ഒടുവിൽ പണമില്ലാതായപ്പോൾ… അവന്മാർ പറയുന്ന പണികളൊക്കെ ചെയ്യാൻ ഞാൻ നിർബന്ധിതയായി. എനിക്ക് ജീവിക്കണ്ട സാറേ… എന്നെക്കൊണ്ട് ആർക്കും ഒരു പ്രയോജനവുമില്ല….

‘കെമിക്കൽ ഡ്രഗ്’ ആണ് സാറേ. കഴിച്ചാൽ സങ്കടങ്ങളൊക്കെ മറക്കും, വേറൊരു ലോകത്ത് ജീവിക്കാം

“ഇവിടെക്കൂടി അല്പം വെളുത്ത പൊടി പാറ്റിയാൽ, എന്റെ തലയിലെ പുകയൊന്ന് അടങ്ങും ദാസേട്ടാ… അതില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ജീവനോടെ കാണില്ല!”

നഗരത്തിലെ പ്രമുഖ വനിതാ കോളേജിന്റെ പിൻവശത്തെ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ആൾപാർപ്പില്ലാത്ത കാടുപിടിച്ച പ്ലോട്ടിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന ആ പതറിയ ശബ്ദം കേട്ടാണ് പ്രൊഫസർ പവിത്രൻ അങ്ങോട്ട് നടന്നത്.

പവിത്രൻ സാർ കോളേജിലെ സുവോളജി ഡിപ്പാർട്ട്‌മെന്റ് എച്ച്.ഒ.ഡി ആണ്. മുപ്പത് വർഷത്തെ അധ്യാപന പരിചയമുള്ള, വിദ്യാർത്ഥികളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയാൽ അവരുടെ മനസ്സു വായിക്കാൻ കഴിവുള്ള ഒരു അധ്യാപകൻ. കോളേജ് കാമ്പസിന് പുറകിലെ വിജനമായ ആ വഴിയിലൂടെ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ നടക്കാൻ പോകുന്ന പതിവ് പവിത്രൻ സാറിനുണ്ട്. പക്ഷേ അന്ന്, ആ വൈകുന്നേരം സാറിന്റെ കാതുകളിലേക്ക് വീണത് സാധാരണ കുട്ടികളുടെ തമാശകളായിരുന്നില്ല. അത് ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ തകർച്ചയുടെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള യാചനയായിരുന്നു.

മരക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ സാർ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടയ്ക്കാൻ തക്കവണ്ണം ദാരുണമായിരുന്നു.

രണ്ടാം വർഷ ബി.എസ്.സി സുവോളജി വിദ്യാർത്ഥിനി, ഇരുപതുകാരിയായ നീതു. കോളേജിലെ ഏറ്റവും മിടുക്കിയായ, കലോത്സവങ്ങളിൽ സ്റ്റേജ് കീഴടക്കിയിരുന്ന, എപ്പോഴും പവിത്രൻ സാറിന്റെ ക്ലാസുകളിൽ മുൻനിരയിലിരുന്ന് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടി. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ… അവളുടെ കരിവാളിച്ച കണ്ണുകൾ, വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾ, ഒട്ടിപ്പോയ കവിളുകൾ. കോളേജിന് വെളിയിലെ ഏതോ വഴിപോക്കനായ കഞ്ചാവ് വിൽപനക്കാരൻ ദാസന്റെ മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി കരയുകയാണ് അവൾ.

“നീതു…” സാറിന്റെ നാവുകൾ അറിയാതെ മന്ത്രിച്ചു.

പെട്ടെന്ന് ആരോ വരുന്നത് കണ്ട് ആ കച്ചവടക്കാരൻ ദാസൻ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. നീതു ഭയന്നുവിറച്ച് കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ പ്ലാസ്റ്റിക് കവർ ഒളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, അവളുടെ കൈകൾ അത്രമേൽ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ നിലത്തേക്ക് കുഴഞ്ഞുവീണു.

“നീതു! മോളേ…” പവിത്രൻ സാർ ഓടിച്ചെന്ന് അവളെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു.

അവളുടെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൈത്തണ്ടയിലെ നീലിച്ച പാടുകളും സൂചിമുനകൾ തുളച്ചുകയറിയതിന്റെ ചുവന്ന അടയാളങ്ങളും സാറിന്റെ കണ്ണിൽപെട്ടു. പവിത്രൻ സാറിന്റെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. കണ്ണിൻമുമ്പിൽ ഒരു പ്രകാശമായി തിളങ്ങേണ്ട ഒരു പെൺകുട്ടി ഇരുട്ടിലേക്ക് മൂക്കുകുത്തി വീഴുന്നത് അദ്ദേഹം കണ്ണീരോടെ കണ്ടു.

കോളേജിന്റെ ലേഡീസ് റെസ്റ്റ് റൂമിലേക്ക് സഹപ്രവർത്തകയായ ലതാ മേഡത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ നീതുവിനെ കിടത്തി. ചെറുതായി മുഖത്ത് വെള്ളം തളിച്ചപ്പോൾ അവൾ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. സാറിനെ കണ്ടതും അവൾ കണ്ണുകൾ പൊത്തി കരയാൻ തുടങ്ങി.

“സാറേ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. എന്നെ പൊലീസിൽ ഏൽപ്പിക്കരുത്… അച്ഛനും അമ്മയും അറിഞ്ഞാൽ അവർ ചത്തുപോകും സാറേ…” അവൾ വിതുമ്പി.

പവിത്രൻ സാർ അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന കസേര വലിച്ചിട്ടിരുന്നു. സൗമ്യമായി അവളുടെ തലയിൽ തലോടി.

“നീതു, നീ എന്താണ് ഈ കാണിക്കുന്നത്? എന്തിനാണ് മോളേ നിന്റെ ജീവിതം ഇങ്ങനെ നശിപ്പിക്കുന്നത്? ആറു മാസം മുൻപ് വരെ കോളേജിലെ ഗ്രൂപ്പ് ഡാൻസിലും ഡിബേറ്റിലും ഒന്നാമതായിരുന്ന നീതുവല്ലേ ഇത്? നിനക്ക് എന്തു പറ്റി?”

നീതുവിന്റെ കവിളുകളിലൂടെ കണ്ണീർ ഒഴുകിയിറങ്ങി. ആ ഒഴുക്കിൽ അവളുടെ കയ്പേറിയ ഭൂതകാലം പുറത്തുവരാൻ തുടങ്ങി.

“സാറേ… ആദ്യമൊക്കെ തമാശയ്ക്കായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ഹൗസ് പാർട്ടിയിൽ വെച്ചാണ് സീനിയർ ചേട്ടന്മാർ ഇത് പരിചയപ്പെടുത്തിയത്. ‘കെമിക്കൽ ഡ്രഗ്’ ആണ് സാറേ. കഴിച്ചാൽ സങ്കടങ്ങളൊക്കെ മറക്കും, വേറൊരു ലോകത്ത് ജീവിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു. ഞാൻ കോളേജിലെ ഏറ്റവും മികച്ച വിദ്യാർത്ഥിനിയാവണം, ഡാൻസിൽ ഒന്നാമതെത്തണം എന്നൊക്കെയുള്ള അമിതമായ സ്ട്രെസ് എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. അത് മറക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ആദ്യമൊരു രസത്തിന് ഉപയോഗിച്ചത്.”

അവൾ അല്പസമയം നിർത്തി, നെഞ്ചുതടവി. അവളുടെ ശരീരം വിയർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ‘വിത്‌ഡ്രോവൽ സിംപ്റ്റംസ്’ പ്രകടമായിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.

“പിന്നെപ്പിന്നെ… അത് ഇല്ലാതെ എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ പറ്റാതായി സാറേ. അത് കഴിച്ചില്ലെങ്കിൽ ശരീരം മൊത്തം വിറയ്ക്കും. എല്ലുകൾ തകരുന്ന പോലെ വേദനയാണ്. തലയ്ക്കകത്ത് ഏതോ വിരകൾ ഓടിനടക്കുന്നത് പോലെ തോന്നും. അതിനുവേണ്ടി ഞാൻ അച്ഛന്റെ അക്കൗണ്ടിൽ നിന്ന് പണം മോഷ്ടിക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്റെ സ്വർണ്ണമാല പണയം വെച്ചു. ഒടുവിൽ പണമില്ലാതായപ്പോൾ… അവന്മാർ പറയുന്ന പണികളൊക്കെ ചെയ്യാൻ ഞാൻ നിർബന്ധിതയായി. എനിക്ക് ജീവിക്കണ്ട സാറേ… എന്നെക്കൊണ്ട് ആർക്കും ഒരു പ്രയോജനവുമില്ല!” നീതു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

പവിത്രൻ സാർ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു: “ഇല്ല നീതു, നീ ഇല്ലാതാവേണ്ടവളല്ല. ഇത് ഒരു രോഗമാണ്. നിന്റെ തെറ്റല്ല, നിന്നെ ഇതിലേക്ക് വലിച്ചിട്ട ആ പിശാചുക്കളുടെ തെറ്റാണ്. പക്ഷെ ഇതിൽ നിന്ന് തിരികെ വരാൻ നിനക്ക് കഴിയും. ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പമുണ്ട്.”

അന്നുതന്നെ പവിത്രൻ സാർ നീതുവിന്റെ പിതാവ് മാധവനെയും അമ്മ പ്രഭയെയും ഫോണിൽ വിളിപ്പിച്ചു. പ്രമുഖ കമ്പനിയിലെ ഉയർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ് മാധവൻ. പ്രഭ സ്കൂൾ അധ്യാപികയും. മകളുടെ പഠനകാര്യങ്ങളിലും ഭാവിയിലും ഏറെ അഭിമാനം കൊണ്ടിരുന്ന മാതാപിതാക്കൾ.

വൈകുന്നേരം സാറിന്റെ സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് കയറിവരുമ്പോൾ മാധവന്റെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. “എന്താ പവിത്രൻ സാറേ, നീതു എന്തെങ്കിലും സമ്മാനം ഒക്കെ അടിച്ചോ? അവളെക്കുറിച്ചുള്ള നല്ല വാർത്ത കേൾക്കാനാണല്ലോ അധ്യാപകർ വിളിക്കാറുള്ളത്!”

എന്നാൽ പവിത്രൻ സാറിന്റെ ഗൗരവമുള്ള മുഖം കണ്ട് പ്രഭയുടെ ഉള്ളിലൊരു തീപിടിത്തമുണ്ടായി.

“മാധവൻ സാർ, പ്രഭ… ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്ന വിഷയം നിങ്ങൾക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയുമോ എന്നറിയില്ല. പക്ഷെ വൈകിയാൽ നിങ്ങളുടെ മകളെ നിങ്ങൾക്ക് എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെടും.”

സാറിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മാധവൻ ഞെട്ടി. “എന്താ സാറേ ഇത്? എന്റെ മകൾക്ക് എന്തു പറ്റി?”

പവിത്രൻ സാർ കാര്യം തുറന്നു പറഞ്ഞു. നീതു ലഹരിമരുന്നിന് അടിമയാണെന്ന വിവരവും, അല്പം മുമ്പ് കാമ്പസിന് പുറകിൽ വെച്ചുണ്ടായ സംഭവവും സാർ വിശദീകരിച്ചു.

“ഏയ്! സാറിന് തെറ്റിയതാണ്!” മാധവൻ പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യപ്പെട്ടു. “എന്റെ മകൾ അങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്യില്ല! അവൾ ദിവസവും വീട്ടിൽ വരുന്ന കുട്ടിയാണ്. എപ്പോഴും മുറിയിൽ ഇരുന്ന് പഠിക്കുകയാണ് ചെയ്യാറുള്ളത്. സാർ എന്റെ മകളെ അപമാനിക്കുകയാണ്!”

പ്രഭ പക്ഷേ, പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുപോയി. “അയ്യോ മാധവേട്ടാ… സാർ പറയുന്നത് സത്യമായിരിക്കും. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു മാസങ്ങളായി അവളിൽ ചില മാറ്റങ്ങൾ ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു. എപ്പോഴും മുറി അടച്ചിട്ടിരിക്കും. ചോദിക്കുന്നതിനൊക്കെ ദേഷ്യപ്പെടും. അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരുതരത്തിലുള്ള കരിഞ്ഞ മണം വരാറുണ്ടായിരുന്നു. പണം കാണാതെ പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു… ഞാൻ ഓർത്തു പഠനഭാരം കൊണ്ടാണെന്ന്… ദൈവമേ! എന്റെ കുട്ടിക്ക് ഇത് എന്തുപറ്റി!”

മാധവൻ തളർന്ന് കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു. ഒരു ഉന്നതകുലജാതനായ വ്യക്തിയുടെ അഹങ്കാരമെല്ലാം ആ നിമിഷം തകർന്നു തരിപ്പണമായി. “സാറേ… എന്റെ മകളുടെ ഭാവി പോയില്ലേ? നാട്ടുകാർ അറിഞ്ഞാൽ നമ്മൾ എങ്ങനെ തലയുയർത്തി ജീവിക്കും? അവളുടെ കല്യാണം… അവൾക്ക് ഇരുപത് വയസ്സല്ലേയുള്ളൂ…”

പവിത്രൻ സാർ മാധവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. “മാധവൻ സാർ, നാട്ടുകാരെ ഭയക്കാനുള്ള സമയമല്ല ഇത്. നിങ്ങളുടെ മകളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള സമയമാണ്. ലഹരി ഉപയോഗം ഒരു കുറ്റകൃത്യമല്ല, അതൊരു മാനസികവും ശാരീരികവുമായ രോഗമാണ്. ശരിയായ ചികിത്സ നൽകിയാൽ നീതുവിനെ പഴയതിനേക്കാൾ മിടുക്കിയായി നമുക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാം. അതിന് നിങ്ങളുടെ പൂർണ്ണ പിന്തുണ വേണം. അടച്ചിട്ട മുറികളിൽ നിന്നും പണത്തിൽ നിന്നും നിങ്ങൾ അവൾക്ക് നൽകാൻ വിട്ടുപോയ സ്നേഹവും കരുതലുമാണ് ഇനി അവൾക്ക് വേണ്ടത്.”

അടുത്ത ദിവസം തന്നെ പവിത്രൻ സാറിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നീതുവിനെ നഗരത്തിലെ പ്രശസ്തമായ ‘ഹോപ്പ്’ ഡി-അഡിക്ഷൻ കേന്ദ്രത്തിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചു.

അവിടെ വെച്ച് ഡോ. സാമുവൽ എന്ന പ്രശസ്ത സൈക്യാട്രിസ്റ്റ് നീതുവിനെ പരിശോധിച്ചു. ആദ്യത്തെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ നീതുവിനും കുടുംബത്തിനും ഒരു വലിയ പരീക്ഷണഘട്ടമായിരുന്നു. ‘ഡീടോക്സിഫിക്കേഷൻ പ്രക്രിയ നടക്കുമ്പോൾ നീതുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ വലിയ അസ്വസ്ഥതകൾ ഉണ്ടായി.

ലഹരി കിട്ടാത്തതിനെ തുടർന്ന് അവൾ അലറിവിളിച്ചു. മുറിയിലെ സാധനങ്ങൾ വലിച്ചെറിഞ്ഞു. തന്റെ അമ്മയെ തള്ളിമാറ്റി. “എനിക്ക് അത് വേണം! പ്രഭേ… എന്നെ കൊല്ലരുത്… എനിക്ക് ആ പൊടി തരു തരു…” എന്ന് കാറിവിളിച്ചു.

പുറത്തുനിന്ന് ആ രംഗങ്ങൾ കണ്ട മാധവനും പ്രഭയ്ക്കും നെഞ്ച് പൊട്ടുന്ന വേദന അനുഭവപ്പെട്ടു. മാധവൻ തല ചുമരിൽ ഇട്ടിടിച്ചു കരഞ്ഞു. “എന്റെ മകളെ രക്ഷിക്കണേ ഡോക്ടർ! എന്റെ സ്വത്തുക്കൾ മുഴുവൻ എടുത്തോളൂ… എന്റെ നീതുവിനെ പഴയപോലെ ആക്കിത്തന്നാൽ മതി!”

ഡോ. സാമുവൽ മാധവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു: “മാധവൻ സാർ, ധൈര്യമായിരിക്കൂ. ഈ ഘട്ടത്തെ ‘വിത്‌ഡ്രോവൽ ഫേസ്’ എന്ന് പറയും. ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വിഷാംശം പുറത്തുപോകുമ്പോൾ മനസ്സും ശരീരവും ലഹരിക്കായി അലറും. എന്നാൽ മരുന്നുകളിലൂടെയും തെറാപ്പിയിലൂടെയും നമ്മൾ ഇതതിജീവിക്കും. ഈ സമയത്ത് നിങ്ങളുടെ ക്ഷമയാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനം.”

രണ്ടാഴ്ചത്തെ കഠിനമായ വൈദ്യസഹായത്തിന് ശേഷം നീതുവിന്റെ ശാരീരികാവസ്ഥ മെച്ചപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. അവളുടെ വിറയൽ കുറഞ്ഞു, ഉറക്കം സാധാരണ നിലയിലായി. എന്നാൽ മാനസികമായി അവൾ വളരെ വിഷാദത്തിലായിരുന്നു. താൻ ചെയ്ത തെറ്റുകൾ ഓർത്ത് അവൾക്ക് വലിയ കുറ്റബോധം തോന്നി.

അടുത്ത ഘട്ടം കൗൺസിലിംഗ് ആയിരുന്നു. ക്ലിനിക്കൽ സൈക്കോളജിസ്റ്റ് ആനി തോമസ് നീതുവുമായി നിരന്തരം സംസാരിച്ചു.

ഒരു ദിവസം കൗൺസിലിംഗ് റൂമിൽ നീതു ആനിയോട് മനസ്സ് തുറന്നു:

“മാഡം… ഞാൻ ഒരു മോശം പെൺകുട്ടിയാണ്. എന്റെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും പേര് ഞാൻ കളങ്കപ്പെടുത്തി. കോളേജിലെ കൂട്ടുകാർ എന്നെ കാണുമ്പോൾ അറപ്പോടെ നോക്കും. സാർ എന്നെ രക്ഷിച്ചു, പക്ഷേ എനിക്ക് പഴയപോലെ ആകാൻ കഴിയില്ല. ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ല.”

ആനി മാഡം നീതുവിന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “നീതു, കേൾക്കൂ. വീഴാത്ത മനുഷ്യരില്ല. വീണയിടത്തുനിന്ന് എഴുന്നേൽക്കുന്നവരാണ് യഥാർത്ഥ വിജയികൾ. നീ ലഹരി ഉപയോഗിച്ചത് നിന്റെ തെറ്റായ ഒരു തീരുമാനമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇന്ന് നീ അതിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരാൻ പോരാടുന്നുണ്ടല്ലോ, അതാണ് നിന്റെ വിജയം.”

“പക്ഷേ മാഡം… എനിക്ക് വീണ്ടും ആ മോഹം വന്നാലോ? ആ കറുത്ത ദ്രാവകവും വെളുത്ത പൊടിയും എന്റെ കൺമുമ്പിൽ മിന്നിമറയുന്നുണ്ട്…” നീതു ഭയത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“അതിനാണ് നമ്മൾ ‘സി.ബി.ടി’ ചെയ്യുന്നത്.” ആനി വിശദീകരിച്ചു. “നിന്റെ തലച്ചോറിന് ലഹരിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത വരുമ്പോൾ അതിനെ മറികടക്കാൻ നീ മറ്റ് ചില കാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കണം. നിന്റെ നൃത്തം, നിന്റെ പഠനം, വരകൾ… ഇവയൊക്കെ നിന്റെ ആത്മാവിനെ ശുദ്ധീകരിക്കും.”

കൗൺസിലിംഗ് സെഷനുകളിൽ മാധവനെയും പ്രഭയെയും കൂടി ആനി മാഡം പങ്കാളികളാക്കി.

“മാധവൻ സാർ, നിങ്ങൾ കുട്ടികൾക്ക് നല്ല വസ്ത്രവും പണവും വിലകൂടിയ ഫോണും മാത്രം നൽകിയാൽ പോരാ. അവരുടെ വികാരങ്ങളെ കേൾക്കണം.” ആനി ഉപദേശിച്ചു. “ഇന്നത്തെ തലമുറ അനുഭവിക്കുന്ന പ്രധാന പ്രശ്നം ‘തനിച്ചാകൽ’ ആണ്. അച്ഛനും അമ്മയും തിരക്കുകളിലാവുമ്പോൾ, കുട്ടികൾ സന്തോഷം തേടി തെറ്റായ സൗഹൃദങ്ങളിലേക്ക് പോകുന്നു. ദിവസവും ഒരു അരമണിക്കൂറെങ്കിലും മകളോട് സംസാരിക്കാൻ സമയം കണ്ടെത്തൂ. അവളോട് സൗഹൃദപരമായി പെരുമാറൂ.”

മാധവൻ കണ്ണീരോടെ തലയാട്ടി. “എനിക്ക് മനസ്സിലായി മാഡം. ഞാൻ എന്റെ ബിസിനസ്സും തിരക്കുകളും കുറയ്ക്കാം. എന്റെ മകൾക്ക് ഞാൻ നല്ലൊരു കൂട്ടുകാരനാകും.”

മൂന്ന് മാസത്തെ തീവ്രമായ ചികിത്സയ്ക്കും കൗൺസിലിംഗിനും ശേഷം നീതു ആശുപത്രിയുടെ പടിയിറങ്ങി. അവൾ ഇപ്പോൾ പഴയ നീതുവല്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും ആ പഴയ പ്രകാശം മടങ്ങിയെത്തിയിരുന്നു. കവിളുകളിൽ ചോരത്തുടിപ്പ് തിരികെ വന്നു.

അവളെ സ്വീകരിക്കാൻ ആശുപത്രി കവാടത്തിൽ പവിത്രൻ സാർ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

നീതു ഓടിച്ചെന്ന് പവിത്രൻ സാറിന്റെ കാലുകളിൽ വീണു നമസ്കരിച്ചു. സാർ അവളെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.

“സാറേ… സാർ അന്ന് ആ കാടിന്റെ അരികിൽ വെച്ച് എന്റെ കൈ പിടിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, ഇന്ന് ഞാൻ മണ്ണടിഞ്ഞു പോയേനെ. സാറാണ് എനിക്ക് പുനർജന്മം നൽകിയത്.” നീതു വിതുമ്പി.

പവിത്രൻ സാർ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “മോളേ, ഭൂതകാലം ഒരു പാഠമാണ്. ഭാവി നിന്റെ കൈകളിലാണ്. നിന്നെപ്പോലെ ലഹരിയുടെ അന്ധകാരത്തിൽ പെട്ടുപോയ നൂറുകണക്കിന് യുവതീ യുവാക്കൾക്ക് വെളിച്ചമാകാൻ ഇനി നിനക്ക് കഴിയണം. അത് മാത്രമാണ് എനിക്ക് നൽകാനുള്ള ഗുരുദക്ഷിണ.”

മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം…

കോളേജ് ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ വലിയൊരു ജനക്കൂട്ടം തടിച്ചുകൂടിയിരിക്കുന്നു. ‘അന്താരാഷ്ട്ര ലഹരിവിരുദ്ധ ദിനം’ ആചരിക്കുകയാണ്.

വേദിയിൽ പ്രിൻസിപ്പലും പവിത്രൻ സാറും മറ്റ് പ്രമുഖരും ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. അപ്പോഴാണ് മൈക്കിന് മുന്നിലേക്ക് ആ പെൺകുട്ടി കടന്നുവന്നത്. നീതു!

അവൾ ശാന്തമായി മൈക്കിന് മുന്നിൽ നിന്നു. സദസ്സിലിരുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളെയും മാതാപിതാക്കളെയും നോക്കി അവൾ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

“പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരെ…” നീതുവിന്റെ ശബ്ദം ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ മുഴങ്ങി.

“ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഞാൻ, ലഹരിയുടെ കറുത്ത ലോകത്തിൽ നിന്ന് മരണത്തെ തൊട്ടു തിരിച്ചുവന്നവളാണ്. ഇരുപത് വയസ്സ്… ആഗ്രഹങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും വിരിയേണ്ട പ്രായത്തിൽ, ഒരു തമാശയ്ക്കായി തുടങ്ങി ഒടുവിൽ സ്വന്തം ജീവിതവും കുടുംബത്തിന്റെ സമാധാനവും നശിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ കഥയാണ് എന്റേത്.”

സദസ്സിൽ പൂർണ്ണ നിശബ്ദത പരന്നു. നീതുവിന്റെ മാതാപിതാക്കൾ സദസ്സിന്റെ മുൻനിരയിലിരുന്ന് അഭിമാനത്തോടെയും ആശ്വാസത്തോടെയും മകളെ നോക്കി.

“ലഹരി നിങ്ങൾക്ക് തരുന്ന സന്തോഷം താൽക്കാലികമാണ്.” നീതു തുടർന്നു. “പക്ഷേ അത് നിങ്ങളിൽ നിന്ന് തട്ടിയെടുക്കുന്നത് നിങ്ങളുടെ ആരോഗ്യവും കുടുംബവും മാനവും നിങ്ങളുടെ ജീവനുമാണ്. നിങ്ങളെ തേടി ലഹരിയുടെ വ്യാപാരികൾ എത്തുമ്പോൾ, ‘നോ’ എന്ന് ഉറക്കെ പറയാൻ നിങ്ങൾക്ക് കഴിയണം. വിഷാദമോ സങ്കടങ്ങളോ വരുമ്പോൾ അത് ലഹരിയിലല്ല, മറിച്ച് നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളോടും അധ്യാപകരോടും പങ്കുവെക്കുക.”

അവൾ പവിത്രൻ സാറിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. “എന്നെ ചേറിയിൽ നിന്ന് കോരിയെടുത്ത എന്റെ പവിത്രൻ സാറിനും, എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കാതെ കൂടെനിന്ന എന്റെ അച്ഛനമ്മമാർക്കും ഡോക്ടർമാർക്കും മുന്നിൽ ഞാൻ തലകുനിക്കുന്നു. ഞാൻ തോറ്റുകൊടുക്കില്ല. ഞാൻ പഠിക്കും, ഞാൻ നൃത്തം ചെയ്യും, ലഹരിക്കെതിരെയുള്ള ഈ പോരാട്ടത്തിൽ ഞാൻ മുന്നിൽ തന്നെയുണ്ടാകും!”

ഹാൾ മുഴുവൻ കടുത്ത കരഘോഷത്താൽ മുഖരിതമായി. പവിത്രൻ സാറിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ആനന്ദക്കണ്ണീർ പൊഴിഞ്ഞു.

ലഹരിയുടെ ഇരുണ്ട കയങ്ങളിൽ നിന്ന് ജീവിതത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നീന്തിക്കയറിയ ആ ഇരുപതുകാരി, ഇന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് യുവാക്കൾക്ക് ഒരു വഴികാട്ടിയും പ്രതീക്ഷയുമായിരുന്നു!

✍️ആമി