എനിക്ക് മടുത്തു! നിന്റെ ഈ സംശയവും ഭ്രാന്തും എനിക്ക് മടുത്തു നീതു! ഞാൻ ഒരു മനുഷ്യനാണ്, ഒരു റോബോട്ടല്ല. നിന്റെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് മാത്രം ചലിക്കാൻ….

“നീയെന്നെ കൊല്ലാൻ നോക്കുകയാണോ നീതു, അതോ എന്നെ ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുകയാണോ?”

അർദ്ധരാത്രിയിലെ കനത്ത നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ച്, തകർന്ന ഒരു ചില്ലുകഷണത്തിന്റെ മൂർച്ചയോടെ അർജുന്റെ ആ ചോദ്യം ആ ചെറിയ ഫ്ലാറ്റിന്റെ ചുവരുകളിൽ തട്ടിപ്രതിധ്വനിച്ചു.

പുറത്ത് പേമാരി പെയ്യുകയായിരുന്നു. ജനൽപ്പാളികളിൽ വന്നലയ്ക്കുന്ന മഴവെള്ളത്തിന്റെ ശബ്ദത്തേക്കാൾ ഉച്ചത്തിലായിരുന്നു ആ മുറിക്കുള്ളിലെ ശ്വാസതാളങ്ങൾ. മുറിയുടെ കോണിൽ, കൈമുട്ടുകൾ കാൽമുട്ടിൽ ഊന്നി, മുഖം കൈപ്പത്തിക്കുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു നീതു. അവളുടെ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ കണ്ണീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി തറയിൽ വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അർജുൻ അവളുടെ മുന്നിൽ ചെന്നു നിന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും അപ്പോഴും ചോര ഇറ്റിറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൊട്ടുമുമ്പ് ഭിത്തിയിലിരുന്ന അവരുടെ ഒരുമിച്ചുള്ള ഫോട്ടോ ഫ്രെയിം അവൻ ഇടിച്ചുതകർത്തപ്പോൾ മുറിഞ്ഞതാണ്. പക്ഷേ, ആ ശാരീരിക വേദനയേക്കാൾ എത്രയോ ഇരട്ടി ആഴത്തിലായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സ് തകർന്നുപോയത്.

അവർ രണ്ടുപേരും പ്രണയിതാക്കളായിരുന്നു. പക്ഷേ, ലോകം കാണുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു സാധാരണ പ്രണയമായിരുന്നില്ല അത്. പരസ്പരം വേദനിപ്പിച്ചും, ആ വേദനയിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ഒന്നിച്ച് കരഞ്ഞും, മറ്റാർക്കും മനസ്സിലാകാത്ത ഒരു അദൃശ്യമായ ചങ്ങലയാൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട രണ്ട് മനുഷ്യർ. സൈക്കോളജി ഇതിനെ ‘ട്രോമ ബോണ്ടിംഗ്’  എന്ന് വിളിക്കുമായിരിക്കും. എന്നാൽ അവർക്കത് അവരുടെ ജീവിതം തന്നെയായിരുന്നു.

മൂന്ന് വർഷം മുമ്പാണ് അർജുനും നീതുവും ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടുന്നത്. ഒരു വലിയ ഐടി കമ്പനിയിലെ പ്രൊജക്റ്റ് മീറ്റിംഗിൽ വെച്ച്. എന്നാൽ അവരുടെ യഥാർത്ഥ ബന്ധം തുടങ്ങിയത് ആ ഓഫീസിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലല്ല, മറിച്ച് രണ്ടുപേരുടെയും ഉള്ളിലെ ഇരുണ്ട ഭൂതകാലങ്ങളുടെ സമാനതകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴാണ്.

ഒരു വൈകുന്നേരം, ഓഫീസ് ടെറസ്സിൽ വെച്ച് നീതു ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരുന്ന് കരയുന്നത് അർജുൻ കണ്ടു. അന്ന് അവരുടെ പരിചയം വളരെ കുറവായിരുന്നു. എങ്കിലും എന്തോ ഒരു തോന്നലിൽ അവൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു.

“എന്താ നീതു… എന്തുപറ്റി? എന്തെങ്കിലും പ്രോബ്ലം ഉണ്ടോ?” അർജുൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

നീതു പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ തുടച്ചു, “ഏയ്, ഒന്നുമില്ല അർജുൻ. വെറുതെ…”

“വെറുതെ ആരും ഇങ്ങനെയൊരു കോണിൽ വന്നിരുന്ന് കരയില്ല നീതു. പറയാൻ താല്പര്യമില്ലെങ്കിൽ വേണ്ട. പക്ഷേ, ഉള്ളിൽ ഒതുക്കുന്നത് അത്ര നല്ലതല്ല.”

അവൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ നീതു അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ തുമ്പിൽ പിടിച്ചു. അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “എനിക്ക്… എനിക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ പേടിയാവുന്നു അർജുൻ.”

അതൊരു തുടക്കമായിരുന്നു. നീതു തന്റെ കഥ അവനോട് പറഞ്ഞു. കുട്ടിക്കാലം മുതൽ അനുഭവിച്ച മാനസിക പീഡനങ്ങളുടെ കഥ. അമിതമായി നിയന്ത്രിക്കുന്ന, ഒന്നിനും സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകാത്ത, എപ്പോഴും കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു അച്ഛൻ. അമ്മയുടെ നിസ്സഹായത. കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടായ ഒരു പ്രണയപരാജയം—അവൻ അവളെ ശാരീരികമായും മാനസികമായും ചൂഷണം ചെയ്യുകയും പിന്നീട് ബ്ലാക്ക്‌മെയിൽ ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ആ ആഘാതത്തിൽ നിന്ന് നീതു ഇതുവരെ മുക്തയായിരുന്നില്ല. എപ്പോഴും ഭയവും ഇൻസെക്യൂരിറ്റിയും മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ കൂട്ട്.

കേട്ടുതീർന്നപ്പോൾ അർജുന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

“നീതു… നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല. നിന്റെ ഈ അവസ്ഥ എനിക്ക് നന്നായി മനസ്സിലാകും. കാരണം, ഞാനും ജീവിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയൊരു നരകത്തിലാണ്.”

അർജുൻ തന്റെ ജീവിതം തുറന്നുപറഞ്ഞു. ചെറുപ്പത്തിലേ അമ്മ മരിച്ചുപോയ അവൻ, മദ്യപാനിയായ അച്ഛന്റെ ക്രൂരമായ മർദ്ദനമേറ്റാണ് വളർന്നത്. സ്നേഹമെന്തെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. എപ്പോഴും താൻ ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവനാണെന്ന ചിന്ത അച്ഛൻ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു. ഒടുവിൽ അച്ഛൻ മരിച്ചപ്പോൾ അർജുൻ ഒറ്റയ്ക്കായി. പക്ഷേ, ആ ഓർമ്മകൾ അവനെ ഒരു ‘ആൻസൈറ്റി പേഷ്യന്റ്’ ആക്കി മാറ്റിയിരുന്നു.

രണ്ടുപേരും തങ്ങളുടെ മുറിവുകൾ പരസ്പരം കാണിച്ചുകൊടുത്തു. അവിടെയാണ് ആ പ്രണയത്തിന്റെ വിത്ത് പാകിയത്. മറ്റാരും തങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കില്ലെന്നും, തങ്ങൾക്ക് പരസ്പരം മാത്രമേ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയൂ എന്നും അവർ വിശ്വസിച്ചു.

തുടക്കത്തിൽ എല്ലാം മനോഹരമായിരുന്നു. അവർ ഒരുമിച്ച് ഒരു ഫ്ലാറ്റ് വാടകയ്‌ക്കെടുത്തു. ലോകത്തിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടി അവർ തീർത്ത ഒരു ചെറിയ കൂടായിരുന്നു അത്.

“അർജുൻ, നീയില്ലാതെ എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല. നീ മാത്രമാണ് എന്നെ സ്നേഹിച്ചിട്ടുള്ളത്,” നീതു പലപ്പോഴും അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചായ്ഞ്ഞു കിടന്ന് പറയുമായിരുന്നു.

“ഞാനും നീതു. നീയുമില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എനിക്ക് ഈ ലോകത്ത് ആരുമില്ല,” അർജുൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.

എന്നാൽ, ഈ സ്നേഹം പതുക്കെപ്പതുക്കെ ഒരു തടവറയായി മാറാൻ തുടങ്ങി. രണ്ടുപേരുടെയും ഉള്ളിലെ ‘ട്രോമകൾ’ അവരുടെ ബന്ധത്തെ ബാധിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഭയവും ഇൻസെക്യൂരിറ്റിയും അവരുടെ ദിവസങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചു.

ഒരു ദിവസം അർജുൻ ഓഫീസിലെ ഒരു വനിതാ സഹപ്രവർത്തകയോട് ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നത് നീതു കണ്ടു. വെറുമൊരു ഔദ്യോഗിക ആവശ്യത്തിനായിരുന്നു ആ കോൾ. എന്നാൽ നീതുവിന്റെ ഉള്ളിലെ പഴയ വഞ്ചനയുടെ ഓർമ്മകൾ ഉണർന്നു. അവൾ അർജുന്റെ ഫോൺ പിടിച്ചു വാങ്ങി ചുവരിലേക്ക് എറിഞ്ഞുടച്ചു.

“ആരാവൾ? നീ എന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ നോക്കുകയാണോ? എല്ലാവരെയും പോലെ നീയും എന്നെ ചതിക്കും, അല്ലേ?” നീതു അലറിവിളിച്ചു.

“നീതു! നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നതെന്നെങ്കിലും നിനക്ക് ബോധ്യമുണ്ടോ? അവൾ എന്റെ ടീം മെമ്പറാണ്!” അർജുൻ ദേഷ്യത്തോടെ അവളുടെ തോളിൽ പിടിച്ചു കുലുക്കി.

“എനിക്ക് അറിയില്ല! എനിക്ക് നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടാൻ വയ്യ! നീ മറ്റാരോടും സംസാരിക്കരുത്. എന്നെ മാത്രം നോക്കിയാൽ മതി!” നീതു നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് തറയിലിരുന്ന് സ്വന്തം തലമുടി പിഴുതുമാറ്റാൻ തുടങ്ങി.

അവളുടെ ആ അവസ്ഥ കണ്ട് അർജുൻ ഭയന്നുപോയി. അവന്റെ ഉള്ളിലെ പഴയ ഭയങ്ങൾ ഉണർന്നു. അവൻ പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യം മറന്ന് അവളിലേക്ക് അടുത്തു. അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

“സോറി നീതു… ഐ ആം സോറി. ഞാൻ ഇനി ആരോടും സംസാരിക്കില്ല. ഞാൻ നിന്റേത് മാത്രമാണ്. ദയവായി ഇങ്ങനെ ചെയ്യല്ലേ…” അവൻ കരഞ്ഞു.

ഇതൊരു പതിവായി മാറി. ഒരു ചെറിയ തർക്കം വരുന്നു, അത് വലിയ വഴക്കിലേക്ക് മാറുന്നു, പരസ്പരം അങ്ങേയറ്റം വേദനിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകൾ പറയുന്നു, ഒടുവിൽ തകർച്ചയുടെ അറ്റത്തെത്തുമ്പോൾ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞ് ഒന്നാവുന്നു. ഈ വേദനിപ്പിക്കുന്ന രീതി അവരെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ പരസ്പരം അടുപ്പിച്ചു. ഇതാണ് തങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴമെന്ന് അവർ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു.

ഒരു ഞായറാഴ്ച രാവിലെ. ജനലിലൂടെ വന്ന വെളിച്ചം നീതുവിന്റെ മുഖത്ത് അടിച്ചു. അവൾ ഉണർന്നപ്പോൾ അർജുൻ അടുത്തില്ലായിരുന്നു. അവൾ പെട്ടെന്ന് പരിഭ്രാന്തയായി എഴുന്നേറ്റു. ലിവിംഗ് റൂമിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നപ്പോൾ അർജുൻ അവിടെ ലാപ്ടോപ്പിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

“നീ എവിടെ പോയതായിരുന്നു?” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ സംശയവും പേടിയും കലർന്നിരുന്നു.

“ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട് നീതു. ഇന്ന് ഒരു അർജന്റ് ഡെലിവറി ഉള്ളതുകൊണ്ട് രാവിലെ തന്നെ ലോഗിൻ ചെയ്തതാ,” അർജുൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

നീതു അവന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു ചെന്ന് ലാപ്ടോപ്പ് അടച്ചുപൂട്ടി. “നിനക്ക് ജോലി മതിയോ? എന്നെ നോക്കേണ്ടേ? ഞാൻ ഇവിടെ കിടന്നുറങ്ങുമ്പോൾ നീ എന്നെ തനിച്ചാക്കി വന്നത് എന്താ?”

അർജുൻ ദീർഘമായി ശ്വാസം വിട്ടു. “നീതു, പ്ലീസ്. എനിക്ക് ഈ ജോലി വേണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ നമുക്ക് ഇവിടെ ജീവിക്കാൻ പറ്റൂ. നീ എന്തിനാ എല്ലാ കാര്യത്തിലും ഇങ്ങനെ റിയാക്ട് ചെയ്യുന്നത്?”

“ഞാൻ റിയാക്ട് ചെയ്യുന്നത് നിന്നെ എനിക്ക് അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതുകൊണ്ടാ!  നിനക്ക് എന്നെ മടുത്തോ അർജുൻ? പറ… നിനക്ക് എന്നെ ഒരു ഭാരമായി തോന്നുന്നുണ്ടോ?” അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും വെള്ളം വരാൻ തുടങ്ങി.

അർജുന് പെട്ടെന്ന് നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവൻ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന കാപ്പി ഗ്ലാസ്സ് നിലത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു. അത് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

“അതെ! എനിക്ക് മടുത്തു! നിന്റെ ഈ സംശയവും ഭ്രാന്തും എനിക്ക് മടുത്തു നീതു! ഞാൻ ഒരു മനുഷ്യനാണ്, ഒരു റോബോട്ടല്ല. നിന്റെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് മാത്രം ചലിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല!” അവൻ ആക്രോശിച്ചു.

നീതു ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധയായി നിന്നു. പിന്നീട് അവൾ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി വാതിലടച്ചു.

അർജുൻ അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവന്റെ ദേഷ്യം മാറി, പകരം കുറ്റബോധം നിറഞ്ഞു. “ഞാൻ എന്തിനാ അവളോട് അങ്ങനെ ചൂടായത്? അവൾക്ക് ഞാനല്ലാതെ ആരാ ഉള്ളത്?” അവൻ സ്വയം ശപിച്ചു.

അവൻ കിടപ്പുമുറിയുടെ വാതിലിൽ തട്ടി. “നീതു… വാതിൽ തുറക്കൂ. ഞാൻ പറഞ്ഞത് തെറ്റാണ്. സോറി…”

ഉള്ളിൽ നിന്ന് മറുപടിയൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിച്ചു. ഒടുവിൽ പേടി സഹിക്കാനാവാതെ അവൻ വാതിൽ ചവിട്ടിത്തുറന്നു. അകത്ത്, നീതു കയ്യിൽ ഒരു ബ്ലേഡുമായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് നേർത്ത രീതിയിൽ ചോര പൊടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“നീതു!!!!” അർജുൻ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞുചെന്നു. അവൻ ആ ബ്ലേഡ് പിടിച്ചു വാങ്ങി ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞു. അവളുടെ കൈയിലെ ചോര അവൻ സ്വന്തം ഷർട്ട് കൊണ്ട് തുടച്ചു.

“നീ എന്താ ഈ കാണിച്ചേ? നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും പറ്റിയാൽ ഞാൻ പിന്നെ എന്തിനാ ജീവിക്കുന്നത്?” അവൻ അവളെ മാറോട് ചേർത്ത് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

നീതു അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി, “നീ എന്നെ വിട്ടുപോകുമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ തോന്നിയില്ല അർജുൻ. എന്നെ ഇട്ടിട്ടു പോകല്ലേ…”

“ഇല്ല… ഞാൻ പോകില്ല. ഒരിക്കലും പോകില്ല.”

ഒരു ദിവസം അർജുന്റെ പഴയ കോളേജ് സുഹൃത്ത് രാഹുൽ അവനെ കാണാൻ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് വന്നു. രാഹുൽ ഒരു ക്ലിനിക്കൽ സൈക്കോളജിസ്റ്റായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് അവർ കാണുന്നത്. അർജുന്റെ ജീവിതത്തിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങൾ അവൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ പണ്ടത്തേക്കാൾ മെലിഞ്ഞിരുന്നു, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ഭയവും ക്ഷീണവും എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു.

സംസാരത്തിനിടയിൽ നീതു ചായയുമായി വന്നു. രാഹുലിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ഒരു കൃത്രിമ ചിരി വരുത്തി വെച്ചു.

“ഹായ് നീതു, അർജുൻ നിങ്ങളെപ്പറ്റി ഒരുപാട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്,” രാഹുൽ പറഞ്ഞു.

“ഉം… നല്ല കാര്യങ്ങൾ മാത്രമായിരിക്കും എന്ന് കരുതുന്നു,” നീതു അർജുനെ ഒന്നു നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു വിചാരണയുടെ ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു.

ചായ കുടിച്ച ശേഷം നീതു അകത്തേക്ക് പോയി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അർജുന്റെ ഫോണിലേക്ക് നീതുവിന്റെ മെസ്സേജ് വന്നു: ‘അവൻ എപ്പോഴാ പോവുക? എനിക്ക് നിന്റെ കൂടെ ഇരിക്കണം. അവൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല.’

അർജുൻ ഫോൺ നോക്കി വിഷമിക്കുന്നത് രാഹുൽ കണ്ടു.

“എന്താടാ അർജുൻ? എന്തുപറ്റി?” രാഹുൽ ചോദിച്ചു.

“ഏയ്… ഒന്നുമില്ലടാ. ഓഫീസിലെ ഒരു കാര്യം.”

രാഹുൽ അർജുന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “അർജുൻ, നമ്മൾ ഒന്നിച്ച് പഠിച്ചതാടാ. നിന്റെ മുഖം കണ്ടാൽ എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. നിന്റെയും നീതുവിന്റെയും ഇടയിൽ എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ട്. നീ പൂർണ്ണ മാനസികാരോഗ്യത്തിലല്ല ജീവിക്കുന്നത്.”

അർജുൻ ആദ്യം നിഷേധിക്കാൻ നോക്കി, എങ്കിലും രാഹുലിന്റെ നിർബന്ധത്തിന് മുന്നിൽ അവൻ തകർന്നുപോയി. അവൻ തങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വഴക്കുകളും, ആത്മഹത്യാ ശ്രമങ്ങളും, പരസ്പരമുള്ള അമിത നിയന്ത്രണങ്ങളും എല്ലാം രാഹുലിനോട് പറഞ്ഞു.

കേട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രാഹുലിന്റെ മുഖം ഗൗരവമുള്ളതായി. “അർജുൻ, നീ ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്നത് പ്രണയമല്ല. ഇതിനെ സൈക്കോളജിയിൽ ‘ട്രോമ ബോണ്ടിംഗ്’ എന്ന് പറയും.”

“ട്രോമ ബോണ്ടിംഗോ? അതെന്താ?” അർജുൻ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“രണ്ട് വ്യക്തികൾ തങ്ങളുടെ ഭൂതകാലത്തിലെ മുറിവുകളും മാനസികാഘാതങ്ങളും പരസ്പരം പങ്കുവെച്ച്, ആ വേദനയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു തരം അഡിക്ടീവ് റിലേഷൻഷിപ്പ്. ഇവിടെ സ്നേഹത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഭയവും, ഇൻസെക്യൂരിറ്റിയും, അമിത അഡിക്ഷനുമായിരിക്കും. നിങ്ങൾ പരസ്പരം വേദനിപ്പിക്കുന്നു, പിന്നീട് ആ വേദനയിൽ നിന്ന് രക്ഷപെടാൻ വീണ്ടും പരസ്പരം അഭയം പ്രാപിക്കുന്നു. ഇതൊരു ഡ്രഗ് അഡിക്ഷൻ പോലെയാണ്. നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും ഇത് മാനസികമായി തകർത്തു കളയും.”

അർജുൻ തലകുനിച്ചിരുന്നു. “പക്ഷേ രാഹുൽ, ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. അവളില്ലാതെ എനിക്ക് പറ്റില്ല, ഞാനില്ലാതെ അവൾക്കും.”

“അതാണ് ഇതിന്റെ ലക്ഷണം. ഈ ബോണ്ട് അത്ര പെട്ടെന്ന് പൊട്ടിക്കാൻ പറ്റില്ല. കാരണം നിങ്ങളുടെ സന്തോഷവും സങ്കടവും എല്ലാം ഈ വിഷലിപ്തമായ സൈക്കിളിലാണ് കിടക്കുന്നത്. നീതുവിനും നിനക്കും പ്രൊഫഷണൽ ഹെൽപ്പ് വേണം അർജുൻ. ഇല്ലെങ്കിൽ ഇത് വലിയ ദുരന്തത്തിൽ അവസാനിക്കും.”

രാഹുൽ പോയതിന് ശേഷം അർജുൻ ആകെ അസ്വസ്ഥനായി. രാഹുൽ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ കിടന്ന് കറങ്ങി. തങ്ങൾ ജീവിക്കുന്നത് ഒരു തെറ്റായ ലോകത്താണോ?

രാഹുൽ വന്നതും അവൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളും നീതുവിനെ കൂടുതൽ ഇൻസെക്യൂർ ആക്കിയിരുന്നു. രാഹുൽ അർജുനെ തന്നിൽ നിന്ന് അകറ്റാൻ നോക്കുകയാണെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.

“അവൻ നിന്നെ എന്നിൽ നിന്ന് മാറ്റാൻ നോക്കുകയാണല്ലേ?” നീതു രാത്രി അർജുനോട് തർക്കിക്കാൻ തുടങ്ങി.

“നീതു, അവൻ എന്റെ പഴയ ഫ്രണ്ട് ആണ്. അവൻ നല്ലതുമാത്രമേ പറയൂ. നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന രീതി ശരിയല്ല നീതു. നമുക്ക് ഒരു ഡോക്ടറെ കണ്ടാലോ?” അർജുൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

‘ഡോക്ടർ’ എന്ന വാക്ക് കേട്ടതും നീതുവിന് ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചതുപോലെയായി. “ഡോക്ടറോ? എനിക്ക് ഭ്രാന്താണെന്നാണോ നീ പറയുന്നത്? നീയും എന്നെ മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ ചതിക്കുകയാണല്ലേ? നിനക്ക് എന്നെ ഒഴിവാക്കണം, അതിനുള്ള നാടകമാണിത്!”

അവൾ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫോട്ടോ ഫ്രെയിം എടുത്ത് നിലത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു. അത് പൊട്ടി ചിതറി. അതിൽ അവർ ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന ചിത്രമുണ്ടായിരുന്നു.

അത് കണ്ടപ്പോൾ അർജുന്റെ ഉള്ളിലെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവൻ ഭിത്തിയിലിരുന്ന മറ്റൊരു വലിയ ഫ്രെയിമിലേക്ക് സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് ഇടിച്ചു. ചില്ലുകൾ തകർന്ന് അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ചോര ഒലിച്ചിറങ്ങി.

“നീയെന്നെ കൊല്ലാൻ നോക്കുകയാണോ നീതു, അതോ എന്നെ ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുകയാണോ?”

നീതു അവനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയവും അതിലേറെ വേദനയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അർജുന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന ചോര കണ്ട് അവൾ വിറച്ചുപോയി. അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

“അർജുൻ… നിന്റെ കൈ…” അവൾ അവന്റെ കൈയിൽ തൊടാൻ ആഞ്ഞു.

“തൊട്ടുപോകരുത്!” അർജുൻ പിന്നോട്ട് മാറി. “എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയല്ലേ നീതു? നീ എന്നെ മാനസികമായി തകർക്കും, ഞാൻ സ്വയം വേദനിപ്പിക്കും, അപ്പോൾ നീ വന്ന് എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിക്കും. ഈ നാടകം മടുത്തു നീതു. നമ്മൾ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്, നമ്മൾ പരസ്പരം കൊല്ലുകയാണ്.”

നീതു തറയിലിരുന്നു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. “എനിക്ക് പേടിയാടാ… എന്നെ എല്ലാവരും ഇട്ടിട്ടു പോയിട്ടേ ഉള്ളൂ. നീയും പോയാൽ ഞാൻ ചത്തുപോകും.”

“ആ പേടിയാണ് നമ്മളെ ഈ അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചത്. എനിക്കും പേടിയാണ് നീതു. പക്ഷേ, ഈ പേടിയുമായി നമുക്ക് എത്ര നാൾ മുന്നോട്ട് പോകാൻ പറ്റും?”

ആ രാത്രി അവർ ഉറങ്ങിയില്ല. പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, ഒരക്ഷരം പോലും സംസാരിക്കാതെ അവർ നേരം വെളുപ്പിച്ചു.

രാവിലെ അർജുൻ രാഹുലിനെ വിളിച്ചു. “രാഹുൽ… നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. ഞങ്ങൾക്ക് സഹായം വേണം. ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ തകർച്ചയുടെ വക്കിലാണ്.”

രാഹുൽ അവർക്ക് നഗരത്തിലെ പ്രശസ്തയായ ഒരു ഫാമിലി കൗൺസിലർ ഡോ. ലീലയുടെ അപ്പോയ്ന്റ്മെന്റ് എടുത്തു നൽകി.

ആദ്യത്തെ ദിവസം കൗൺസിലിംഗിന് പോകുമ്പോൾ നീതു തികച്ചും മൗനിയായിരുന്നു. അർജുന്റെ കൈകളിൽ അവൾ മുറുകെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

ഡോ. ലീല അവരെ രണ്ടുപേരെയും വളരെ ശാന്തമായി സ്വീകരിച്ചു. ആദ്യത്തെ കുറച്ചു സെഷനുകളിൽ അവർ രണ്ടുപേരോടും തനിയെയാണ് സംസാരിച്ചത്. അവരുടെ കുട്ടിക്കാലം, മുൻകാല അനുഭവങ്ങൾ, അവരുടെ ഉള്ളിലെ ഭയങ്ങൾ എല്ലാം അവർ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു.

നാലാമത്തെ സെഷനിൽ ഡോ. ലീല അവരെ രണ്ടുപേരെയും ഒരുമിച്ച് ഇരുത്തി.

“അർജുൻ, നീതു… നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അനുഭവിക്കുന്നത് വളരെ കഠിനമായ ഒരു അവസ്ഥയാണ്,” ഡോ. ലീല പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. “നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നത് നിങ്ങൾക്കിടയിലുള്ളത് തീവ്രമായ പ്രണയമാണെന്നാണ്. എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ, നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പഴയ ‘അൺഹീൽഡ് ട്രോമകൾ’ പരസ്പരം പ്രൊജക്റ്റ് ചെയ്യുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.”

നീതു ഡോക്ടറെ നോക്കി, “പക്ഷേ ഡോക്ടർ, ഞങ്ങൾക്ക് പരസ്പരം ജീവനാണ്. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ വഴക്കിടാറുണ്ടെങ്കിലും ഞങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് ഒന്നാകാറുണ്ട്.”

“അതാണ് നീതു ഇതിന്റെ അപകടം. ഒരു ഹെൽത്തി റിലേഷൻഷിപ്പിൽ  സമാധാനവും സുരക്ഷിതത്വവുമാണ് ഉണ്ടാകേണ്ടത്. എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിൽ എപ്പോഴും ഒരു ‘ഇമോഷണൽ റോളർകോസ്റ്റർ’ ആണ്. വലിയ വഴക്ക്, അതിനുശേഷം ഉണ്ടാകുന്ന വലിയ സ്നേഹപ്രകടനം. ഈ സൈക്കിൾ നിങ്ങളുടെ തലച്ചോറിൽ ‘ഡൊപമിൻ’ എന്ന ഹോർമോണിന്റെ അളവ് കൂട്ടും. ഒരു ലഹരി വസ്തു ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന അതേ ഫീലിംഗ്. അതുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾക്ക് ഇതിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കാൻ പറ്റാത്തത്.”

ഡോക്ടർ തുടർന്നു: “നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ആദ്യം വ്യക്തികളെന്ന നിലയിൽ ‘ഹീൽ’ ആകണം. സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാനും, തനിച്ചായിരിക്കുമ്പോൾ പോലും സന്തോഷമായിരിക്കാനും പഠിക്കണം. മറ്റൊരാൾ വന്നാലേ എന്റെ ജീവിതം പൂർണ്ണമാകൂ എന്ന ചിന്തയാണ് നിങ്ങളെ ഈ അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചത്. നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കുറച്ചുകാലത്തേക്ക് മാറി താമസിക്കണം എന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.”

“മാറി താമസിക്കുകയോ?!” നീതുവും അർജുനും ഒരേ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. അവരുടെ മുഖത്ത് ഭയം നിഴലിച്ചു.

“അതെ, താല്ക്കാലികമായി. പരസ്പരം ഡിപെൻഡ് ചെയ്യാതെ ജീവിക്കാൻ നിങ്ങൾ പഠിക്കണം. ഒപ്പം നിങ്ങളുടെ വ്യക്തിപരമായ തെറാപ്പിയും തുടരണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ ഭാവിയിൽ നിങ്ങൾക്കൊരുമിച്ച് നല്ലൊരു ജീവിതം നയിക്കാൻ പറ്റൂ. ഇല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ പരസ്പരം നശിപ്പിക്കും.”

അടുത്ത ഒരു വർഷം അവർക്ക് കഠിനമായിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം വിളിക്കുകയോ മെസ്സേജ് അയക്കുകയോ ചെയ്തില്ല. ഡോക്ടറുടെ കർശനമായ നിർദ്ദേശമായിരുന്നു അത്. ‘നോ കോൺടാക്ട് പിരീഡ്’.

അർജുൻ തന്റെ തെറാപ്പി കൃത്യമായി തുടർന്നു. അവൻ യോഗ ചെയ്യാനും, പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാനും തുടങ്ങി. തന്റെ അച്ഛൻ തന്നിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ആത്മവിശ്വാസക്കുറവിനെ അവൻ പതുക്കെപ്പതുക്കെ മറികടന്നു. ജോലിയിൽ അവൻ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു, പ്രൊമോഷൻ ലഭിച്ചു. തനിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും ഡിപ്രഷനിലേക്ക് പോകാതിരിക്കാൻ അവൻ തന്റെ മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തി.

നീതുവും വലിയ മാറ്റങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോവുകയായിരുന്നു. അവൾ ഒരു പുതിയ ഹോബി കണ്ടെത്തി—ചിത്രരചന. തന്റെ ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങളും ഭയങ്ങളും അവൾ ക്യാൻവാസിൽ പകർത്തി. അവൾ ഒരു സൈക്കോളജി കോഴ്സ് ചെയ്യാനും തുടങ്ങി, അത് അവളുടെ സ്വന്തം അവസ്ഥയെ കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിച്ചു. അവൾ പണ്ടത്തെപ്പോലെ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് പരിഭ്രാന്തയാകാതായി. സ്വന്തമായി ഒരു സ്കൂട്ടർ വാങ്ങി, ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്രകൾ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അവൾ സ്വയം സ്നേഹിക്കാൻ പഠിച്ചു.

അവർ രണ്ടുപേരും രണ്ട് വ്യക്തികളായി വളരുകയായിരുന്നു. പരസ്പരമുള്ള ചങ്ങലകളിൽ നിന്നല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം ആത്മാവിൽ നിന്നാണ് ശക്തി കണ്ടെത്തേണ്ടതെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷം, ഡോ. ലീലയുടെ ക്ലിനിക്കിൽ വെച്ച് അവർ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടി.

അർജുൻ വെയ്റ്റിംഗ് റൂമിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് വാതിൽ തുറന്ന് നീതു അകത്തേക്ക് വന്നത്. അവൾ ഒരു നീല ചുരിദാറാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. അവളുടെ മുഖത്ത് പണ്ടത്തെ ആ വിളറിയ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ നല്ലൊരു തിളക്കവും, ചുണ്ടിൽ സ്വാഭാവികമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അർജുൻ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. അവന്റെ ഹൃദയം പണ്ടത്തെപ്പോലെ ഭയം കൊണ്ട് ഇടിപ്പുവെച്ചില്ല, പകരം ഒരു ശാന്തമായ സന്തോഷം അവനിൽ നിറഞ്ഞു.

“ഹായ് നീതു…” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ഹായ് അർജുൻ… സുഖമാണോ?” അവൾ അവന്റെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു.

“സുഖമാണ്. നീ ഒരുപാട് മാറിപ്പോയി നീതു. കൂടുതൽ ഭംഗിയായിട്ടുണ്ട്.”

“താങ്ക്സ് അർജുൻ. നീയും ഒരുപാട് മാറി. പണ്ടത്തെ ആ ടെൻഷൻ ഒന്നും മുഖത്തില്ല,” അവൾ ചിരിച്ചു.

ഡോ. ലീല അവരെ രണ്ടുപേരെയും അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു. അവരിലെ മാറ്റങ്ങൾ കണ്ട് ഡോക്ടറുടെ മുഖത്ത് വലിയൊരു സംതൃപ്തിയുണ്ടായിരുന്നു.

“ഇപ്പോൾ നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും ഒരുമിച്ച് കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുണ്ട്,” ഡോ. ലീല പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ ട്രോമകളെ വിജയകരമായി മറികടന്നിരിക്കുന്നു. ഇനി നിങ്ങൾക്ക് തീരുമാനിക്കാം നിങ്ങൾക്ക് വീണ്ടും ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കണോ, അതോ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായി പിരിയണോ എന്ന്.”

അർജുനും നീതുവും പരസ്പരം നോക്കി. അവരുടെ നോട്ടത്തിൽ പണ്ടത്തെ ആ അഡിക്ഷനോ ഇൻസെക്യൂരിറ്റിയോ ഇല്ലായിരുന്നു. പകരം പരസ്പരമുള്ള ബഹുമാനവും ആഴത്തിലുള്ള സ്നേഹവും മാത്രമായിരുന്നു.

അർജുൻ നീതുവിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.

“നീതു… പണ്ട് ഞാൻ നിന്നോട് ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചിരുന്നു. ഓർമ്മയുണ്ടോ?”

നീതു പുഞ്ചിരിച്ചു, “ഉം… നീയെന്നെ കൊല്ലാൻ നോക്കുകയാണോ അതോ ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുകയാണോ എന്ന്.”

“അതെ. അന്ന് നമുക്ക് പരസ്പരം കൊല്ലാനേ അറിയുമായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ ഇന്ന്… എനിക്ക് നിന്റെ കൂടെ ജീവിക്കണം നീതു. ഭയമില്ലാതെ, സംശയമില്ലാതെ, പരസ്പരം സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകിക്കൊണ്ട്. നീ തയ്യാറാണോ?”

നീതുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ പൊടിഞ്ഞു, പക്ഷേ അത് സങ്കടത്തിന്റേതായിരുന്നില്ല. “ഞാൻ തയ്യാറാണ് അർജുൻ. നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ പഠിക്കും.”

✍️ആമി