നീയൊരു പെണ്ണാണ് സുധാ. പുരുഷന്റെ അധ്വാനത്തിലാണ് നിന്റെ നിലനിൽപ്പ്. അതുകൊണ്ട് കൂടുതൽ പ്രസംഗിക്കാതെ പോയി കിടക്കാൻ നോക്ക്.” സുധ അന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങിയില്ല.….

“പെണ്ണായാൽ ഒരു അടക്കവും ഒതുക്കവും വേണം സുധാ… ഈ വീടിന്റെ പടിവാതിൽ കടന്ന് അകത്തേക്ക് വരുന്നത് ഞാനുണ്ടാക്കുന്ന കാശാണ്. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ പറയുന്നതാണ് ഇവിടുത്തെ നിയമം!”

ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്തേക്ക് ശബ്ദത്തോടെ വെച്ചുകൊണ്ട് രാജൻ ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിച്ചു. കപ്പിലെ ചൂടുചായ കുറച്ചൊന്ന് പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചു. അത് തുടയ്ക്കാനായി സുധ പതിവുപോലെ ഒരു തുണിയുമായി അടുത്തേക്ക് വന്നു.

രാജന്റെ മുഖത്ത് ആ സമയത്തുണ്ടായിരുന്ന ഭാവം ഒരു ചക്രവർത്തിയുടേതായിരുന്നു. സ്വന്തം സാമ്രാജ്യത്തിൽ ആരും ചോദ്യം ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്ത ഏകാധിപതി. സുധ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൾ ആ ചായത്തുള്ളികൾ തുടച്ചുമാറ്റി, പാത്രങ്ങൾ കഴുകാനായി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
വർഷങ്ങളായി അവൾ കേൾക്കുന്ന, സഹിക്കുന്ന വാക്കുകളാണിത്.

രാജൻ ഒരു പ്രൈവറ്റ് കമ്പനിയിലെ സീനിയർ മാനേജരാണ്. അത്യാവശ്യം നല്ല ശമ്പളമുണ്ട്. നാട്ടിലും വീട്ടിലും എല്ലാവരും പറയും, “സുധ പുണ്യം ചെയ്തവളാണ്, രാജനെപ്പോലെ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള, പണമുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു ഭർത്താവിനെ കിട്ടിയല്ലോ” എന്ന്. എന്നാൽ ആ വീടിന്റെ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ സുധ അനുഭവിക്കുന്ന മാനസിക പീഡനങ്ങൾ ആരും കണ്ടിരുന്നില്ല. രാജന് സ്ത്രീ എന്നാൽ പുരുഷന്റെ കാൽക്കീഴിൽ കഴിയേണ്ട ഒരു ജീവി മാത്രമാണ്.

അവരുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോൾ പന്ത്രണ്ട് വർഷമാകുന്നു. രാഹുൽ എന്ന് പേരുള്ള പത്തു വയസ്സുകാരനായ ഒരു മകനുണ്ട് അവർക്ക്. ഈ പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തിനിടയിൽ ഒരു ദിവസം പോലും രാജൻ സുധയെ ഒരു വ്യക്തിയായി അംഗീകരിച്ചിട്ടില്ല.

സുധയുടെ ഒരു ദിവസം തുടങ്ങുന്നത് പുലർച്ചെ നാലരയ്ക്കാണ്. വീട് തൂത്തുവാരി, അലക്കി, രാജനും രാഹുലിനും വേണ്ടിയുള്ള പലഹാരങ്ങളും ഉച്ചഭക്ഷണവും തയ്യാറാക്കണം. രാഹുലിനെ സ്കൂളിൽ വിടാനും രാജനെ ഓഫീസിലേക്ക് യാത്രയാക്കാനും അവൾക്ക് ഒരൊറ്റ മിനിറ്റ് പോലും വിശ്രമമില്ലാതെ ഓടേണ്ടി വരും.

എന്നാൽ വൈകുന്നേരം ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞെത്തുന്ന രാജന്റെ ആദ്യത്തെ ചോദ്യം ഇതാണ്:
“നീ ഈ പകൽ മുഴുവൻ ഇവിടെ ഇരുന്ന് എന്ത് തേങ്ങയാ മറിച്ച് കളയുന്നത്? നല്ല സുഖ ജീവിതം. തിന്നുക, ഉറങ്ങുക… അത്ര തന്നെയല്ലേ നിന്റെ പണി?”

ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് രാജൻ പെട്ടെന്ന് ഓഫീസിൽ നിന്ന് കുറച്ചു ഫയലുകൾ എടുക്കാൻ വേണ്ടി വീട്ടിലെത്തി. സുധ അപ്പോൾ രാഹുലിന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ കൈകൊണ്ട് കഴുകി അലക്കുകയായിരുന്നു. വിയർത്തു കുളിച്ചാണ് അവൾ നിൽക്കുന്നത്.

“എടീ, എനിക്ക് കുടിക്കാൻ നല്ല തണുത്ത നാരങ്ങാവെള്ളം എടുക്ക്,” ഹാളിലേക്ക് കയറി സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നുകൊണ്ട് രാജൻ ആജ്ഞാപിച്ചു.

സുധ കൈ കഴുകി വേഗം അടുക്കളയിൽ ചെന്ന് നാരങ്ങാവെള്ളം ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ടുവന്നു. രാജൻ അത് ഒരു സിപ്പ് കുടിച്ചയുടൻ മുഖം ചുളിച്ചു.

“ഛെ! ഇതെന്തൊരു സാധനമാണ്? ഇതിൽ മധുരവുമില്ല, പുളിയുമില്ല. നിനക്ക് ഒരു നാരങ്ങാവെള്ളം പോലും ഉണ്ടാക്കാൻ അറിയില്ലേ സുധാ? നീയൊക്കെ എന്ത് കണ്ടിട്ടാണ് ഈ വീട്ടിൽ ജീവിക്കുന്നത്? ഒരു പണിക്കും കൊള്ളില്ല!”

സുധയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “ഞാൻ വസ്ത്രങ്ങൾ അലക്കുന്നതിന്റെ ഇടയ്ക്കാണ് വേഗം…”
“ഓഹ്! വലിയ അലക്കുകാരത്തി വന്നിരിക്കുന്നു,” രാജൻ അവളെ പരിഹസിച്ചു. “വാഷിംഗ് മെഷീൻ വാങ്ങി തന്നിട്ടും നിനക്ക് കൈകൊണ്ട് തന്നെ അലക്കണം. എന്നിട്ട് ഇവിടെ വലിയ ത്യാഗം ചെയ്യുകയാണെന്ന് കാണിക്കണം. ഒന്നിനും ഒരു വിവരമില്ല. മറ്റുള്ള പെണ്ണുങ്ങളെയൊക്കെ നോക്ക്, അവരൊക്കെ ഓഫീസിലും പോകുന്നുണ്ട്, വീടും നോക്കുന്നുണ്ട്. നിനക്ക് ഈ വീട്ടിലെ പണി പോലും നേരെ ചൊവ്വേ ചെയ്യാൻ അറിയില്ല.”

രാജൻ ഫയലുകളുമെടുത്ത് കാറിന്റെ ഡോർ ശക്തിയായി അടച്ചു പുറത്തേക്ക് പോയി. സുധ ആ ഹാളിലെ തറയിൽ അങ്ങനെ തന്നെ ഇരുന്നുപോയി.

വാഷിംഗ് മെഷീൻ ഉണ്ടെന്നത് ശരിയാണ്, പക്ഷേ രാജന്റെ വിലകൂടിയ സിൽക്ക് ഷർട്ടുകളും ചില പ്രത്യേക വസ്ത്രങ്ങളും മെഷീനിൽ ഇട്ടാൽ കേടാകുമെന്ന് പറഞ്ഞ് അവളെ കൈകൊണ്ട് കഴുകാൻ നിർബന്ധിച്ചതും ഇതേ രാജൻ തന്നെയാണ്. അത് അവൾ ഓർത്തു.

രാജന്റെ ഈ സ്വഭാവം വീട്ടിൽ മാത്രമായിരുന്നില്ല. ബന്ധുക്കളുടെ മുന്നിലും സുധയെ ചെറുതാക്കി കാണിക്കുന്നതിൽ അയാൾക്കൊരു പ്രത്യേക ആനന്ദമുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ രാജന്റെ അനിയന്റെ കുടുംബവും കുറച്ചു ബന്ധുക്കളും അവരുടെ വീട്ടിൽ വിരുന്നിന് വന്നു. സുധ തലേദിവസം മുതൽ ഉറക്കമിളച്ച് വിഭവസമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണം ഒരുക്കി.

ബിരിയാണിയും ചിക്കൻ കറിയും പായസവുമെല്ലാം അവൾ തനിയെയാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്. എല്ലാവരും ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ ഇരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.

“ചേച്ചി, ബിരിയാണി സൂപ്പർ ആയിട്ടുണ്ട് കേട്ടോ. നല്ല ടേസ്റ്റ്,” രാജന്റെ അനിയത്തി കാവ്യ പറഞ്ഞു.
അത് കേട്ടയുടൻ രാജൻ ഇടപെട്ടു: “അതിലിപ്പോ എന്താ ഇത്ര വലിയ കാര്യം? ഒരു യൂട്യൂബ് നോക്കിയാൽ ആർക്കും ഇത് ഉണ്ടാക്കാം. ഇതിനൊക്കെ കാശ് ഇറക്കുന്നത് ഞാനല്ലേ. നല്ല ഒന്നാംതരം ബസ്മതി അരിയും മസാലയും വാങ്ങി കൊടുത്താൽ ആർക്കും ഉണ്ടാക്കാം ഇത്.”

കാവ്യ സുധയെ നോക്കി പരുങ്ങി. സുധ അടുക്കളയിലേക്ക് വലിഞ്ഞു. അവൾക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോലും തോന്നിയില്ല. എല്ലാവരും കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് എണീറ്റപ്പോൾ രാജൻ അടുക്കളയിലേക്ക് വന്ന് പറഞ്ഞു: “എടീ, ആ ചിക്കൻ കറിയിൽ ഉപ്പ് ഇത്തിരി കുറവായിരുന്നു. എന്റെ ബന്ധുക്കൾ ആയതുകൊണ്ട് അവർ പുറത്തു പറയാത്തതാ. അടുത്ത തവണയെങ്കിലും മനുഷ്യന് തിന്നാൻ കൊള്ളുന്ന രീതിയിൽ ഉണ്ടാക്ക്.”

സുധയുടെ മനസ്സ് അപ്പോൾ ഒരു കനൽ പോലെ എരിയുകയായിരുന്നു. പന്ത്രണ്ട് വർഷമായി താൻ ചെയ്യുന്ന അധ്വാനത്തിന് ഒരു വാക്ക് നല്ലത് കേട്ടിട്ടില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, നിരന്തരമായ ഈ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾ അവളെ മാനസികമായി തളർത്തിയിരുന്നു.

രാജന്റെ ഈ പെരുമാറ്റം അവരുടെ മകൻ രാഹുലിനെയും ബാധിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. കുട്ടികൾ മുതിർന്നവരെ കണ്ടാണല്ലോ പഠിക്കുന്നത്.

ഒരു ഞായറാഴ്ച രാഹുൽ കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ അവന്റെ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ ഹാളിൽ മുഴുവൻ വലിച്ചിട്ടു. സുധ അത് കണ്ടു പറഞ്ഞു: “രാഹുട്ടാ, ആ കളിപ്പാട്ടങ്ങളൊക്കെ എടുത്ത് ആ ബോക്സിൽ വെക്ക് മോനേ. അമ്മയ്ക്ക് തറ തുടയ്ക്കാനുള്ളതാണ്.”

രാഹുൽ അമ്മയെ നോക്കി മുഖം തിരിച്ചു. “ഞാൻ വെക്കില്ല. അത് അമ്മ എടുത്തു വെച്ചാൽ മതി. പപ്പ പറയാറുണ്ട്, അമ്മയുടെ പണി വീട് വൃത്തിയാക്കലാണെന്ന്. പപ്പയാണല്ലോ കാശുണ്ടാക്കുന്നത്, അമ്മ വെറുതെ ഇരിക്കുകയല്ലേ!”

പത്തു വയസ്സുകാരനായ സ്വന്തം മകന്റെ നാവിൽ നിന്ന് ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ സുധ ഞെട്ടിപ്പോയി. അവൾ തരിച്ചുനിന്നു. രാജന്റെ വിഷലിപ്തമായ പുരുഷാധിപത്യ ചിന്തകൾ തന്റെ മകനിലേക്കും പകരുകയാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അന്ന് രാത്രി രാജൻ വന്നപ്പോൾ സുധ ഈ കാര്യം സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“രാജേട്ടാ, രാഹുൽ ഇന്ന് എന്നോട് സംസാരിച്ച രീതി ശരിയായില്ല. കുട്ടികളുടെ മുന്നിൽ വെച്ചെങ്കിലും എന്നെ ഇങ്ങനെ വില കുറച്ചു സംസാരിക്കരുത്. അവൻ എന്നെ ബഹുമാനിക്കാൻ പഠിക്കില്ല.”

രാജൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “അവനെന്ത്‌ തെറ്റാ പറഞ്ഞത്? അവൻ സത്യമല്ലേ പറഞ്ഞത്. നീ ഇവിടെ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്? ഞാൻ തരുന്ന കാശുകൊണ്ട് തിന്നു സുഖിച്ചു ജീവിക്കുന്നു. നീയൊരു പെണ്ണാണ് സുധാ. പുരുഷന്റെ അധ്വാനത്തിലാണ് നിന്റെ നിലനിൽപ്പ്. അതുകൊണ്ട് കൂടുതൽ പ്രസംഗിക്കാതെ പോയി കിടക്കാൻ നോക്ക്.”

സുധ അന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങിയില്ല. ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി അവൾ ആലോചിച്ചു. തനിക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു വരുമാനമില്ലാത്തതാണോ ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണം? വിവാഹത്തിന് മുൻപ് അവൾ എം.കോം ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ്സോടെ പാസായതായിരുന്നു. ബാങ്ക് കോച്ചിങ്ങിന് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് രാജന്റെ ആലോചന വരുന്നത്. വിവാഹം കഴിഞ്ഞാൽ ജോലിക്ക് വിടാം എന്ന് പറഞ്ഞ രാജൻ, കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ആദ്യത്തെ മാസം തന്നെ പറഞ്ഞു: “എന്റെ ഭാര്യ കാശുണ്ടാക്കാൻ നടക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. എനിക്ക് നല്ല ശമ്പളമുണ്ട്. നീ വീട് നോക്കിയാൽ മതി.”

അന്ന് സ്നേഹത്തോടെയാണ് പറയുന്നതെന്ന് കരുതി സുധ അത് കേട്ടു. എന്നാൽ അത് തന്നെ പിന്നീട് ഒരു ചങ്ങലയായി മാറുമെന്ന് അവൾ കരുതിയിരുന്നില്ല.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. രാജന്റെ അഹങ്കാരവും പുച്ഛവും നാൾക്കുനാൾ കൂടിവന്നു. ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച രാത്രി രാജൻ ഓഫീസിൽ നിന്ന് വന്നത് വലിയൊരു ദേഷ്യത്തിലായിരുന്നു. ഓഫീസിൽ എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ടായിട്ടുണ്ടെന്ന് അവന്റെ മുഖം കണ്ടാലറിയാം.

ഹാളിലേക്ക് കയറിയ ഉടൻ രാജൻ തന്റെ ബാഗ് സോഫയിലേക്ക് വലിചെറിഞ്ഞു.
“സുധാ… ചായ!” അയാൾ ഗർജ്ജിച്ചു.

സുധ അപ്പോൾ മുറിയിൽ ഇരുന്ന് രാഹുലിന് പരീക്ഷയ്ക്ക് പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ വേഗം എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് ചായ ഉണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി.

ചായയുമായി ഹാളിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ രാജൻ ഫോണിൽ ആരോടോ ദേഷ്യപ്പെട്ട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. ഫോൺ വെച്ച ശേഷം അയാൾ ചായക്കപ്പ് കയ്യിലെടുത്തു. ഒരു സിപ്പ് കുടിച്ച പാടെ അയാൾ ആ കപ്പ് മേശപ്പുറത്തേക്ക് ഒരൊറ്റ തട്ട് തട്ടി. ചായ മുഴുവൻ തറയിലും സോഫയിലും തെറിച്ചു.

“ഇതാണോടീ ചായ? നിന്നോട് എത്ര വട്ടം പറയണം എനിക്ക് ഓഫീസിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ സ്ട്രോങ്ങ്‌ ചായ വേണമെന്ന്? നിന്റെ തലച്ചോറിൽ കളിമണ്ണാണോ? ഒരു ചായ പോലും നേരെ ഉണ്ടാക്കാൻ അറിയാത്ത നീ എന്തിനാണ് ജീവിക്കുന്നത്?” രാജൻ എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു.

രാഹുൽ പേടിച്ച് മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
രാജൻ തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു: “ഈ വീട്ടിലെ ഒരു സാധനവും നീയുണ്ടാക്കിയതല്ല. ഈ സോഫ, ഈ ടിവി, നീ ഇട്ടിരിക്കുന്ന തുണി, നീ തിന്നുന്ന ചോറ്… എല്ലാം എന്റെ കാശാണ്! ഞാൻ വിചാരിച്ചാൽ നിന്നെ ഈ നിമിഷം ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറക്കിവിടാം. എന്റെ കാരുണ്യം കൊണ്ടാണ് നീ ഇവിടെ കഴിയുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ പറയുന്നത് അനുസരിച്ച് ജീവിക്കാൻ താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം ഇവിടെ നിന്നാൽ മതി. അല്ലാതെ എന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് മുഖം കറുപ്പിക്കരുത്!”

പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തെ സഹനത്തിന്റെ അണക്കെട്ടാണ് ആ നിമിഷം സുധയ്ക്കുള്ളിൽ തകർന്നത്. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീരല്ല, പകരം ഒരു തീപ്പൊരിയാണ് പുറത്തു വന്നത്. എപ്പോഴും തലതാഴ്ത്തി നിൽക്കുന്ന സുധ രാജന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരെ നോക്കി. അവളുടെ ആ നോട്ടം കണ്ട് രാജൻ ഒരു നിമിഷം ഒന്ന് ഭയന്നു.

“എന്താടീ നോക്കുന്നത്?” രാജൻ ശബ്ദം അല്പം കൂട്ടി ചോദിച്ചു.
“മതി…” സുധ ശാന്തമായി, എന്നാൽ വളരെ ദൃഢമായി പറഞ്ഞു.
“എന്ത് മതി എന്ന്?”
“നിങ്ങളുടെ ഈ അഹങ്കാരവും പുരുഷമേധാവിത്വവും കേൾക്കുന്നത് ഇതോടെ ഞാൻ അവസാനിപ്പിച്ചു രാജേട്ടാ!” സുധയുടെ ശബ്ദം ആ ഹാളിൽ മുഴങ്ങി കേട്ടു.

“എന്താടീ പറഞ്ഞത്? നിനക്ക് അത്രയ്ക്ക് ധൈര്യമായോ?” രാജൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് കൈ ഓങ്ങി വന്നു.

“തൊട്ട് പോകരുത് എന്നെ!” സുധ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. രാജന്റെ കൈ വായുവിൽ നിശ്ചലമായി.

“നിങ്ങൾ എന്താണ് വിചാരിച്ചത്? നിങ്ങൾ തരുന്ന കാശുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇവിടെ സുഖിക്കുകയാണെന്നോ? നിങ്ങൾ ഓഫീസിൽ പോയി എട്ടു മണിക്കൂർ ജോലി ചെയ്ത് മാസം ശമ്പളം വാങ്ങുന്നു. ഞാൻ ഇവിടെ ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറും ശമ്പളമില്ലാത്ത ജോലിക്കാരിയായി നിൽക്കുന്നു! ഒരു ദിവസം പോലും അവധിയില്ലാതെ, അതിന് നിങ്ങൾ തരുന്ന വില ഇതാണോ?”

“നീ വലിയ പ്രസംഗം നടത്തേണ്ട. വീട്ടുപണി ചെയ്യാൻ വലിയ ബുദ്ധിയൊന്നും വേണ്ട. അതിനൊക്കെ പുറത്ത് ആളുകളെ കിട്ടും,” രാജൻ പുച്ഛിച്ചു.

“കിട്ടും… പക്ഷേ അവർക്ക് മാസം ശമ്പളം കൊടുക്കണം, ആഴ്ചയിൽ ലീവ് കൊടുക്കണം. അവരുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്താൽ അവർ അടുത്ത ദിവസം പണിക്ക് വരില്ല! ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയാണ്, അല്ലാതെ നിങ്ങളുടെ കാശുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ വാങ്ങിയ അടിമയല്ല!” സുധ പറഞ്ഞു.

“എങ്കിൽ നീ ഇറങ്ങിപ്പോടീ എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന്! എന്റെ കാശില്ലാതെ നീ എങ്ങനെ ജീവിക്കുമെന്ന് എനിക്കും കാണണമല്ലോ,” രാജൻ വെല്ലുവിളിച്ചു.

“ഞാൻ പൊയ്ക്കോളാം. എന്റെ മകനെയും കൂട്ടി ഞാൻ ഈ നിമിഷം ഇറങ്ങുകയാണ്. നിങ്ങളുടെ ഈ നരകത്തിൽ എനിക്ക് ഇനി ഒരു നിമിഷം പോലും ജീവിക്കേണ്ട. നിങ്ങളുടെ കാശും അഹങ്കാരവും നിങ്ങളുടെ കയ്യിൽ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ,” സുധ രാഹുലിന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

“അമ്മേ…” രാഹുൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് സുധയുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു.
സുധ രാഹുലിന്റെ കൈ പിടിച്ചു. അവൾ അധികം വസ്ത്രങ്ങളൊന്നും എടുത്തില്ല. തന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ അടങ്ങിയ ഫയലും രാഹുലിന്റെ സ്കൂൾ പുസ്തകങ്ങളും മാത്രം ഒരു ബാഗിലാക്കി. അവൾ ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ രാജൻ വാതിലിനടുത്ത് വന്ന് തടഞ്ഞു നിന്നു.

“നീ ശരിക്കും പോവുകയാണോ? പോയാൽ പിന്നെ ഈ പടി ചവിട്ടാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. എന്റെ കാശില്ലാതെ നീ തെരുവിൽ ഭിക്ഷ യാചിക്കേണ്ടി വരും,” രാജൻ അവസാനമായി ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.
സുധ രാജനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അതൊരു പുച്ഛഭാവമുള്ള പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു. “എന്റെ കയ്യിൽ എം.കോം ബിരുദമുണ്ട് രാജേട്ടാ. അധ്വാനിക്കാൻ മനസ്സുള്ള ഒരു പെണ്ണിന് ഈ ലോകത്ത് എവിടെയും ജീവിക്കാം. ഒരു പുരുഷന്റെയും കാൽക്കീഴിൽ വീഴാതെ അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാൻ എനിക്കറിയാം. നിങ്ങളുടെ കാശ് എന്നെക്കാൾ വലുതാണെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതിയില്ലേ, ആ കാശും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് നിങ്ങൾ ഈ വലിയ വീട്ടിൽ തനിയെ ജീവിക്ക്.”

സുധ രാഹുലിന്റെ കൈയും പിടിച്ച് ആ വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങി. പുറത്ത് നല്ല മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൾക്ക് ഭയമില്ലായിരുന്നു. പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തിന് ശേഷം അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു സ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവപ്പെട്ടു.

സുധയുടെ അറിവും കഴിവും കണ്ട് ഒരു പ്രമുഖ ഫിനാൻഷ്യൽ കമ്പനിയിൽ അക്കൗണ്ടന്റ് ആയി അവൾക്ക് ജോലി ലഭിച്ചു. ശമ്പളം കുറവായിരുന്നെങ്കിലും അത് സ്വന്തം അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലമായിരുന്നു.

രാഹുൽ ഇപ്പോൾ അമ്മയെ ബഹുമാനിക്കാൻ പഠിച്ചു. അവൻ അമ്മയെ വീട്ടുപണികളിൽ സഹായിക്കും. “അമ്മേ, അമ്മ സൂപ്പറാ…” എന്ന് അവൻ പറയുമ്പോൾ സുധയുടെ മനസ്സിലെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും മാഞ്ഞുപോകുമായിരുന്നു.

അതേസമയം, തിരുവനന്തപുരത്തെ ആ വലിയ വീട്ടിൽ രാജൻ തനിച്ചായിരുന്നു. സുധ പോയ ആദ്യത്തെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളിൽ അയാൾക്ക് വലിയ അഹങ്കാരമായിരുന്നു. “അവൾ രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് പട്ടിണി കിടക്കുമ്പോൾ തിരിച്ചുവരും” എന്നാണ് അയാൾ കരുതിയത്.

പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകളായും ആഴ്ചകൾ മാസങ്ങളായും മാറി. സുധ തിരിച്ചുവന്നില്ല.
വീടിന്റെ അവസ്ഥ ദയനീയമായി മാറി. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റാൽ ചായ ഉണ്ടാക്കാൻ ആരുമില്ല. ഹോട്ടലിൽ നിന്ന് വാങ്ങുന്ന ഭക്ഷണം കഴിച്ച് രാജന്റെ വയറ് കേടായി. തുണികൾ അലക്കാതെ കട്ടിളപ്പുറത്ത് കുന്നുകൂടി കിടന്നു. വീട് മുഴുവൻ പൊടിപിടിച്ചു. ഒരു പണിക്കാരത്തിയെ വെച്ചെങ്കിലും അവർ കൃത്യസമയത്ത് വരില്ലായിരുന്നു, ചോദ്യം ചെയ്തപ്പോൾ അവർ പണി ഉപേക്ഷിച്ചു പോവുകയും ചെയ്തു.

ഓഫീസിൽ നിന്ന് ക്ഷീണിച്ചു വരുമ്പോൾ ഒരിറ്റു വെള്ളം തരാൻ പോലും ആരുമില്ലാത്ത ആ വലിയ വീട് രാജനെ വിഴുങ്ങാൻ വരുന്നത് പോലെ തോന്നി. സുധ ആ വീട്ടിൽ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ജോലികളുടെ വില അയാൾക്ക് മനസ്സിലാകാൻ തുടങ്ങി. അവൾ ഒരു ദിവസം പോലും പരാതി പറയാതെ ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ തനിക്ക് എത്രമാത്രം ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടി വരുന്നു എന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കാശുണ്ടായിട്ടും തനിക്ക് ഒരു നല്ല ചായ പോലും കുടിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലല്ലോ എന്ന് അയാൾ ചിന്തിച്ചു.

മാത്രമല്ല, നാട്ടിലും ഓഫീസിലും എല്ലാവരും ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി, “ഭാര്യയും കുട്ടിയും എവിടെ?” എന്ന്. രാജൻ പല നുണകളും പറഞ്ഞു നോക്കി, പക്ഷേ സത്യം അധികനാൾ ഒളിച്ചുവെക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സ്വന്തം അഹങ്കാരം കൊണ്ടാണ് ഭാര്യ ഇട്ടുപോയതെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ സുഹൃത്തുക്കൾ പോലും അയാളെ അകറ്റിനിർത്തി.

അവസാനം, സഹികെട്ട് രാജൻ സുധയെ അന്വേഷിച്ച് പുറപ്പെട്ടു.

ഒരു ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം സുധ രാഹുലിന് ചായ ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഡോർബെൽ മുഴങ്ങിയത്.
സുധ ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു. മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യനെ കണ്ട് അവൾ ഒരു നിമിഷം അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അത് രാജനായിരുന്നു. പക്ഷേ പഴയ ആ അഹങ്കാരിയായ രാജനായിരുന്നില്ല. വസ്ത്രങ്ങളൊക്കെ അലക്ഷ്യമായി കിടക്കുന്നു, മുഖം വല്ലാതെ മെലിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, കണ്ണുകളിൽ ഒരു ഭയവും സങ്കടവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“സുധാ…” രാജൻ വളരെ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
“രാജേട്ടനോ? എന്താ ഇവിടെ?” സുധ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു.

“സുധാ, എനിക്ക് തെറ്റ് പറ്റി. നീയില്ലാതെ എനിക്ക് ആ വീട്ടിൽ ജീവിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. വീട് മുഴുവൻ നരകമായി മാറി. നീ ചെയ്യുന്ന പണിയുടെ വില ഞാൻ ഇപ്പോഴാണ് അറിഞ്ഞത്. കാശല്ല, നീയായിരുന്നു ആ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യം. ദയവായി എന്നോട് ക്ഷമിച്ച് കൂടെ വരണം,” രാജൻ ആദ്യമായി സുധയുടെ മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി.

സുധ അകത്തേക്ക് മാറി ഇരുന്ന് രാജന് ഒരു കപ്പ് ചായ കൊടുത്തു. രാജൻ ആ ചായ കുടിച്ചു. നല്ല സ്ട്രോങ്ങ്‌ ചായ.

“രാജേട്ടാ,” സുധ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. “നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ വേണമായിരുന്നത് ഒരു ഭാര്യയായിട്ടല്ല, മറിച്ച് ശമ്പളമില്ലാത്ത ഒരു വേലക്കാരിയായിട്ടാണ്. നിങ്ങളുടെ കാശിന്റെ അഹങ്കാരത്തിൽ നിങ്ങൾ ചവിട്ടിമെതിച്ചത് എന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെയാണ്. ആ വീട്ടിൽ കഴിഞ്ഞ പന്ത്രണ്ട് വർഷം ഞാൻ അനുഭവിച്ച മാനസിക വിഷമം എനിക്ക് മാത്രമേ അറിയൂ.”

“ഞാൻ മാറാം സുധാ… ഇനി ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും കുറ്റപ്പെടുത്തില്ല. നീ പറയുന്നതുപോലെ ഞാൻ കേൾക്കാം,” രാജൻ യാചിക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
സുധ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു. അവൾക്ക് രാജനോട് ഇപ്പോൾ പ്രതികാരചിന്തയൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ വീണ്ടും ആ പഴയ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ അവളുടെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല.

“രാജേട്ടാ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കൂടെ വരാം. പക്ഷേ ഒരു നിബന്ധനയുണ്ട്,” സുധ പറഞ്ഞു.

“എന്ത് നിബന്ധനയായാലും ഞാൻ സമ്മതിക്കാം,” രാജൻ വേഗം പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ എന്റെ ഈ ജോലി രാജിവെക്കില്ല. ഈ കമ്പനിയിൽ ഞാൻ തുടർന്നും ജോലി ചെയ്യും. എന്റെ ശമ്പളം എത്ര ചെറുതാണെങ്കിലും അത് എന്റെ സ്വത്വമാണ്. ഇനി ഈ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ മറ്റൊരാളുടെ മുന്നിലും കാശിനായി കൈ നീട്ടില്ല. അതുപോലെ, വീട്ടിലെ ജോലികൾ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് ചെയ്യണം. വീട്ടുപണി പെണ്ണിന്റെ മാത്രം ചുമതലയല്ല. ഈ വ്യവസ്ഥകൾക്ക് സമ്മതമാണെങ്കിൽ മാത്രം ഞാൻ വരാം.”

രാജൻ സുധയെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ ആ പേടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം ഒരു പുതിയ വെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു സ്വതന്ത്രയായ, ആത്മാഭിമാനമുള്ള സ്ത്രീയുടെ വെളിച്ചം.

രാജൻ സുധയുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “സമ്മതം സുധാ… നീയില്ലാതെ എനിക്ക് മറ്റൊരു ജീവിതമില്ല. ഇനി നമ്മൾ ഒരുമിച്ചായിരിക്കും ഈ കുടുംബം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നത്.”
രാഹുൽ അമ്മയെയും പപ്പയെയും നോക്കി സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു.
സുധ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. മഴ മാറി ആകാശത്ത് തെളിഞ്ഞ വാനിൽ ഒരു മഴവില്ല് വിരിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ജീവിതത്തിലും പുതിയൊരു വസന്തം വിരിയുകയായിരുന്നു. തീയോട് പൊരുതി ജയിച്ച ഒരു പെണ്ണിന്റെ വസന്തം.

✍️ആമി