ഒരു മിനിറ്റ് തുടങ്ങിയിട്ട് മണിക്കൂർ രണ്ടായി! നിന്റെ ഈ ഫോൺ ഭ്രാന്ത് കാരണം ഈ കുടുംബത്തിൽ ആരോടും ഒരു വാക്ക് മിണ്ടാൻ പറ്റാതായിട്ടുണ്ട്,” മാധവൻ പിള്ള ദേഷ്യം സഹിക്കാനാവാതെ ഉമ്മറത്തെ കസേരയിലേക്ക് അമർന്നിരുന്നു.

ഇത് ഇന്നത്തെ കാലത്തെ ഏതൊരു ശരാശരി മലയാളി കുടുംബത്തിലെയും സ്ഥിരം കാഴ്ചയാണ്. അഖിൽ ഒരു മോശം പയ്യനല്ല. കോളേജ് കഴിഞ്ഞു ഡിജിറ്റൽ മാർക്കറ്റിംഗിൽ എന്തൊക്കെയോ കോഴ്സുകൾ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, അവന്റെ ലോകം പൂർണ്ണമായും സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നു. ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിലെ ഫോളോവേഴ്സും, ലൈക്കുകളും, വ്യൂസും മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ സന്തോഷങ്ങൾ.

അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മ ശാരദ ചായ ഗ്ലാസുകളുമായി ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു.

“എന്താ മനുഷ്യാ, രാവിലെ തന്നെ ഇങ്ങനെ ബഹളം വെക്കാൻ? അവൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യട്ടെ. ഇന്നത്തെ പിള്ളേരൊക്കെ ഇങ്ങനെ തന്നെയല്ലേ,” ശാരദ ചായ മാധവൻ പിള്ളയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി.

“നീ ഇങ്ങനെ അവനെ താങ്ങി താങ്ങി നാശമാക്കിക്കോ,” മാധവൻ പിള്ള ചായ വാങ്ങി ഒരു സിപ്പ് എടുത്തു. “ശാരദേ, ഞാൻ പറയുന്നത് നീ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്ക്. നമ്മൾ ഒരേ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് കീഴിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. പക്ഷേ, ഒന്നിച്ച് ഇരുന്ന് സംസാരിച്ചിട്ട് എത്ര നാളായി? ഇവൻ എപ്പോഴും ഈ നാലുചുമരുകൾക്കുള്ളിൽ ഇരുന്ന് ഏതോ അദൃശ്യരായ ആളുകളോട് സംസാരിക്കുന്നു, ചിരിക്കുന്നു. സ്വന്തം അച്ഛനും അമ്മയും ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നത് കാണുന്ന പോലുമില്ല.”

മാധവൻ പിള്ളയുടെ വാക്കുകളിൽ ദേഷ്യത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ സങ്കടമായിരുന്നു. ഒരു സർക്കാർ ഓഫീസിൽ നിന്നും വിരമിച്ച ശേഷം അദ്ദേഹം ഏറെ ആഗ്രഹിച്ചത് കുടുംബത്തോടൊപ്പം സമാധാനമായി സമയം ചെലവഴിക്കാനായിരുന്നു. എന്നാൽ മകൻ ഫോണിനുള്ളിലും, ഭാര്യ ടിവിയിലെ പരമ്പരകൾക്കുള്ളിലും ഒതുങ്ങിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം ആ വീട്ടിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയി.

അഖിൽ ഒടുവിൽ ഫോൺ പോക്കറ്റിൽ വെച്ച് അച്ഛന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു.

“എന്താ അച്ഛാ കാര്യം? പറയ്, ഞാൻ കേൾക്കുന്നുണ്ട്,” അഖിൽ അല്പം ജാള്യതയോടെ ചോദിച്ചു.

“കാര്യമുണ്ട്. എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം ആവശ്യപ്പെടാനുണ്ട്.”

“എന്താ അച്ഛാ? യൂട്യൂബ് ചാനൽ തുടങ്ങാനാണോ?” അഖിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“അല്ല. അടുത്ത ആഴ്ച നമ്മുടെ അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവം വരികയാണ്. നീ ഈ ഫോണും ക്യാമറയും ഒക്കെ മാറ്റിവെച്ച്, എന്നോടൊപ്പം ഉത്സവത്തിന്റെ കമ്മിറ്റി കാര്യങ്ങളിൽ കൂടണം. രാവിലെ മുതൽ വൈകുന്നേരം വരെ എന്റെ കൂടെ വരണം. ഫോൺ വീട്ടിൽ വെക്കണം. പറ്റുമോ നിനക്ക്?” മാധവൻ പിള്ള ഒരു വെല്ലുവിളി പോലെ ചോദിച്ചു.

അഖിൽ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ ഫോൺ ഇല്ലാതെ ജീവിക്കുക എന്നത് അവന് ചിന്തിക്കാൻ പോലുമാകാത്ത കാര്യമായിരുന്നു. ഇൻബോക്സിൽ വരുന്ന മെസ്സേജുകൾ, പുതിയ റീൽസിന്റെ നോട്ടിഫിക്കേഷനുകൾ… എല്ലാം അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.

“അച്ഛാ, ഫോൺ ഇല്ലാതെ എങ്ങനാ? എന്തെങ്കിലും അർജന്റ് കോൾ വന്നാലോ?” അഖിൽ ഒഴിവുകഴിവ് തിരഞ്ഞു.

“ഒരു അർജന്റും ഇല്ല. നിന്നെ വിളിക്കാൻ പ്രധാനമന്ത്രി കാത്തിരിക്കുകയല്ലല്ലോ. നീ വരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ വാ, ഇല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ വഴി നിനക്ക്,” മാധവൻ പിള്ള എഴുന്നേറ്റു നടന്നു.

ശാരദ അഖിലിന്റെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു പറഞ്ഞു: “മോനേ, അച്ഛന് വലിയ ആഗ്രഹമാ നീ പുള്ളിയുടെ കൂടെ ഒന്ന് ഇറങ്ങാൻ. പണ്ടൊക്കെ അച്ഛന്റെ വിരലു തുമ്പിൽ പിടിച്ച് നടന്നവനല്ലേ നീ? ഇപ്പോഴൊന്ന് കൂടെ പോയാൽ എന്താ?”

അമ്മയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി ഒടുവിൽ അഖിൽ സമ്മതിച്ചു. “ശരി, ഞാൻ വരാം. പക്ഷേ ഒരു നിബന്ധന, വൈകുന്നേരം കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ ഫോൺ എടുക്കും.”

അങ്ങനെ ഉത്സവത്തിന്റെ കൊടിയേറ്റ് ദിവസമായി. രാവിലെ ആറു മണിക്ക് തന്നെ മാധവൻ പിള്ള അഖിലിനെ വിളിച്ചുണർത്തി. കുളിച്ചു കുറിയും തൊട്ട്, മുണ്ടും ഉടുത്ത് അഖിൽ ഇറങ്ങി. അച്ഛൻ പറഞ്ഞത് പോലെ അവൻ ഫോൺ മേശപ്പുറത്ത് തന്നെ വെച്ചു.

ആദ്യത്തെ കുറച്ചു മണിക്കൂറുകൾ അഖിലിന് നരകതുല്യമായിരുന്നു. കൈകൾ തനിയെ പോക്കറ്റിലേക്ക് പോകും, അവിടെ ഫോൺ ഇല്ലെന്ന് അറിയുമ്പോൾ ഒരു തരം ശൂന്യത തോന്നും. ഇതിനെയാണ് ശാസ്ത്രലോകം ‘ഫാന്റം വൈബ്രേഷൻ സിൻഡ്രോം’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് എന്ന് അവൻ ഓർത്തു.

അമ്പലപ്പറമ്പിൽ എത്തിയപ്പോൾ വലിയ ജനത്തിരക്കായിരുന്നു. നാട്ടിലെ പ്രായമായവരും യുവാക്കളും എല്ലാം പന്തൽ കെട്ടുന്നതിലും ലൈറ്റുകൾ ഇടുന്നതിലും തിരക്കിലാണ്.

“ദാ നോക്കിക്കേ, ഇത് മാധവന്റെ മകനല്ലേ? എത്ര വലുതായിപ്പോയി! പണ്ട് അച്ഛന്റെ തോളിൽ ഇരുന്ന് കരഞ്ഞോണ്ട് മിഠായി മേടിച്ച ആ കുട്ടിയാണോ ഇത്?”

വഴിയിൽ കണ്ടുമുട്ടിയ രാഘവൻ നായർ അഖിലിന്റെ തോളിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അഖിൽ വെറുതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.

മാധവൻ പിള്ള അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു: “അതെ രാഘവേട്ടാ, ഇവൻ തന്നെ. ഇപ്പോൾ പഠിത്തമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് നിൽക്കുവാ. ഞാൻ പറഞ്ഞു, ഇത്തവണ ഉത്സവത്തിന് നാട്ടുകാരെ ഒക്കെ ഒന്ന് പരിചയപ്പെടാൻ.”

അന്ന് പകൽ മുഴുവൻ അഖിൽ അച്ഛനോടൊപ്പം നടന്നു. പന്തലിലേക്ക് ആവശ്യമായ സാധനങ്ങൾ ചുമക്കാനും, സദ്യാലയത്തിൽ ഇലകൾ നിരത്താനും അവൻ സഹായിച്ചു. ഫോണിന്റെ ചെറിയ സ്ക്രീനിൽ നോക്കിയിരുന്ന അവന് മുന്നിൽ, മനുഷ്യരുടെ വലിയൊരു കൂട്ടായ്മയുടെ യഥാർത്ഥ ചിത്രം തെളിഞ്ഞു വന്നു.

ഉച്ചയ്ക്ക് സദ്യ കഴിക്കാൻ ഇരുന്നപ്പോൾ, അഖിലിന് മനസ്സിലായി – ഫോണിൽ നോക്കി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ മനോഹരമാണ്, ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ തമാശകൾ കേട്ട്, വിളമ്പുന്നവരുടെ സ്നേഹം അറിഞ്ഞ് ആസ്വദിച്ചു കഴിക്കുന്നത്.

ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് വെയിൽ അല്പം കുറഞ്ഞപ്പോൾ, അമ്പലത്തിന്റെ ആൽത്തറയിൽ അഖിൽ വന്നിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അവന്റെ അരികിലേക്ക് ഒരു മുതിർന്ന മനുഷ്യൻ നടന്നു വന്നത്. ഖദർ മുണ്ടും ഷർട്ടും ധരിച്ച, നരച്ച മുടിയുള്ള ഒരാൾ.

“എന്താ ചങ്ങാതീ, ഒറ്റക്കിരുന്ന് ആലോചിക്കുന്നത്? ഫോൺ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ബോറടിക്കുന്നുണ്ടോ?” ആ മനുഷ്യൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

അഖിൽ അത്ഭുതത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി. “അല്ല, നിങ്ങൾക്കെങ്ങനെ മനസ്സിലായി ഞാൻ ഫോൺ തിരയുകയാണെന്ന്?”

അദ്ദേഹം ആൽത്തറയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “നിന്റെ കൈകൾ ഇടയ്ക്കിടെ പോക്കറ്റിൽ പോയി തിരിച്ചുവരുന്നത് ഞാൻ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ പേര് ഗോപാലകൃഷ്ണൻ. റിട്ടയേർഡ് പ്രൊഫസറാണ്. ഈ നാട്ടുകാരൻ തന്നെയാണ്.”

“ഞാൻ അഖിൽ,” അവൻ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി.

“അഖിലേ, ഈ സോഷ്യൽ മീഡിയ എന്ന് പറയുന്നത് ഒരു വലിയ മായക്കാഴ്ചയാണ്. നമ്മൾ വിചാരിക്കും നമ്മൾ ലോകത്തോട് മൊത്തം കണക്റ്റഡ് ആണെന്ന്. പക്ഷേ യഥാർത്ഥത്തിൽ നമ്മൾ തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് ഡിസ്കണക്റ്റഡ് ആവുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്,” ഗോപാലകൃഷ്ണൻ സർ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“പക്ഷേ സർ, അതിലൂടെ നമുക്ക് ഒരുപാട് വിവരങ്ങൾ കിട്ടുന്നില്ലേ? പുതിയ സൗഹൃദങ്ങൾ കിട്ടുന്നില്ലേ?” അഖിൽ തന്റെ ഭാഗം ന്യായീകരിച്ചു.

“കിട്ടുന്നുണ്ട്, ഇല്ലെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നില്ല. പക്ഷേ, ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തെ ലൈക്കുകൾക്ക് ആയുസ്സ് കുറവാണ്. നീ ഒരു ദിവസം പോസ്റ്റ് ഇട്ടില്ലെങ്കിൽ നിന്നെ അവർ മറക്കും. എന്നാൽ ഇവിടെ, ഈ നാട്ടിൽ, നിന്റെ അച്ഛന് ഒരു അസുഖം വന്നാൽ ഓടിയെത്തുന്നത് ആ ഫേസ്ബുക്ക് ഫ്രണ്ട്സ് ആയിരിക്കില്ല, മറിച്ച് ഈ കാണുന്ന നാട്ടുകാരായിരിക്കും. ആ തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ടാകുന്നത് നല്ലതാണ്.”

ആ വാക്കുകൾ അഖിലിന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ തട്ടി. അവൻ ചുറ്റുമൊന്ന് നോക്കി. ആളുകൾ പരസ്പരം സംസാരിക്കുന്നു, ചിരിക്കുന്നു, വഴക്കിടുന്നു, വീണ്ടും ഒന്നാകുന്നു. ഇവിടെ ഒന്നിനും ഫിൽറ്ററുകൾ ഇല്ല, എല്ലാം യഥാർത്ഥമാണ്.

അന്ന് രാത്രി അമ്പലത്തിൽ കഥകളി ഉണ്ടായിരുന്നു. അഖിൽ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായാണ് കഥകളി നേരിട്ട് കാണുന്നത്. പണ്ടൊക്കെ ഫോണിൽ യൂട്യൂബ് വീഡിയോകൾ കാണുമ്പോൾ അഞ്ച് സെക്കൻഡ് കഴിഞ്ഞാൽ സ്കിപ്പ് ചെയ്യുന്ന അവൻ, അന്ന് രാത്രി രണ്ടു മണിക്കൂറോളം ആ കലാരൂപം കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കിയിരുന്നു. ചെണ്ടയുടെയും മദ്ദളത്തിന്റെയും നാദം അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ ഉണർവ് നൽകി.

രാത്രി വൈകി വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ അഖിൽ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫോൺ എടുത്തു. സ്ക്രീൻ ഓൺ ചെയ്തപ്പോൾ നൂറിലധികം നോട്ടിഫിക്കേഷനുകൾ. വാട്സാപ്പ് മെസ്സേജുകൾ, ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം ലൈക്കുകൾ…

പക്ഷേ, അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, അവന് അവയോടൊന്നും വലിയ താല്പര്യം തോന്നിയില്ല. അവൻ ഫോൺ സൈലന്റ് മോഡിലാക്കി വീണ്ടും മേശപ്പുറത്ത് തന്നെ വെച്ചു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അഖിൽ സ്വയം തന്നെ എഴുന്നേറ്റു. അച്ഛൻ വിളിക്കുന്നതിന് മുൻപ് അവൻ ഉമ്മറത്ത് എത്തി.

“എന്താടാ, ഇന്ന് നേരത്തെ ഉണർന്നല്ലോ? ഫോൺ ചാർജ് തീർന്നോ?” മാധവൻ പിള്ള കളിയാക്കി ചോദിച്ചു.

“ഇല്ല അച്ഛാ, ഇന്ന് നമുക്ക് നേരത്തെ പോണം. കമ്മിറ്റി ഓഫീസിൽ കുറച്ചു കണക്കുകൾ നോക്കാനുണ്ടെന്ന് രാഘവൻ അങ്കിൾ പറഞ്ഞിരുന്നു. ഞാൻ സഹായിക്കാം,” അഖിൽ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

മാധവൻ പിള്ളയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ സന്തോഷം വിരിഞ്ഞു. മകനിൽ വന്ന ഈ മാറ്റം അദ്ദേഹം ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.

നാലാം ഉത്സവത്തിന്റെ ദിവസം വൈകുന്നേരം അമ്പലപ്പറമ്പിൽ വലിയൊരു അപകടം നടന്നു. ആനപ്പുറത്ത് എഴുന്നള്ളത്ത് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ, പെട്ടെന്ന് കരിമരുന്ന് പ്രയോഗത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് ആന അല്പം അസ്വസ്ഥനായി. ആളുകൾ ഭയന്നോടാൻ തുടങ്ങി.

വലിയൊരു പരിഭ്രാന്തി ആ പ്രദേശത്ത് പടർന്നു പിടിച്ചു. ആളുകൾ പരസ്പരം തള്ളിമാറ്റി ഓടുന്നതിനിടയിൽ, പ്രായമായ രാഘവൻ നായർ നിലത്തു വീണുപോയി. ആരും അദ്ദേഹത്തെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല, എല്ലാവരും സ്വന്തം ജീവനും കൊണ്ട് ഓടുകയായിരുന്നു.

ഈ സമയം അഖിൽ അല്പം മാറി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ ദൂരെ രാഘവൻ നായർ വീണു കിടക്കുന്നത് കണ്ടു. ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ അഖിൽ ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു.

“രാഘവൻ അങ്കിൾ! എഴുന്നേൽക്കൂ!” അഖിൽ ഓടിച്ചെന്ന് അദ്ദേഹത്തെ താങ്ങി എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.

അപ്പോഴേക്കും ആനയെ പാപ്പാന്മാർ ശാന്തനാക്കിയിരുന്നു. വലിയൊരു അപകടം ഒഴിവായി. അഖിൽ രാഘവൻ നായരെ അമ്പലത്തിന്റെ വശത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ മുറിയിലേക്ക് മാറ്റി ഇരുത്തി, വെള്ളം നൽകി.

അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാധവൻ പിള്ളയും മറ്റു നാട്ടുകാരും അങ്ങോട്ട് ഓടിയെത്തി.

“രാഘവേട്ടാ! എന്ത് പറ്റി? കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ?” മാധവൻ പിള്ള ചോദിച്ചു.

രാഘവൻ നായർ കണ്ണീരോടെ അഖിലിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. “മാധവാ… നിന്റെ മകൻ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന് ഞാൻ ആളുകളുടെ ചവിട്ടേറ്റ് ചത്തുപ്പോയേനെ. ഇവനാണ് കൃത്യസമയത്ത് ഓടിവന്ന് എന്നെ രക്ഷിച്ചത്. ഇന്നത്തെ പിള്ളേരൊക്കെ ഫോണും നോക്കി ഇരിക്കുകയേ ഉള്ളൂ എന്നാണ് ഞാൻ വിചാരിച്ചത്. പക്ഷേ ഇവൻ…”

ചുറ്റും നിന്ന നാട്ടുകാർ അഖിലിനെ അഭിനന്ദിക്കാൻ തുടങ്ങി. മാധവൻ പിള്ളയുടെ കണ്ണുകൾ അഭിമാനം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം മകന്റെ തോളിൽ തട്ടി. ആ തട്ടലിൽ ഒരു അച്ഛന്റെ എല്ലാ സ്നേഹവും അംഗീകാരവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഉത്സവം കഴിഞ്ഞു. വീണ്ടും പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് കാര്യങ്ങൾ മടങ്ങിയെത്തി. പക്ഷേ, അഖിലിന്റെ ജീവിതം പഴയത് പോലെയല്ലായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം മാധവൻ പിള്ള ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ അഖിൽ അങ്ങോട്ട് വന്നു. അവന്റെ കൈയിൽ ഫോൺ ഉണ്ടായിരുന്നു.

“അച്ഛാ, ഒരു മിനിറ്റ് ഇങ്ങോട്ട് നോക്കാമോ?” അഖിൽ ചോദിച്ചു.

“എന്താടാ? വീണ്ടും ഫോണിൽ എന്തെങ്കിലും കാണിക്കാനാണോ?” മാധവൻ പിള്ള ചോദിച്ചു.

“അതെ, പക്ഷേ ഇത് അച്ഛന് ഇഷ്ടപ്പെടും.” അഖിൽ ഫോൺ അച്ഛന് നേരെ തിരിച്ചു പിടിച്ചു.

അതൊരു യൂട്യൂബ് ചാനൽ ആയിരുന്നു. അതിൽ അഖിൽ അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവത്തിന്റെ ദൃശ്യങ്ങളും, നാട്ടിലെ പ്രായമായവരുടെ അനുഭവങ്ങളും, അവിടുത്തെ തനത് കലകളും കോർത്തിണക്കി ഒരു ചെറിയ ഡോക്യുമെന്ററി ഉണ്ടാക്കി പോസ്റ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതിനടിയിൽ വന്നിരിക്കുന്ന കമന്റുകൾ ഭൂരിഭാഗവും വിദേശത്തുള്ള മലയാളി യുവാക്കളുടേതായിരുന്നു.

“നാടിന്റെ യഥാർത്ഥ ഭംഗി ഓർമ്മിപ്പിച്ചതിന് നന്ദി സഹോദരാ…”, “ഇതാണ് യഥാർത്ഥ കേരളം…” കമന്റുകൾ നീണ്ടുപോയി.

“അച്ഛാ, ഫോൺ ഒരു മോശം സാധനമല്ല. നമ്മൾ അത് എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതിലാണ് കാര്യം. ഞാൻ ഇത്രയും നാൾ വെറുതെ സമയം കളയുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇനി ഞാൻ എന്റെ ഈ അറിവ് നമ്മുടെ നാടിനും നന്മയ്ക്കും വേണ്ടി ഉപയോഗിക്കും,” അഖിൽ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.

മാധവൻ പിള്ള മകനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “എനിക്ക് സന്തോഷമായി മോനേ. നീ ഡിജിറ്റൽ ലോകത്ത് ജീവിച്ചോ, പക്ഷേ യഥാർത്ഥ ലോകത്തെ മനുഷ്യരെയും അവരുടെ സ്നേഹത്തെയും മറക്കരുത് എന്ന് മാത്രം.”

അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ശാരദ വീണ്ടും ചായയുമായി വന്നു.

“എന്താ രണ്ടുപേരും കൂടി ഒരു വലിയ ഗൂഢാലോചന?” ശാരദ ചോദിച്ചു.

“ഏയ്, ഒന്നുമില്ല ശാരദേ. ഞാനും എന്റെ മകനും കൂടി ഈ ലോകത്തെ ഒന്ന് മാറ്റിമറിക്കാൻ നോക്കുവാ,” മാധവൻ പിള്ള ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.

ആ ചിരിയിൽ അഖിലും പങ്കുചേർന്നു. അവന്റെ ഫോൺ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന് വീണ്ടും വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു, പക്ഷേ ഇത്തവണ അവൻ അത് എടുക്കാൻ തിടുക്കം കൂട്ടിയില്ല. കാരണം, അവന് മുന്നിൽ അതിനേക്കാൾ മനോഹരമായ ഒരു കുടുംബചിത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു.

✍️ആമി