“ഈ ട്രെയിൻ യാത്ര അവസാനിക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് നീ എപ്പോഴെങ്കിലും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”
ചെന്നൈ എഗ്മൂർ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും പുറപ്പെട്ട ട്രെയിനിന്റെ ജനൽ ചില്ലിൽ തട്ടിത്തെറിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികളെ നോക്കി മീര ചോദിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിന് ഒരുതരം ലഹരിയുണ്ടായിരുന്നു. ആ മയക്കുന്ന ഗന്ധവും പകുതി തളർന്ന കണ്ണുകളും അവളെ കൂടുതൽ വശ്യയാക്കി.
അവൾക്ക് അഭിമുഖമായി ഇരുന്നിരുന്ന രാഹുൽ തന്റെ കയ്യിലെ പുസ്തകം മടക്കിവെച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ മീരയുടെ മുഖത്തെ ഓരോ ചലനങ്ങളെയും ഒപ്പിയെടുക്കുകയായിരുന്നു. “ചില യാത്രകൾ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്താൻ വേണ്ടിയുള്ളതല്ല മീരാ, അത് ആ വഴിയിൽ തന്നെ ഇല്ലാതാകാൻ വേണ്ടിയുള്ളതാണ്,” അവൻ മന്ത്രിച്ചു.
വെറും നാല് മണിക്കൂർ മുൻപ് മാത്രം പരിചയപ്പെട്ട രണ്ടു അപരിചിതർ. പക്ഷേ ആ കൂപ്പയിലെ നിശബ്ദതയിൽ അവർക്കിടയിൽ ഒരു കാന്തികവലയം രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു.
യാത്ര തുടങ്ങിയപ്പോൾ അതൊരു സാധാരണ ട്രെയിൻ യാത്ര മാത്രമായിരുന്നു. തമിഴ്നാടിന്റെ ഉഷ്ണക്കാറ്റ് ജനൽ വിടവിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് അടിച്ചുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മീര തന്റെ ബർത്തിൽ ഇരുന്നു ഒരു പുസ്തകം വായിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് സ്റ്റൈലിഷ് ആയ ഒരു ബാഗും തൂക്കി, ഇളം നീല ഷർട്ട് ധരിച്ച രാഹുൽ അങ്ങോട്ട് വന്നത്.
“എക്സ്ക്യൂസ് മീ, ഇതെന്റെ സീറ്റാണെന്ന് തോന്നുന്നു,” അവൻ മാന്യമായി പറഞ്ഞു.
അവൾ തലയുയർത്തി നോക്കി. തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളും, ട്രിം ചെയ്ത താടിയും, ആകർഷകമായ പുഞ്ചിരിയുമുള്ള ഒരു യുവാവ്. മീര ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു, തന്റെ ബാഗുകൾ നീക്കിവെച്ചു അവന് ഇടം നൽകി. ആദ്യത്തെ കുറച്ചു മണിക്കൂറുകൾ വെറും ഔദ്യോഗികമായ ‘ഹലോ’കളിലും ‘താങ്ക്സ്’കളിലും ഒതുങ്ങി. എന്നാൽ സേലം കഴിഞ്ഞതോടെ അന്തരീക്ഷം മാറി. ട്രെയിനിലെ തിരക്ക് കുറഞ്ഞു. മിക്കവരും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു. ആ കൂപ്പയിൽ അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രമായി.
“എവിടെയാ വർക്ക് ചെയ്യുന്നത്?” രാഹുൽ ആണ് മൗനം ഭേദിച്ചത്.
“ഞാൻ ചെന്നൈയിൽ ഒരു ഐടി കമ്പനിയിലാണ്. ഇപ്പോൾ നാട്ടിലേക്ക് ഒരു ചെറിയ ബ്രേക്കിന് പോവുകയാണ്,” മീര പറഞ്ഞു. “അപ്പൊ രാഹുലോ?”
“ഞാൻ ബാംഗ്ലൂരിലായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ കുറച്ചു കാലമായി ചെന്നൈയിൽ ബിസിനസ്സ് നോക്കുന്നു. നാട്ടിൽ ഒരു ഫങ്ക്ഷൻ ഉണ്ട്, അതിന് പോവുകയാണ്.”
സംസാരം നീണ്ടു. സിനിമയും സംഗീതവും മുതൽ ജീവിതത്തിലെ കൊച്ചു കൊച്ചു നിരാശകൾ വരെ അവർ പങ്കുവെച്ചു. മീരയ്ക്ക് അവനോട് തോന്നിത്തുടങ്ങിയത് വെറുമൊരു സൗഹൃദമായിരുന്നില്ല. അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ഗാംഭീര്യവും, സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവൻ അവളെ നോക്കുന്ന രീതിയും അവളിൽ ഒരു പുതിയ ഉണർവ് നൽകി.
രാത്രി പത്തു മണി കഴിഞ്ഞു. ട്രെയിനിലെ ലൈറ്റുകൾ ഓരോന്നായി അണഞ്ഞു. നീല വെളിച്ചം മാത്രം നിറഞ്ഞ ആ കൂപ്പയിൽ അവരിരുവരും മാത്രമായി. പുറത്ത് കനത്ത മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ ജനാലയിൽ തട്ടി ചിതറുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന താളം അവർക്കിടയിലെ ദൂരം കുറച്ചു.
“നിനക്ക് തണുക്കുന്നുണ്ടോ?” രാഹുൽ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല,” അവൾ നുണ പറഞ്ഞു. അവളുടെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ എഴുന്നേറ്റു അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു ഇരുന്നു. അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് അവൾക്ക് അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ തന്റെ പുതപ്പ് അവളുടെ തോളിലേക്ക് ഇട്ടുകൊടുത്തു. ആ നിമിഷം, അവരുടെ കൈകൾ തമ്മിൽ സ്പർശിച്ചു. ഒരു മിന്നൽ പിണർ രണ്ടുപേരിലൂടെയും കടന്നുപോയി.
മീര അവനെ തടഞ്ഞില്ല. പകരം, അവന്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. രാഹുലിന്റെ കൈകൾ പതുക്കെ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ പാകി. അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ കുർത്തയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് കടന്നു. ചൂടുള്ള വിരലുകൾ അവളുടെ വയറിനു ചുറ്റും വട്ടം വരച്ചു. മീരയിൽ നിന്നും ഒരു അടക്കിപ്പിടിച്ച നിശ്വാസം ഉയർന്നു. അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ ഷർട്ടിലെ ബട്ടണുകളിൽ മുറുകി.
“നമ്മൾ ചെയ്യുന്നത് തെറ്റാണോ?” മീര വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ഈ ഒരു രാത്രിയിൽ, ഈ ഒരു ട്രെയിനിൽ, ശരിയും തെറ്റും ഒന്നുമില്ല മീരാ… നമ്മൾ മാത്രം,” രാഹുൽ അവളുടെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു.
അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ കഴുത്തിൽ അമർന്നു. മീര ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“നീ വിചാരിക്കുന്നതിലും അപകടകാരിയാണ് ഞാൻ,” രാഹുൽ അവളുടെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു.
“അപകടങ്ങളെ എനിക്ക് പണ്ടേ ഇഷ്ടമാണ്,” മീരയുടെ മറുപടി ഒരു വെല്ലുവിളി പോലെയായിരുന്നു.
ട്രെയിനിന്റെ താളാത്മകമായ കുലുക്കവും, പുറത്തെ ഇരുട്ടും അവർക്ക് ചുറ്റും ഒരു മാന്ത്രിക ലോകം തീർത്തു. അടുത്ത ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ ആവേശത്തിന്റെയും അടക്കിപ്പിടിച്ച നിശ്വാസങ്ങളുടെയും മാത്രമായിരുന്നു. അവർക്കിടയിൽ വാക്കുകൾ കുറവായിരുന്നു, എന്നാൽ ശരീരങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദീർഘകാല പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രതയോടെ അവർ ആ രാത്രിയെ പുണർന്നു.
ട്രെയിനിന്റെ വേഗത കൂടുന്തോറും അവർക്കിടയിലെ ആവേശവും വർദ്ധിച്ചു. ആ ചെറിയ ബർത്തിൽ, ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ അവർ പരസ്പരം പുണർന്നു. വിയർപ്പുതുള്ളികൾക്കിടയിൽ അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ ഒന്നായി. ഓരോ സ്പർശനത്തിലും ഒരു പുതുമയുണ്ടായിരുന്നു. നാളെ താൻ മറ്റൊരാളുടേതാകാൻ പോകുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവൾ ആ നിമിഷം മറന്നു. അവൻ തന്റെ ഭാര്യയെയും കുടുംബത്തെയും പാടെ വിസ്മരിച്ചു.
അതൊരു ലഹരിയായിരുന്നു. ട്രെയിനിന്റെ താളം അവരുടെ ശരീരത്തിന്റെ താളമായി മാറി. പുറത്തെ മഴയുടെ ഇരമ്പൽ അവരുടെ ശ്വാസഗതിയെ മറച്ചുപിടിച്ചു. പ്രണയത്തേക്കാൾ ഉപരിയായി, അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ഏതോ വികാരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റമായിരുന്നു അത്.
രാവിലെ അഞ്ചരയായപ്പോൾ ട്രെയിൻ എറണാകുളം സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. വെളിച്ചം പടർന്നതോടെ അവർ പെട്ടെന്ന് വീണ്ടും അപരിചിതരായി. മീര തന്റെ മുടി ഒതുക്കി കെട്ടി, മുഖത്തെ ക്ഷീണം മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“നമ്പർ കൈമാറുന്നില്ലേ?” രാഹുൽ ചോദിച്ചു.
“വേണ്ട. ചില ഓർമ്മകൾ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. അല്ലെങ്കിൽ അത് ജീവിതം മുഴുവൻ നീറുന്ന മുറിവാകും,” അവൾ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
രാഹുൽ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൻ തന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് ഇറങ്ങി. മീര അവനെ നോക്കി നിന്നു. അവനും മീരയും ഒരേ ദിശയിലേക്കാണ് പോകേണ്ടത് എന്നറിയാമായിരുന്നു, പക്ഷേ അവർ ഒന്നിച്ച് പോകാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.
മൂന്നു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം മീരയുടെ വീട്ടിൽ വലിയൊരു സദ്യ ഒരുക്കിയിരുന്നു. അവളുടെ വിവാഹനിശ്ചയമാണ്. ഗൾഫിലുള്ള അർജുനാണ് വരൻ. അർജുന്റെ കുടുംബം വലിയ തറവാടിത്തമുള്ളവരാണ്.
“മീരേ, പയ്യന്റെ ജ്യേഷ്ഠനും കുടുംബവും വന്നിട്ടുണ്ട്. നീ വേഗം താഴേക്ക് വാ,” ചേച്ചി വന്ന് പറഞ്ഞു.
കടും ചുവപ്പ് പട്ടുസാരിയുടുത്ത്, ആഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞു മീര സന്ദർശക മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ ഹൃദയം പടപടാ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തല താഴ്ത്തിയാണ് അവൾ ചെന്നത്. അർജുൻ സുന്ദരനായിരുന്നു, മാന്യനായ ഒരു യുവാവ്.
അവിടെ സോഫയിൽ പ്രൗഢിയോടെ ഇരിക്കുന്ന ആളെ കണ്ടതും അവളുടെ ഉള്ളിലൊരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി. അത് രാഹുൽ ആയിരുന്നു!
അവന്റെ വശത്ത് സുന്ദരിയായ ഒരു സ്ത്രീയും രണ്ട് കുട്ടികളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഇതാണ് അർജുന്റെ ജ്യേഷ്ഠൻ രാഹുൽ. ചെന്നൈയിൽ വലിയ ബിസിനസ്സ് ആണ്,” അച്ഛൻ അഭിമാനത്തോടെ പരിചയപ്പെടുത്തി.
രാഹുൽ അവളെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ ട്രെയിനിലെ ആവേശമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം നിസ്സംഗതയായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ അടുത്തു വന്നു പറഞ്ഞു: “അനിയന് നല്ലൊരു പെണ്ണിനെ തന്നെയാണ് കിട്ടിയത്. അഭിനന്ദനങ്ങൾ.”
അവന്റെ വാക്കുകൾ മീരയുടെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചു. താൻ ഒരു രാത്രി മുഴുവൻ പ്രണയിച്ചത് തന്റെ ഭാവി ഭർത്താവിന്റെ ജ്യേഷ്ഠനെയാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളെ തളർത്തി. അതിലുപരി, അവൻ ഒരു കുടുംബനാഥനാണെന്ന സത്യം അവളെ തകർത്തു കളഞ്ഞു.
സദ്യ കഴിക്കുമ്പോൾ രാഹുലിന്റെ ഭാര്യ സവിത മീരയോട് വിശേഷങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സവിതയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ സംസാരം കേൾക്കുമ്പോൾ മീരയ്ക്ക് തന്നോട് തന്നെ അറപ്പ് തോന്നി. ഇടയ്ക്ക് രാഹുലിന്റെ കണ്ണുകൾ മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉടക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു മുന്നറിയിപ്പുണ്ടായിരുന്നു—”ആ രാത്രി നമുക്കിടയിലെ രഹസ്യമായി തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ.”
വിവാഹനിശ്ചയം കഴിഞ്ഞ് അവർ മടങ്ങുമ്പോൾ രാഹുൽ മീരയുടെ അടുത്തു വന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “യാത്രകൾ ചിലപ്പോൾ നമ്മളെ വിചാരിക്കാത്ത ഇടങ്ങളിൽ എത്തിക്കും മീരാ. ഇനി നമ്മൾ ഒരേ കുടുംബമാണ്.”
അവർ പോയിക്കഴിഞ്ഞു മീര തന്റെ മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ചു. ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും ആ ട്രെയിൻ യാത്രയെക്കുറിച്ച് ഓർത്തു. ആ യാത്ര അവസാനിക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവൾ വീണ്ടും ആഗ്രഹിച്ചു—പക്ഷേ ഇത്തവണ ആ സത്യം പുറംലോകം അറിയാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു അത്. തന്റെ ജീവിതം ഒരു വലിയ നാടകത്തിന്റെ വേദിയിയാകാൻ പോവുകയാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
✍️ആമി
