“താൻ എന്താടോ വിചാരിച്ചേ? ഞാൻ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത് പേടിച്ചിട്ടാണെന്നോ?!”
പ്രിയയുടെ ആ ഒറ്റച്ചോദ്യം ആ കൊച്ചു വീടിന്റെ ചുവരുകളെപ്പോലും പിടിച്ചുലച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സാധാരണ കാണാറുള്ള ശാന്തതയായിരുന്നില്ല അപ്പോൾ, പകരം ആളിക്കത്തുന്ന പകയായിരുന്നു.
എതിർത്തുനിന്ന രമേശ് ഒരു നിമിഷം പകച്ചുപോയി. എപ്പോഴും ചിരിച്ച മുഖത്തോടെ, വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ ഒതുക്കി ഒതുങ്ങി ജീവിക്കുന്ന ആ വീട്ടമ്മയിൽ നിന്ന് ഇങ്ങനെയൊരു ഭാവം അവൻ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. തന്റെ സകല ധൈര്യവും ചോർന്നുപോകുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി.
കോഴിക്കോട് നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് ഒരല്പം മാറിയുള്ള, ശാന്തസുന്ദരമായ ഒരു ഗ്രാമീണ പ്രദേശത്തായിരുന്നു ആ വീട്. ‘ശ്രീലകം’. പ്രിയയുടെ ഭർത്താവ് ഹരിദേവന്റെ കുടുംബവീടാണത്. ഹരി ഒരു പ്രൈവറ്റ് ബാങ്കിൽ മാനേജരാണ്. ജോലിയുടെ ഭാഗമായി ഭൂരിഭാഗം സമയവും അവന് യാത്രകളിലായിരിക്കും. പ്രിയ എം.എസ്.സി കെമിസ്ട്രി കഴിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന സമയത്താണ് ഹരിയുമായുള്ള വിവാഹം കഴിഞ്ഞത്. പിന്നീട് ജോലിക്കൊന്നും പോകാതെ വീടും പറമ്പും നോക്കി അവൾ അവിടെത്തന്നെ കൂടി. അവർക്ക് ഒൻപത് വയസ്സുള്ള ഒരു മകളുണ്ട്, മാളൂട്ടി എന്ന് വിളിക്കുന്ന മാളവിക.
ശ്രീലകത്തിന്റെ തൊട്ടടുത്തായി അവർ പുതിയൊരു ചെറിയ വീട് പണിതിരുന്നു. അത് വാടകയ്ക്ക് കൊടുക്കാനായിരുന്നു ഹരിയുടെ തീരുമാനം. അങ്ങനെയാണ് രമേശ് ആ വീട്ടിലേക്ക് വാടകക്കാരനായി വരുന്നത്. നഗരത്തിലെ ഒരു പ്രമുഖ കമ്പനിയിൽ മാർക്കറ്റിംഗ് മാനേജരായിരുന്നു രമേശ്. മുപ്പത്തിരണ്ട് വയസ്സ് പ്രായം. കാണാൻ കൊള്ളാവുന്ന രൂപം, എപ്പോഴും മാന്യമായ സംസാരം. ഒറ്റയ്ക്കാണ് താമസം. ഭാര്യയും കുട്ടിയുമൊക്കെ നാട്ടിലാണെന്നാണ് അവൻ പറഞ്ഞിരുന്നത്.
“പ്രിയേ, പുതിയ വാടകക്കാരൻ രമേശ് വന്നിട്ടുണ്ട്. ആള് നല്ല മാന്യനാണെന്നാ തോന്നുന്നത്. ഒറ്റയ്ക്കായതുകൊണ്ട് വലിയ ശല്യമൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല,” ഒരു ദിവസം രാവിലെ യാത്ര തിരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ഹരി പ്രിയയോട് പറഞ്ഞു.
“ശരി ഹരിയേട്ടാ, ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. മാളൂട്ടിയെ സ്കൂളിൽ വിട്ടുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ എനിക്കും വലിയ പണിയൊന്നുമില്ലല്ലോ,” പ്രിയ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.
തുടക്കത്തിൽ എല്ലാം വളരെ സുഗമമായിരുന്നു. രമേശ് രാവിലെ കൃത്യസമയത്ത് ജോലിക്ക് പോകും, രാത്രി വൈകി തിരിച്ചെത്തും. കണ്ടാൽ വളരെ ബഹുമാനത്തോടെയേ സംസാരിക്കാറുള്ളൂ. ഹരി നാട്ടിലില്ലാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ വീട്ടുസാധനങ്ങൾ വാങ്ങാനോ മറ്റോ പ്രിയ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് കണ്ടാൽ രമേശ് ഓടിവന്നു സഹായിക്കുമായിരുന്നു.
“പ്രിയാമ്മേ… ഈ ചേട്ടൻ നല്ല ആളാട്ടോ. എനിക്ക് മിഠായി ഒക്കെ വാങ്ങിത്തന്നു,” ഒരു ദിവസം സ്കൂൾ വിട്ടുവന്ന മാളൂട്ടി പറഞ്ഞു.
“അതിനൊക്കെ താങ്ക്സ് പറയണം കേട്ടോ മോളേ. പക്ഷേ, അപരിചിതരിൽ നിന്ന് ഒരുപാട് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിക്കഴിക്കരുത്,” ഒരു അമ്മയുടെ ജാഗ്രതയോടെ പ്രിയ മകളെ ഉപദേശിച്ചു.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഹരിക്ക് ഓഫീസിൽ ഓഡിറ്റിംഗ് ഉള്ളതിനാൽ ആഴ്ചകളോളം വീട്ടിൽ വരാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയായി. ഈ സമയത്താണ് രമേശിന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ പ്രിയ ചില മാറ്റങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്.
ആദ്യമൊക്കെ വഴിയിൽ വെച്ച് കണ്ടാൽ വെറുതെ തലയാട്ടുക മാത്രം ചെയ്തിരുന്ന രമേശ്, പിന്നീട് ആവശ്യമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“പ്രിയ ഒറ്റയ്ക്ക് ബോറടിക്കുന്നില്ലേ? ഹരി എപ്പോഴും യാത്രയിലാണല്ലോ. ഒരു കൂട്ടൊക്കെ ആവാം,” ഒരു വൈകുന്നേരം പച്ചക്കറി നനയ്ക്കുകയായിരുന്ന പ്രിയയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് രമേശ് ചോദിച്ചു.
പ്രിയയ്ക്ക് ആ ചോദ്യം അത്ര ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. അവൾ നനയ്ക്കുന്നത് നിർത്തി അവനെ നോക്കി.
“എനിക്ക് മോളുണ്ടല്ലോ രമേശ്. പിന്നെ വീട്ടുപണികൾ കഴിഞ്ഞാൽ സമയം പോകുന്നത് അറിയില്ല. ഹരിയേട്ടൻ ജോലിയുടെ ഭാഗമായിട്ടല്ലേ പോകുന്നത്,” വളരെ ഗൗരവത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു.
“അതല്ല പ്രിയേ, ഞാൻ വിചാരിച്ചു… എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണമെങ്കിൽ ചോദിക്കാൻ മടിക്കണ്ട എന്ന് പറയാനാ,” രമേശ് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ഒന്നുപ്പതുങ്ങി.
അന്ന് പ്രിയ അതത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല. എന്നാൽ പിന്നീട് അത് പതിവായി മാറി. പ്രിയ കുളക്കടവിലേക്ക് പോകുമ്പോഴും, പറമ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും രമേശിന്റെ നോട്ടം തന്നിൽ തറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത് അവൾക്ക് അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കി. വീട്ടിൽ ആരുമില്ലാത്ത സമയം നോക്കി അവൻ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ആവശ്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ശ്രീലകത്തേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി.
“പ്രിയേ, കുറച്ച് പഞ്ചസാര തരുമോ? ചായ ഉണ്ടാക്കാൻ നോക്കിയപ്പോൾ തീർന്നുപോയി.”
“പ്രിയേ, എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടൺ ഒന്ന് പോയി, ഒന്നു തുന്നിത്തരാമോ?”
ഓരോ ദിവസവും ഓരോ കാരണങ്ങൾ. പ്രിയ പരമാവധി അകലം പാലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. സാധനങ്ങൾ ചോദിച്ചുവരുമ്പോൾ അവൾ അകത്തുനിന്ന് എടുത്ത് പുറത്തെ ഉമ്മറത്ത് വെച്ച് കൊടുക്കും. ഒരിക്കൽ പോലും അവനെ വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറ്റിയില്ല. രമേശിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ഭാവം മാറുന്നത് അവൾ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം രാത്രി കനത്ത മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു. മാളൂട്ടി ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. പ്രിയ ഹാളിലിരുന്ന് ടിവി കാണുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ജനലിൽ ഒരു തട്ട് കേട്ടത്. അവൾ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു.
“ആരാ അത്?” അവൾ ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“പ്രിയേ, ഞാനാ രമേശ്. കറണ്ട് പോയി, മൊബൈലിൽ ചാർജ്ജുമില്ല. ഒരു മെഴുകുതിരി തരുമോ?” ജനലിനപ്പുറത്ത് നിന്ന് രമേശിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
പ്രിയ ജനൽ ചെറുതായി തുറന്നു. പുറത്ത് ടോർച്ച് വെളിച്ചത്തിൽ രമേശ് നിൽക്കുന്നു. അവന്റെ ദേഹം മുഴുവൻ നനഞ്ഞിരുന്നു.
“മെഴുകുതിരി ദാ ഇതാണ്. ഇത് വാങ്ങിച്ച് വേഗം പൊയ്ക്കോളൂ,” പ്രിയ ജനലിലൂടെ മെഴുകുതിരി നീട്ടി.
എന്നാൽ മെഴുകുതിരി വാങ്ങുന്നതിനിടയിൽ രമേശ് പ്രിയയുടെ കൈകളിൽ ബലമായി പിടിച്ചു. അവൾ അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ സ്പർശനത്തിൽ ഞെട്ടിപ്പോയി.
“രമേശ്! എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്? കൈ വിട്!” പ്രിയ ദേഷ്യത്തോടെ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
“പ്രിയേ… നീ എന്തൊരു ഭംഗിയാ… ഹരിയില്ലാത്തപ്പോൾ ഞാൻ കൂട്ടിരുന്നാൽ എന്താ?” രമേശിന്റെ വാക്കുകളിൽ ലഹരിയുടെയും കാമത്തിന്റെയും ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു.
പ്രിയ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് കൈ വലിച്ചൂരി, ജനൽ പാളികൾ വേഗത്തിൽ അടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു. അവളുടെ നെഞ്ച് പടപടാ ഇടിക്കുകയായിരുന്നു. കരച്ചിൽ വന്നെങ്കിലും അവൾ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു. ഹരിയെ വിളിക്കാൻ ഫോൺ എടുത്തപ്പോഴാണ് റേഞ്ച് ഇല്ലെന്ന് മനസ്സിലായത്. അന്ന് രാത്രി അവൾക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ പ്രിയ ഹരിയെ വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, ഹരി അപ്പോൾ ഒരു മീറ്റിംഗിലായിരുന്നു.
“പ്രിയേ, ഞാൻ ബിസിയാണ്. രാത്രി വിളിക്കാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
താൻ അനുഭവിക്കുന്ന മാനസിക വിഷമം ആരോട് പറയുമെന്നറിയാതെ പ്രിയ ഉരുകി. നാട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞാൽ അത് കുടുംബത്തിന്റെ മാനാഭിമാനത്തെ ബാധിക്കുമോ എന്ന് അവൾ ഭയന്നു. പലപ്പോഴും ഇത്തരം സംഭവങ്ങളിൽ കുറ്റക്കാരിയാക്കപ്പെടുന്നത് സ്ത്രീകളാണല്ലോ എന്ന ചിന്ത അവളെ പിന്തിരിപ്പിച്ചു. അവൾ കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് രമേശിന്റെ മുന്നിൽ പെടാതിരിക്കാൻ പരമാവധി ശ്രദ്ധിച്ചു.
എന്നാൽ പ്രിയയുടെ ഈ നിശബ്ദത രമേശ് അവളുടെ സമ്മതമായി തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. അവൻ കൂടുതൽ ധിക്കാരിയായി മാറി.
ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് മാളൂട്ടി സ്കൂളിൽ നിന്നും വരാൻ സമയമായിട്ടില്ലായിരുന്നു. പ്രിയ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് പത്രം വായിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് പറമ്പിലെ വഴിയിലൂടെ രമേശ് നടന്നു വരുന്നത് അവൾ കണ്ടു. ഈ സമയത്ത് അവൻ ഓഫീസിൽ ഉണ്ടാകേണ്ടതാണ്. പ്രിയ എഴുന്നേറ്റ് അകത്തേക്ക് കയറാൻ ആഞ്ഞപ്പോഴേക്കും രമേശ് ഉമ്മറത്തെത്തിയിരുന്നു.
“എന്താ പ്രിയേ, എന്നെ കാണുമ്പോൾ ഓടുന്നത്? അന്ന് രാത്രി ഞാൻ ചെയ്തതിന് നീ ആരോടും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ. അതിനർത്ഥം നിനക്കും എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്നല്ലേ?” രമേശ് തികഞ്ഞ അഹങ്കാരത്തോടെ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറിവന്നു.
“രമേശ്, മര്യാദയ്ക്ക് സംസാരിക്കണം. എന്റെ ഭർത്താവ് വന്നാൽ താൻ ഈ വീട്ടിൽ ഉണ്ടാവില്ല,” പ്രിയ വിരൽ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു.
“ഹഹഹ… ഹരിയോ? നീ പറയില്ല പ്രിയേ. പറഞ്ഞാൽ നാണംകെടുന്നത് നീയല്ലേ? നാട്ടുകാർ പറയും വീട്ടിൽ ആണുങ്ങളില്ലാത്തപ്പോൾ വെടിവട്ടത്തിന് പോയതാണെന്ന്,” രമേശ് ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു.
അവൻ പ്രിയയുടെ അടുത്തേക്ക് ഒരുപടി കൂടി അടുത്തു. അവളുടെ തോളിൽ കൈവെക്കാൻ അവൻ കൈ നീട്ടി.
അവിടെയാണ് രമേശിന് തെറ്റിയത്. പ്രിയ ഭയന്ന് പിൻവാങ്ങുമെന്നാണ് അവൻ കരുതിയത്. എന്നാൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇത്രയും നാൾ അടക്കിവെച്ച സകല ദേഷ്യവും അപമാനവും ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പോലെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
അവൾ രമേശിന്റെ നീണ്ടുവന്ന കൈ തട്ടിമാറ്റി, സിറ്റൗട്ടിലെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന കനത്ത താക്കോൽക്കൂട്ടം എടുത്ത് അവന്റെ നെറ്റിക്ക് നേരെ എറിഞ്ഞു. അത് കൃത്യമായി അവന്റെ പുരികത്തിന് മുകളിൽ കൊണ്ടു. രമേശ് വേദനകൊണ്ട് ‘അമ്മേ’ എന്ന് വിളിച്ച് പിന്നോട്ട് മാറി.
“താൻ എന്താടോ വിചാരിച്ചേ? ഞാൻ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത് പേടിച്ചിട്ടാണെന്നോ?!”
അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ട് രമേശ് നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ചു. അവിടെനിന്ന് ചോര പൊടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“പ്രിയേ… നീ എന്നെ തല്ലിയല്ലേ? നിന്നെ ഞാൻ…” രമേശ് ദേഷ്യത്തോടെ അവളുടെ നേരെ വരാൻ തുനിഞ്ഞു.
“അടുത്ത് പോകരുത്!” പ്രിയ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് എടുത്തു കൊണ്ടുവന്ന മൂർച്ചയുള്ള വെട്ടുകത്തി അവന് നേരെ ചൂണ്ടി. അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. കണ്ണുകളിൽ മരണഭയമല്ല, മറിച്ച് കൊലവിളിയായിരുന്നു.
“കേറി വാടോ… ഒരടി മുന്നോട്ട് വെച്ചാൽ ഈ കത്തി നിന്റെ നെഞ്ചിലുണ്ടാകും. മാനാഭിമാനം ഓർത്ത് ഞാൻ മിണ്ടാതിരുന്നതാണ് നിനക്ക് അഹങ്കാരമായത് അല്ലേ? സ്ത്രീകളുടെ നിശബ്ദത അവരുടെ സമ്മതമല്ലടോ, അവരുടെ സഹിഷ്ണുതയാണ്. അത് തീരുന്ന ദിവസം നിന്നെപ്പോലുള്ള കാമഭ്രാന്തന്മാർ ജീവനോടെ ഉണ്ടാവില്ല!”
പ്രിയയുടെ ഈ ഭാവം കണ്ട് രമേശ് ഭയന്നുവിറച്ചു. അവൻ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ച ഒരു പ്രിയയായിരുന്നില്ല അത്.
“പ്രിയേ… ഞാൻ… സോറി… എനിക്ക് പറ്റിയ തെറ്റാണ്,” രമേശ് കെഞ്ചാൻ തുടങ്ങി.
“തെറ്റല്ലടോ, ഇത് നിന്റെ സ്വഭാവമാണ്. നാട്ടിൽ നിനക്ക് ഭാര്യയും കുട്ടിയുമുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഇവിടെ വന്ന് അടുത്ത വീട്ടിലെ സ്ത്രീയെ ചൂഷണം ചെയ്യാൻ നോക്കുന്നോ? താൻ വിചാരിച്ചോ ഹരിയേട്ടനോട് പറയാൻ എനിക്ക് പേടിയാണെന്ന്? ദാ നോക്ക്…”
പ്രിയ തന്റെ മൊബൈൽ ഫോൺ എടുത്തു. അതിൽ ഹരിയുമായുള്ള കോൾ കണക്ട് ആയിരുന്നു! രമേശ് ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറിവന്നപ്പോൾത്തന്നെ പ്രിയ രഹസ്യമായി ഹരിയെ ഡയൽ ചെയ്ത് ഫോൺ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പുറത്ത് ഹരി എല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഹലോ… രമേശേ…” ഫോണിൽ നിന്ന് ഹരിയുടെ ശബ്ദം അലറിവിളിച്ചു. “താൻ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കണം. ഞാൻ ഇപ്പൊ വരും. പോലീസിനെയും കൂട്ടിയാണ് വരുന്നത്.”
രമേശിന്റെ മുഖത്തെ ചോരയൊലിപ്പ് നിന്നു. അവൻ പാടെ തകർന്നുപോയി. അവൻ പ്രിയയുടെ കാല് പിടിക്കാൻ ആഞ്ഞു.
“പ്രിയേ… പോലീസിൽ പറയരുത്. എന്റെ ജോലി പോകും. കുടുംബം തകരും. എന്നോട് ക്ഷമിക്ക്.”
“തന്റെ കുടുംബം തകരുന്നതോർക്കാൻ തനിക്ക് കഴിയുന്നില്ലേ? അപ്പോൾ എന്റെ കുടുംബം തകർക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ അത് ഇല്ലായിരുന്നോ? ഇറങ്ങിപ്പോടാ എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന്!” പ്രിയ വെട്ടുകത്തി വീശി ആക്രോശിച്ചു.
രമേശ് ജീവനും കൊണ്ട് തന്റെ വാടകവീട്ടിലേക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
രണ്ട് മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ ഹരി ലോക്കൽ പോലീസുമായി ശ്രീലകത്തെത്തി. പ്രിയ സംഭവിച്ചതെല്ലാം പോലീസിനോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു. അവൾ നൽകിയ ഓഡിയോ റെക്കോർഡിംഗും രമേശിന്റെ ഫോണിൽ നിന്ന് അവൾക്ക് വന്ന അനാവശ്യ മെസ്സേജുകളും വലിയ തെളിവുകളായി.
പോലീസ് രമേശിന്റെ വീട്ടിൽ കയറി അവനെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. കൈവിലങ്ങണിയിച്ച് ജീപ്പിലേക്ക് കയറ്റുമ്പോൾ രമേശ് തലതാഴ്ത്തി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. നാട്ടുകാരെല്ലാം അവിടെ തടിച്ചുകൂടി. ഇത്രയും നാൾ മാന്യനായി നടന്നിരുന്നവന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം കണ്ട് അവർ അവനെ തുപ്പുകയും ചീത്തവിളിക്കുകയും ചെയ്തു.
പോലീസ് ജീപ്പ് പോയതിനു ശേഷം ഹരി പ്രിയയുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു. അവൻ അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
“പ്രിയേ… എന്നോട് ക്ഷമിക്ക്. ഞാൻ നിന്നെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി പോയതുകൊണ്ടല്ലേ ഇതൊക്കെ ഉണ്ടായത്. നീ ഇത്രയും മാനസിക വിഷമം അനുഭവിച്ചിട്ടും ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ,” ഹരിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
പ്രിയ ഹരിയുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“ഹരിയേട്ടാ, നിങ്ങളല്ല ഇതിൽ കുറ്റക്കാരൻ. ഇത്തരം ക്രിമിനൽ മനസ്സുള്ളവരാണ് കുറ്റക്കാർ. ഞാൻ ആദ്യം ഭയന്നു എന്നത് ശരിയാണ്. പക്ഷേ, പ്രതികരിക്കേണ്ട സമയത്ത് പ്രതികരിച്ചില്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ല. സ്ത്രീ വിചാരിച്ചാൽ അവൾക്ക് തന്നെ അവളെ സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയും,” പ്രിയ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അപ്പോഴേക്കും സ്കൂൾ ബസിൽ നിന്ന് മാളൂട്ടി ഇറങ്ങി ഓടിവന്നു. അവൾ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. പ്രിയ മകളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുനിർത്തി. ശ്രീലകം എന്ന ആ കൊച്ചുവീട്ടിൽ ഇപ്പോൾ മുൻപത്തേക്കാൾ പ്രകാശവും സമാധാനവും നിറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. അനീതിക്കെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തിയ ഒരു സ്ത്രീയുടെ കരുത്തിന്റെ പ്രകാശമായിരുന്നു അത്.
✍️ആമി
