“എന്റെ മുറിയിൽ കയറി എന്റെ സാധനങ്ങൾ എടുക്കാൻ നിനക്ക് എന്ത് അവകാശമാണ് ഉള്ളത് ”
പന്ത്രണ്ടുകാരിയായ അനന്യയുടെ ആക്രോശം കേട്ട് ആ വീടാകെ നിശബ്ദമായി. കയ്യിലിരുന്ന ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെക്കുമ്പോൾ അമ്മ രാധികയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛൻ മാധവൻ പത്രം മടക്കിവെച്ച് കസേരയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു.
അവിടെ, ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിന്റെ ചുവട്ടിൽ, അഞ്ചു വയസ്സുകാരി അമ്മു പേടിയോടെ വിറച്ചുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കുഞ്ഞു കൈകളിൽ ഒരു ഡയറിയുണ്ടായിരുന്നു അനന്യയുടെ രഹസ്യ ഡയറി.
“അനൂ… നീയെന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്? അവളൊരു അഞ്ചു വയസ്സുള്ള കുഞ്ഞല്ലേ? അവൾക്ക് വിവരമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ലേ നിന്റെ പുസ്തകം എടുത്തത്?” രാധിക ശാസനയോടെ ചോദിച്ചു.
“വിവരമില്ലാത്തത് അവൾക്കല്ല, നിങ്ങൾക്കാ!” അനന്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കനലുകൾ ചിതറി. അവൾ അമ്മുവിന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു, അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ഡയറി പിടിച്ചുപറിച്ചു. ആ പിടിച്ചുപറിയുടെ ഇടയിൽ അമ്മുവിന്റെ കുഞ്ഞുവിരലുകളിൽ നഖം പോറി ചോര പൊടിഞ്ഞു.
“അയ്യോ! എന്റെ അമ്മൂ…” രാധിക നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഓടിവന്ന് അമ്മുവിനെ വാരിയെടുത്തു. മാധവൻ അനന്യയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.
“നിനക്കിത് എന്തിന്റെ കേടാണ് അനൂ? സ്വന്തം അനിയത്തിയോടാണോ ഈ ക്രൂരത? അവൾ വന്നതിനു ശേഷം നിനക്ക് എന്തോ വശക്കേടുണ്ട്. അസൂയ മൂത്ത് നീ ഭ്രാന്ത് കാണിക്കുകയാണോ?” മാധവന്റെ ശബ്ദം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി.
അനന്യ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൾ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തിക്കടിച്ചു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആളിപ്പടരുന്ന വെറുപ്പും വിദ്വേഷവും ആർക്കും കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അവൾക്ക് അമ്മുവിനോട് സ്നേഹമില്ലായിരുന്നു, പകരം കടുത്ത വെറുപ്പും, തന്റെ അവകാശങ്ങൾ തട്ടിയെടുത്തവളോടുള്ള ദേഷ്യവും മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്.
അനന്യയുടെ പന്ത്രണ്ടു വർഷത്തെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യത്തെ ഏഴു വർഷം അവൾ മാത്രമായിരുന്നു ആ വീടിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദു. അച്ഛന്റെ തോളിലിരുന്നാണ് അവൾ പൂരം കണ്ടത്. അമ്മയുടെ കൈകളിൽ കിടന്നാണ് അവൾ ഉറങ്ങിയത്. പക്ഷേ, അമ്മു ജനിച്ചതോടെ എല്ലാം മാറിമറിഞ്ഞു.
അമ്മുവിന് പുതിയ ഉടുപ്പ് വാങ്ങുമ്പോൾ അനന്യയ്ക്ക് പഴയത് ധരിക്കേണ്ടി വന്നു. അമ്മുവിന് അസുഖം വരുമ്പോൾ അച്ഛനും അമ്മയും ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ അനന്യയ്ക്ക് പനി വന്നപ്പോൾ ഒരു ഗുളിക തന്ന് അവളോട് മുറിയിൽ കിടക്കാൻ പറഞ്ഞു. ഈ അവഗണനകൾ അനന്യയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കൊടും വിഷമായി മാറി. അവൾ അമ്മുവിനെ വെറുക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ചേച്ചി…” അമ്മു പിന്നിൽ നിന്ന് മെല്ലെ വിളിച്ചു. അവൾ അനന്യയുടെ മുറിയിലേക്ക് പാത്തുപാത്തു വരികയായിരുന്നു.
“എന്താ നിനക്ക്? എന്റെ മുറിയിൽ കയറരുതെന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് എത്ര തവണ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്?” അനന്യ കസേരയിൽ തിരിഞ്ഞിരുന്ന് ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ചേച്ചിക്ക് ദേഷ്യമാണോ എന്നോട്? ഞാൻ… ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ കൂടെ കളിക്കാൻ വന്നതാ…” അമ്മുവിന്റെ കുഞ്ഞുചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.
“എനിക്ക് നിന്റെ കൂടെ കളിക്കേണ്ട. നീ എന്റെ കൺമുന്നിൽ നിന്ന് പൊയ്ക്കോ. ഇനി മേലാൽ എന്റെ സാധനങ്ങളിൽ തൊട്ടാൽ നിന്നെ ഞാൻ ഈ ജനലിലൂടെ താഴേക്ക് തള്ളിയിടും, ഓർത്തോ!” അനന്യയുടെ വാക്കുകളിലെ ക്രൂരത കേട്ട് അഞ്ചു വയസ്സുകാരി ഭയന്നു വിറച്ചു.
അമ്മു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി ഓടി. അനന്യ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു.
അനന്യയുടെ പന്ത്രണ്ടാം പിറന്നാളായിരുന്നു അടുത്ത ആഴ്ച. എന്നാൽ അന്ന് രാവിലെ ഉണർന്നപ്പോൾ വീട്ടിൽ ആരും അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടില്ല. പകരം അമ്മുവിന് സ്കൂളിൽ അഡ്മിഷൻ കിട്ടിയതിന്റെ ആഘോഷമാണ് അവിടെ നടന്നത്.
അന്ന് വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞു വന്ന അനന്യ കണ്ടത് വീടാകെ ബലൂണുകൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നതാണ്. അമ്മു ഒരു പുതിയ മാലാഖ ഉടുപ്പും ധരിച്ച് കേക്കിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. അച്ഛനും അമ്മയും അവളുടെ കൂട്ടുകാരും ചേർന്ന് പാടുന്നു: “ഹാപ്പി സ്കൂൾ അഡ്മിഷൻ ഡേ അമ്മുക്കുട്ടി!”
അനന്യയുടെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് കേക്കിന്റെ മേശ തട്ടിമറിച്ചു. കേക്ക് തറയിൽ വീണു ചിതറി. ബലൂണുകൾ പൊട്ടി.
“എന്താടി നീ ഈ കാണിച്ചത്!” മാധവൻ അനന്യയുടെ കവിളിൽ അടിച്ചു.
അടിയുടെ ആഘാതത്തിൽ അനന്യ തറയിലേക്ക് വീണു. പക്ഷേ അവൾ കരഞ്ഞില്ല. അവൾ എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് അമ്മുവിനെ നോക്കി. പേടിച്ചുവിറച്ച അമ്മു അമ്മയുടെ സാരിത്തുമ്പിൽ ഒളിക്കാൻ നോക്കി.
അനന്യ അമ്മുവിനെ പിടിച്ച് വലിച്ചു ദൂരേക്ക് തള്ളി.
“നിനക്ക് വട്ടാണ് അനന്യ! സ്വന്തം അനിയത്തിയോട് ഇത്രയും ക്രൂരത കാണിക്കാൻ നിനക്കെങ്ങനെ തോന്നുന്നു?” രാധിക ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അനന്യ അമ്മുവിന്റെ കൈയിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു. അമ്മു വേദന കൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു. “ചേച്ചീ… വേദനിക്കണൂ… വിട്…”
“വിടില്ല! നീ ജനിച്ചതിൽ പിന്നെയാണ് ഇവർക്കാർക്കും എന്നെ ഇഷ്ടമില്ലാതെ ആയത് “.
ഈ സംഭവം മാധവന്റെയും രാധികയുടെയും കണ്ണുകൾ തുറപ്പിച്ചു. അനന്യയുടെ പെരുമാറ്റം വെറുമൊരു കുട്ടിക്കളിയല്ലെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾക്ക് അമ്മുവിനോട് സ്നേഹമില്ല, പകരം കടുത്ത അസൂയയും വെറുപ്പും, മാത്രമാണെന്ന് അവർക്ക് മനസിലായി. അവൾ അമ്മുവിനെ മാനസികമായും ശാരീരികമായും ഉപദ്രവിക്കുകയാണ്.
“മാധവേട്ടാ… നമ്മുടെ മോൾക്ക് എന്തോ വലിയ കുഴപ്പമുണ്ട്. അവൾ അമ്മുവിനെ ജീവനോടെ വെച്ചേക്കുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. അവളെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു,” രാധിക കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാ രാധികാ. അസൂയ മൂത്ത് അവളുടെ മനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നമുക്ക് അവളെ ഒരു ചൈൽഡ് സൈക്കോളജിസ്റ്റിന്റെ അടുത്ത് കൊണ്ടുപോകണം. ഇത് ഇങ്ങനെ വിട്ടാൽ വലിയ അപകടമാകും,” മാധവൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
അടുത്ത ദിവസം തന്നെ അവർ അനന്യയെയും കൂട്ടി നഗരത്തിലെ പ്രശസ്തനായ ഡോക്ടർ ആനന്ദിന്റെ ക്ലിനിക്കിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവിടെ പോകാൻ അനന്യയ്ക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. അവൾ കാറിൽ ദേഷ്യത്തോടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
ഡോ. ആനന്ദിന്റെ മുറി ശാന്തമായിരുന്നു. ചുവരുകളിൽ മനോഹരമായ ചിത്രങ്ങളും കുട്ടികൾക്ക് കളിക്കാനുള്ള പാവകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. മാധവനും രാധികയും അനന്യയുടെ പെരുമാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഡോക്ടറോട് വിശദമായി സംസാരിച്ചു. അമ്മുവിനോട് അവൾ കാണിക്കുന്ന ക്രൂരതകളും അവർ വിവരിച്ചു.
ഡോക്ടർ എല്ലാം സശ്രദ്ധം കേട്ടു. തുടർന്ന് അദ്ദേഹം മാധവനോടും രാധികയോടും പുറത്തിരിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. മുറിയിൽ ഡോക്ടറും അനന്യയും മാത്രമായി.
“ഇരിക്കൂ അനന്യാ…” ഡോക്ടർ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
അനന്യ കസേരയിൽ അഹങ്കാരത്തോടെ ഇരുന്നു. “എനിക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. നിങ്ങൾ എന്തിനാ എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വരുത്തിയത്?”
“നിനക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. നമുക്ക് ചുമ്മാ സംസാരിക്കാം. നിന്റെ അനിയത്തി അമ്മുവിനെ നിനക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടമല്ലല്ലേ?” ഡോക്ടർ നേരിട്ട് ചോദിച്ചു.
അനന്യയുടെ മുഖം കടുത്തു. “ഇഷ്ടമല്ല. ഞാൻ അവളെ വെറുക്കുന്നു. അവൾ വന്ന ശേഷമാണ് അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെ തഴഞ്ഞത്. എനിക്ക് കിട്ടേണ്ട സ്നേഹവും ശ്രദ്ധയും ഒക്കെ അവൾ തട്ടിയെടുത്തു. അവൾ ഇല്ലാതായാലേ അവർ എന്നെ പഴയ പോലെ സ്നേഹിക്കു.”
പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുകാരിയുടെ ഉള്ളിലെ ഈ കടുത്ത മാനസികാവസ്ഥ കണ്ട് ഡോക്ടർ ആനന്ദ് ഒരു നിമിഷം ഞെട്ടിപ്പോയി. കുട്ടിക്കാലത്ത് അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന അവഗണന അവളിൽ ‘ഡിസ്പ്ലേസ്ഡ് അഗ്രഷൻ’ ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നു. മാതാപിതാക്കളോടുള്ള ദേഷ്യം അവൾ അനിയത്തിയോട് തീർക്കുകയാണ്.
ഡോക്ടർ ആനന്ദ് മാധവനെയും രാധികയെയും അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു. അദ്ദേഹം കാര്യങ്ങൾ അവരോട് വിശദീകരിച്ചു.
“അനന്യയുടെ ഉള്ളിൽ കടുത്ത ഇൻസെക്യൂരിറ്റി വളർന്നിട്ടുണ്ട്. അമ്മു ജനിച്ചപ്പോൾ മുതൽ നിങ്ങൾ അനന്യയെ അറിയാതെ അവഗണിച്ചു. ആ അവഗണന അവളിൽ കടുത്ത വെറുപ്പായി മാറി. ആ വെറുപ്പാണ്
അവൾക്ക് അമ്മുവിനോടുള്ള ദേഷ്യമായി മാറിയത്. അവൾക്ക് അമ്മുവിനോട് സ്നേഹമില്ല, പകരം നിങ്ങളെ വേദനിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു ഉപകരണമായിട്ടാണ് അവൾ അമ്മുവിനെ കാണുന്നത്. ഇതിന് കൃത്യമായ കൗൺസിലിംഗും നിങ്ങളുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള മാറ്റവും ആവശ്യമാണ്.”
മാധവന്റെയും രാധികയുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. തങ്ങളുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായ വീഴ്ചയാണ് മൂത്ത മകളെ ഒരു ക്രൂരയായ പെൺകുട്ടിയാക്കി മാറ്റിയതെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അടുത്ത ഏതാനും മാസങ്ങൾ അനന്യയ്ക്ക് കൃത്യമായ തെറാപ്പി സെഷനുകൾ നൽകി. ഡോക്ടർ ആനന്ദ് അവളോട് സൗഹൃദപരമായി സംസാരിച്ച്, അവളുടെ ഉള്ളിലെ വെറുപ്പിന്റെ കനലുകൾ ഒന്നൊന്നായി കെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ഒപ്പം മാധവനും രാധികയും അനന്യയോടൊപ്പം കൂടുതൽ സമയം ചെലവഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾക്ക് മാത്രമായി അവർ യാത്രകൾ പോയി, അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു.
പതുക്കെ പതുക്കെ അനന്യയുടെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യവും വെറുപ്പും കുറയാൻ തുടങ്ങി. അമ്മുവിനെ ഒരു ശത്രുവായി കാണുന്ന മാനസികാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് അവൾ മോചിതയായി.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, വീട്ടിൽ വെച്ച് അമ്മു കളിക്കുന്നതിനിടയിൽ തറയിൽ വീണു. മുൻപായിരുന്നെങ്കിൽ അനന്യ ഒന്നുകിൽ അവളോട് ആക്രോശിക്കുമായിരുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ ക്രൂരമായി നോക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇത്തവണ അനന്യ പതുക്കെ നടന്ന് അമ്മുവിന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു.
അവൾ അമ്മുവിനെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു നിർത്തി, അവളുടെ ഉടുപ്പിലെ പൊടി തട്ടിക്കൊടുത്തു.
“വേദനിച്ചോ?” അനന്യ മെല്ലെ ചോദിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ മുൻപുണ്ടായിരുന്ന ആ ക്രൂരത ഇല്ലായിരുന്നു. പകരം ഒരു സാധാരണ ചേച്ചിയുടെ ഭാവമായിരുന്നു.
“ഇല്ല ചേച്ചി…” അമ്മു പേടിയോടെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
അനന്യ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അകലെ നിന്ന് ഈ കാഴ്ച കണ്ട രാധികയുടെയും മാധവന്റെയും മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ഭാരം ഇറക്കിവെച്ചതുപോലെ തോന്നി. തങ്ങളുടെ മകൾ ആ മാനസിക രോഗത്തിൽ നിന്നും, വെറുപ്പിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായി സുഖം പ്രാപിച്ചു വരികയാണെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. സ്നേഹം കൊണ്ടും ശരിയായ ചികിത്സ കൊണ്ടും ഏത് കഠിന മനസ്സിനെയും മാറ്റിയെടുക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ആ വീട് തെളിയിക്കുകയായിരുന്നു.
✍️ആമി
