“സാറേ, പണ്ട് അർജുനൻ തന്റെ ഗുരുവായ ദ്രോണർക്ക് നൽകിയത് സ്വന്തം തള്ളവിരലായിരുന്നെങ്കിൽ, എനിക്ക് നൽകാൻ എന്റെ ഹൃദയം മാത്രമേയുള്ളൂ!”
തിരുവനന്തപുരം മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ അനാട്ടമി ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ ആ കുടുസ്സുമുറിയിൽ ആ വാക്കുകൾ മാറ്റൊലികൊണ്ടു. ഡോക്ടർ സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്ന റെക്കോർഡ് ബുക്കിൽ നിന്ന് തലയുയർത്തി നോക്കി. മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് മീനാക്ഷിയാണ്. ഒന്നാം വർഷ എം.ബി.ബി.എസ് വിദ്യാർത്ഥിനി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയത്തേക്കാൾ വലിയൊരു വാശിയുണ്ടെന്ന് സിദ്ധാർത്ഥിന് തോന്നി.
“തമാശ നിർത്തൂ മീനാക്ഷി. ഈ റെക്കോർഡ് കംപ്ലീറ്റ് ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ നാളത്തെ സബ്മിഷൻ നടക്കില്ല. പോയി ഇരിക്കൂ,” സിദ്ധാർത്ഥ് ശാന്തനായി പറഞ്ഞു.
“ഇത് തമാശയല്ല സാർ. എനിക്ക് സാറിനെ ഇഷ്ടമാണ്. അതൊരു അധ്യാപകനോടുള്ള ബഹുമാനമല്ല, ഒരു പുരുഷനോടുള്ള പ്രണയമാണ്.”
സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ കണ്ണട ഊരി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. മുപ്പത്തിരണ്ട് വയസ്സേയുള്ളൂ സിദ്ധാർത്ഥിന്. കോളേജിലെ ഏറ്റവും ‘കൂൾ’ ആയ പ്രൊഫസർ. സ്വർണ്ണ ഫ്രെയിമുള്ള കണ്ണടയും, എപ്പോഴും കൃത്യമായി വെട്ടിയൊതുക്കിയ താടിയും, ഗൗരവം വിടാത്ത പെരുമാറ്റവും പെൺകുട്ടികൾക്കിടയിൽ സിദ്ധാർത്ഥിനെ ഒരു ഹീറോയാക്കിയിരുന്നു. പക്ഷേ മീനാക്ഷി മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെയല്ലായിരുന്നു. അവൾ സമ്പന്നയായ ഒരു ബിസിനസുകാരന്റെ മകളാണ്. ചോദിക്കുന്നതെന്തും കിട്ടി ശീലിച്ചവൾ.
“മീനാക്ഷി, നീ വരുന്നത് ഒരു നല്ല കുടുംബത്തിൽ നിന്നാണ്. ഡോക്ടറാകാൻ മോഹിച്ച് ഇത്രയും വലിയൊരു കോളേജിൽ എത്തിയതാണ്. ഈ വയസ്സിൽ ഇങ്ങനെയുള്ള തോന്നലുകൾ സ്വാഭാവികമാണ്. പക്ഷേ അതൊരു ബൗണ്ടറി ക്രോസ്സ് ചെയ്യാൻ പാടില്ല,” സിദ്ധാർത്ഥ് വീണ്ടും തിരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ മീനാക്ഷി പിൻമാറാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. അന്ന് തുടങ്ങിയതായിരുന്നു അവളുടെ വേട്ടയാടൽ.
അടുത്ത ഏതാനും ആഴ്ചകൾ സിദ്ധാർത്ഥിന് നരകതുല്യമായിരുന്നു. രാവിലെ കോളേജിൽ എത്തുമ്പോൾ കാർ പാർക്കിംഗിൽ അവളുണ്ടാകും. കാന്റീനിൽ തനിച്ചിരുന്ന് ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ അപ്പുറത്തെ ടേബിളിൽ അവളുടെ സാന്നിധ്യമുണ്ടാകും. രാത്രിയായാൽ അപരിചിതമായ നമ്പറുകളിൽ നിന്ന് കോളുകൾ വരാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു ദിവസം രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഫോൺ നിർത്താതെ ബെല്ലടിച്ചു.
“ഹലോ, സാറാണോ?” മറുതലയ്ക്കൽ മീനാക്ഷിയുടെ കൊഞ്ചുന്ന ശബ്ദം.
“മീനാക്ഷി, ഇത് ശരിയല്ല. ഈ സമയത്താണോ ഒരു സ്റ്റുഡന്റ് പ്രൊഫസറെ വിളിക്കുന്നത്? നിനക്ക് എന്ത് വേണം?” സിദ്ധാർത്ഥ് ദേഷ്യപ്പെട്ടു.
“എനിക്ക് സാറിനെ കാണണം. സാർ ഇല്ലാതെ എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ല. പ്ലീസ്, നാളെ നമുക്കൊന്ന് പുറത്ത് പോയാലോ? സാർ പറയുന്നിടത്തേക്ക് ഞാൻ വരാം.”
“ഇനിയൊരിക്കൽ കൂടി നീ എന്നെ വിളിച്ചാൽ ഞാൻ നിന്റെ വീട്ടിൽ വിവരമറിയിക്കും. ഇത് അവസാനത്തെ മുന്നറിയിപ്പാണ്.” സിദ്ധാർത്ഥ് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
പക്ഷേ അവൾ വിട്ടില്ല. സിദ്ധാർത്ഥ് എവിടെ പോയാലും അവൾ ഒരു നിഴലായി കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം, എല്ലാവരും പോയിക്കഴിഞ്ഞ നേരം നോക്കി സിദ്ധാർത്ഥ് അവളെ തന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് വിളിച്ചു. ഈ പ്രശ്നം ഇന്നുതന്നെ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു.
“ഇരിക്കൂ മീനാക്ഷി,” സിദ്ധാർത്ഥ് കസേര ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.
“സാർ എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ സമ്മതിച്ചോ?” അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത ചിരി പടർന്നു.
“ഇല്ല. എനിക്ക് നിന്നോട് പ്രണയമില്ല. പ്രണയിക്കാൻ കഴിയില്ല. അതിന്റെ കാരണം നീ അറിയണം. നീ വിചാരിക്കുന്നത് പോലെ ഞാൻ പ്രണയത്തിന് വിരോധിയല്ല. പക്ഷേ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മറ്റൊരാൾക്ക് സ്ഥാനമില്ല.”
സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ മേശയുടെ ഡ്രോയറിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ എടുത്തു. അതൊരു ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോയായിരുന്നു. മെഡിക്കൽ കോളേജ് ഡേയ്സിന്റെ ഓർമ്മ. അതിൽ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ച് നിൽക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി. നീളൻ മുടിയും നിഷ്കളങ്കമായ ചിരിയുമുള്ളവൾ.
“ഇത് ഗായത്രി. എന്റെ സഹപാഠിയായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ പ്രണയത്തിലായിരുന്നു. കോളേജ് കഴിഞ്ഞാലുടൻ വിവാഹം കഴിക്കണമെന്ന് ഉറപ്പിച്ചവർ. ഹൗസ് സർജൻസി കഴിഞ്ഞ സമയത്താണ് ഒരു ആംബുലൻസ് അപകടത്തിൽ അവൾ എന്നെ വിട്ടുപോയത്. എന്റെ കൺമുന്നിൽ വെച്ചാണ് അവൾ അവസാന ശ്വാസം എടുത്തത്. അന്ന് അവൾക്ക് നൽകിയൊരു വാക്കുണ്ട്, ഇനി മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയും എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഉണ്ടാവില്ലെന്ന്. അതുകൊണ്ട് മീനാക്ഷി, നിന്റെ ഈ വാശിക്ക് എന്റെ മുന്നിൽ പ്രസക്തിയില്ല.”
സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞിരുന്നു. മീനാക്ഷിയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വിറളി പൂണ്ടു. തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ഒരു മരിച്ച പെൺകുട്ടി തടസ്സമായി നിൽക്കുന്നു എന്നത് അവൾക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു.
“സാർ ഇപ്പോഴും ഒരു പ്രേതത്തെ പ്രണയിച്ച് ജീവിക്കുകയാണോ? ജീവനുള്ള എന്നെ കാണാൻ സാറിന് കണ്ണില്ലേ? ഞാൻ വിടില്ല സാർ. എനിക്ക് വേണ്ടത് ഞാൻ നേടിയെടുക്കും,” മീനാക്ഷി അലറിക്കൊണ്ട് ക്യാബിന് പുറത്തേക്ക് ഓടി.
കോളേജ് അങ്കണം നിശബ്ദമായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് പ്രിൻസിപ്പാളിന്റെ റൂമിന് മുന്നിൽ വലിയൊരു ബഹളം കേട്ടത്. മീനാക്ഷി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മുടി അഴിച്ചിട്ട് ഓടി വരുന്നത് എല്ലാവരും കണ്ടു. അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അല്പം അലങ്കോലമായിരുന്നു.
“എന്നെ രക്ഷിക്കൂ… ഡോക്ടർ സിദ്ധാർത്ഥ്… അദ്ദേഹം എന്നെ ഉപദ്രവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു!” അവൾ ഉറക്കെ കരഞ്ഞു.
കോളേജ് ഒന്നടങ്കം സ്തംഭിച്ചുപോയി. എല്ലാവർക്കും പ്രിയപ്പെട്ട സിദ്ധാർത്ഥ് സാർ ഇങ്ങനെയൊന്ന് ചെയ്യുമെന്ന് ആർക്കും വിശ്വസിക്കാനായില്ല. പക്ഷേ ഒരു പെൺകുട്ടി പരസ്യമായി ആരോപണം ഉന്നയിക്കുമ്പോൾ അധികൃതർക്ക് നടപടി എടുക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഉടൻ തന്നെ ഒരു അടിയന്തര യോഗം ചേർന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിനെ പ്രിൻസിപ്പാളിന്റെ മുറിയിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു.
“സിദ്ധാർത്ഥ്, എന്താണ് മീനാക്ഷി ഈ പറയുന്നത്? നീ അവളെ നിന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് വിളിച്ചുവരുത്തി മോശമായി പെരുമാറി എന്ന് പരാതി നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങളിലെ പാടുകളും അവളുടെ മാനസികാവസ്ഥയും നിനക്കെതിരാണ്,” പ്രിൻസിപ്പാൾ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
സിദ്ധാർത്ഥ് തകർന്നുപോയി. താൻ ബഹുമാനിച്ചിരുന്ന പ്രൊഫഷനും തന്റെ സ്വഭാവശുദ്ധിയും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഇല്ലാതാകുന്നത് അദ്ദേഹം കണ്ടു. മീനാക്ഷി ഒരു മൂലയിലിരുന്ന് തേങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിജയച്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. ‘എന്റേതാകാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ സാറിനെ ഞാൻ ആരുമല്ലാതാക്കും’ എന്ന വാശി.
“സാർ, ഞാൻ നിരപരാധിയാണ്. ഞാൻ അവളെ സ്നേഹപൂർവ്വം കാര്യങ്ങൾ ബോധ്യപ്പെടുത്താനാണ് ശ്രമിച്ചത്. പക്ഷേ അവൾ…” സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വാക്കുകൾ ഇടറി.
“തെളിവുണ്ടോ സിദ്ധാർത്ഥ്? ഇത്രയും വലിയൊരു ആരോപണം വരുമ്പോൾ വെറും വാക്കുകൾ കൊണ്ട് നിന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല,” പ്രിൻസിപ്പാൾ കൈ മലർത്തി.
പെട്ടെന്നാണ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ സിസ്റ്റം അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്ററായ തോമസ് അവിടേക്ക് കടന്നുവന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ലാപ്ടോപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
“സാർ, ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കണം. കഴിഞ്ഞ മാസമാണ് നമ്മൾ അനാട്ടമി ബ്ലോക്കിലെ പഴയ സി.സി.ടി.വി ക്യാമറകൾ മാറ്റി അത്യാധുനികമായവ വെച്ചത്. പലർക്കും അതിന്റെ ലൊക്കേഷൻ കൃത്യമായി അറിയില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് സിദ്ധാർത്ഥ് സാറിന്റെ ക്യാബിന്റെ ഉള്ളിലെ വ്യൂ കിട്ടുന്ന ഒരു ഹിഡൻ ആംഗിൾ ക്യാമറയുണ്ട്,” തോമസ് പറഞ്ഞു.
മീനാക്ഷിയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വിളറി. അവൾ ആ മുറിയിലെ ക്യാമറ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല.
തോമസ് ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്ന് ദൃശ്യങ്ങൾ പ്ലേ ചെയ്തു. വീഡിയോയിൽ, സിദ്ധാർത്ഥ് ശാന്തനായി സംസാരിക്കുന്നതും, മീനാക്ഷി അദ്ദേഹത്തോട് തട്ടിക്കയറുന്നതും വ്യക്തമാണ്. അവസാനം സിദ്ധാർത്ഥ് പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ മീനാക്ഷി തന്നെ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ വലിച്ചു കീറുന്നതും, മുടി അലങ്കോലമാക്കുന്നതും, എന്നിട്ട് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് ഓടുന്നതും കൃത്യമായി ആ ക്യാമറയിൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു.
മുറിയിൽ കല്ലിച്ച നിശബ്ദത പടർന്നു. പ്രിൻസിപ്പാൾ ദേഷ്യത്തോടെ മീനാക്ഷിയെ നോക്കി.
“നിനക്ക് എങ്ങനെ തോന്നി മീനാക്ഷി ഇത്രയും വലിയൊരു ചതി ചെയ്യാൻ? ഒരു അധ്യാപകന്റെ ജീവിതം തകർക്കാൻ നിനക്ക് ഭയമില്ലായിരുന്നോ?”
മീനാക്ഷി തല കുനിച്ചു നിന്നു. അവളുടെ കള്ളത്തരങ്ങൾ ഓരോന്നായി പുറത്തുവന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിനെ നിരന്തരം ഫോണിൽ വിളിച്ച് ശല്യം ചെയ്തതിന്റെ രേഖകളും തോമസ് ഹാജരാക്കി.
കോളേജ് മാനേജ്മെന്റ് മീനാക്ഷിക്കെതിരെ കർശന നടപടി സ്വീകരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. പോലീസിൽ പരാതി നൽകാൻ സിദ്ധാർത്ഥിനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹം അത് നിരസിച്ചു.
“അവൾ പഠിച്ചു വരട്ടെ. ഒരു ഡോക്ടറാകാൻ യോഗ്യതയുള്ള മനസ്സ് അവൾക്കില്ലെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ടാൽ മാത്രം മതി,” സിദ്ധാർത്ഥ് പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ നാണക്കേട് സഹിക്കാനാവാതെ മീനാക്ഷിക്ക് ആ കോളേജിൽ തുടരാനായില്ല. അവൾ ആ കോഴ്സ് പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു. പിറ്റേ ദിവസം തന്നെ അവൾ ടി.സി വാങ്ങി കോളേജ് വിട്ടു.
ക്യാമ്പസിലെ മരത്തണലിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് വീണ്ടും ഗായത്രിയുടെ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി. പ്രണയം ചിലപ്പോൾ വെറും വാക്കുകളല്ല, ഒരായുസ്സ് മുഴുവൻ കൊണ്ടുനടക്കേണ്ട വിശുദ്ധിയാണെന്ന് അദ്ദേഹം ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മീനാക്ഷിയെപ്പോലെയുള്ളവരുടെ സ്വാർത്ഥതയ്ക്ക് മുന്നിൽ തകരാൻ മാത്രമുള്ളതല്ല തന്റെ പ്രണയമെന്ന് അദ്ദേഹം ഓർത്തു.
മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് വീണ്ടും സജീവമായി. പക്ഷേ ഇത്തവണ വിദ്യാർത്ഥികൾ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കിയത് കൂടുതൽ ബഹുമാനത്തോടെയും സ്നേഹത്തോടെയുമായിരുന്നു. സത്യം എപ്പോഴും സൂര്യപ്രകാശം പോലെ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുമെന്ന് ആ ക്യാമ്പസ് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ദിവസം കൂടിയായിരുന്നു അത്.
✍️പ്രവീണ കൃഷ്ണ
