പെണ്ണുങ്ങൾ വഴിപിഴച്ചു പോയാൽ പിന്നെ ആ കുടുംബത്തിന്റെ കാര്യം പോക്കാ. നീ അവളെ അധികം തലയിൽ കേറ്റി വെച്ചതിന്റെ ഫലമാ ഇത്. കുറച്ചൊക്കെ അടക്കി ഭരിക്കണമായിരുന്നു…..

“സ്വന്തം ഭാര്യയെ നേർവഴിക്ക് നടത്താൻ കഴിവില്ലാത്തവനാണോ എന്നോട് ചൂടാവുന്നത്?”

“എടോ ഭാസ്കരാ… നാണം കെട്ട് ഈ നാട്ടിൽ ജീവിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് വല്ല തീവണ്ടിക്കും തലവെച്ചു ചാവുന്നതല്ലേടോ?”

വാഴക്കോട്ടെ കവലയിലെ ചായക്കടയിലിരുന്ന മാധവനേട്ടൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചുചോദിച്ചപ്പോൾ കണ്ടുനിന്നവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ ഒരുതരം നിഗൂഢമായ ചിരി പടർന്നു.

വയസ്സ് മുപ്പത്തിയഞ്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടേയുള്ളൂവെങ്കിലും കഴിഞ്ഞ ആറു മാസത്തിനിടെ അയാളുടെ തലയിലെ മുടികളിൽ പകുതിയും വെളുത്തുപോയിരുന്നു. കണ്ണുകൾക്ക് താഴെ കറുത്ത പാടുകൾ വീണു. നെഞ്ചിലൊരു കനൽക്കട്ട എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അയാൾ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. തോൾസഞ്ചി കുറച്ചുകൂടി മുറുക്കിപ്പൊക്കി അയാൾ നടന്നു.

പൈപ്പ് വെൽഡറായ ഭാസ്കരന് അന്ന് ജോലിയില്ലാത്ത ദിവസമായിരുന്നു. പക്ഷേ വീട്ടിലിരുന്നാൽ ചുമരുകൾ പോലും തനിക്കെതിരെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതുപോലെ അയാൾക്ക് തോന്നുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് വെറുതെ കവലയിലേക്കിറങ്ങിയത്.

ആറു മാസം മുൻപുവരെ അയാൾക്കൊരു സുന്ദരമായ കുടുംബമുണ്ടായിരുന്നു. ഭാര്യ സുചിത്ര. പത്തു വയസ്സുള്ള മകൻ ആദിത്യൻ. നിർമ്മാണ കരാറുകാരനായ രാമചന്ദ്രന്റെ കൂടെ കഴിഞ്ഞ അഞ്ചുവർഷമായി ഭാസ്കരൻ പണിപ്പുരയിലായിരുന്നു. രാമചന്ദ്രന്റെ വീട്ടിലെ ചെറിയ ചെറിയ വെൽഡിംഗ് പണികൾക്കും പൈപ്പിടലിനും പോകുന്നത് ഭാസ്കരനായിരുന്നു. അങ്ങനെയൊരിക്കലാണ് രാമചന്ദ്രന്റെ ഡ്രൈവറായ വിനോദിനെ സുചിത്ര പരിചയപ്പെടുന്നത്.

ഒരു സാധാരണ മഴദിവസമാണ് ഭാസ്കരന്റെ ലോകം ആകെ തകർന്നുപോയത്. ജോലികഴിഞ്ഞ് ഇത്തിരി നേരത്തെ വീട്ടിലെത്തിയ ഭാസ്കരൻ കണ്ടത് തുറന്നുകിടക്കുന്ന വീടിന്റെ മുൻവാതിലാണ്. മുറികളിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. അലമാര തുറന്ന നിലയിലാണ്. സുചിത്രയുടെ താലിയും കുറച്ചു പണവും എടുത്തിട്ടുണ്ട്. ആദിത്യൻ അപ്പോൾ സ്കൂളിലായിരുന്നു.

വിനോദിന്റെ കാറിൽ സുചിത്ര നാടുവിട്ടു എന്ന വാർത്ത കാറ്റുപോലെയാണ് ഗ്രാമത്തിൽ പടർന്നത്.

കവലയിൽ നിന്ന് നടന്ന് സ്വന്തം വീടിന്റെ പടിപ്പുരയിലെത്തുമ്പോൾ ഭാസ്കരന്റെ ഉള്ളം തകർന്നു. വഴിയിൽ കണ്ട അയൽവാസിയായ ലീലേച്ചി വെറുപ്പോടെ മുഖം തിരിച്ചു. മുൻപ് വീട്ടിൽ പാൽ വാങ്ങാൻ വരുമ്പോൾ മണിക്കൂറുകളോളം സുചിത്രയോട് സംസാരിച്ചിരുന്ന അതേ ലീലേച്ചി!

പൂമുഖത്തെ ചാരുബഞ്ചിൽ ആദിത്യൻ പുസ്തകവും തുറന്നുവെച്ച് ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ കാൽപെരുമാറ്റം കേട്ടതും അവൻ തലയുയർത്തി നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയവും സങ്കടവും മാറിമാറി നിഴലിച്ചു.

“അച്ഛാ… സ്കൂളിൽ ഇന്നും മിഥുനും കൂട്ടുകാരും ചോദിച്ചു… അമ്മ വേറെ ഏതോ അങ്കിളിന്റെ കൂടെ ഓടിപ്പോയതല്ലേ എന്ന്… അമ്മ ഇനി തിരികെ വരില്ലേ അച്ഛാ?”

മകന്റെ ചോദ്യം ഭാസ്കരന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കൂർത്ത ഒരു കത്തിപോലെ തറഞ്ഞുകയറി. അയാൾ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവന്റെ തലയിൽ അരുമയോടെ തലോടി.

“അവൻമാർ പറയുന്നത് കേൾക്കേണ്ട കണ്ണാ… നീ പോയി പഠിക്ക്. അച്ഛൻ ചായ ഉണ്ടാക്കിത്തരാം.”

അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഭാസ്കരന്റെ മനസ്സ് പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് പാഞ്ഞു. അഞ്ചു വർഷം മുൻപ് ഈ വീടു വെക്കുമ്പോൾ സുചിത്ര എത്ര സന്തോഷവതിയായിരുന്നു. “ഭാസ്കരേട്ടാ, നമുക്ക് മുൻവശത്ത് കുറച്ചു വെളുത്ത റോസാച്ചെടികൾ നടണം,” എന്ന് മന്ത്രിച്ച സുചിത്ര. ആ റോസാച്ചെടികൾ ഇപ്പോഴും തിണ്ണയ്ക്ക് താഴെ ഉണങ്ങിപ്പോകാതെ കിടപ്പുണ്ട്. പക്ഷേ, അത് നട്ട കൈകൾ എവിടെയോ പോയിമറഞ്ഞു.

പകൽ വെളിച്ചം മാഞ്ഞു സന്ധ്യയായപ്പോൾ ഭാസ്കരൻ ഉമ്മറത്ത് വന്നിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ ആളുകളുടെ സംസാരങ്ങളും പരിഹാസങ്ങളും അയാളെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഭാസ്കരൻ ആദിത്യനെയും കൂട്ടി ടൗണിലെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകാനിറങ്ങിയതായിരുന്നു. അവൻ രണ്ടു ദിവസമായി പനിയായിരുന്നു. ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ നാട്ടുകാരനായ വാസുപിള്ള അടുത്തേക്ക് വന്നു.

“എന്താ ഭാസ്കരാ, കൊച്ചനേയും കൊണ്ട്? പനിയാണോ? അല്ല… അതിനൊക്കെ വീട്ടിലൊരു പെണ്ണു വേണ്ടേടോ? പെണ്ണുങ്ങൾ വഴിപിഴച്ചു പോയാൽ പിന്നെ ആ കുടുംബത്തിന്റെ കാര്യം പോക്കാ. നീ അവളെ അധികം തലയിൽ കേറ്റി വെച്ചതിന്റെ ഫലമാ ഇത്. കുറച്ചൊക്കെ അടക്കി ഭരിക്കണമായിരുന്നു.”

അടുത്തുള്ള ആളുകൾ അതുകേട്ടു ചിരിച്ചു. ഭാസ്കരൻ ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചമർത്തി.

“എന്റെ കുടുംബക്കാര്യത്തിൽ ഇടപെടാൻ വാസുപിള്ളച്ചേട്ടൻ വളർന്നിട്ടില്ല. എന്റെ മകനെ നോക്കാൻ എനിക്കറിയാം,” ഭാസ്കരൻ ശബ്ദമുയർത്തിപ്പറഞ്ഞു.

“ആഹാ! അത്രയ്ക്കായോ? സ്വന്തം ഭാര്യയെ നേർവഴിക്ക് നടത്താൻ കഴിവില്ലാത്തവനാണോ എന്നോട് ചൂടാവുന്നത്?” വാസുപിള്ള പരിഹസിച്ചു.

ആളുകൾ തടിച്ചുകൂടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഭാസ്കരൻ മകന്റെ കൈപിടിച്ച് മുന്നോട്ടു നടന്നു. വഴിയിൽ കണ്ട ഓരോ മുഖത്തും തനിക്കെതിരെയുള്ള പരിഹാസവും അനുകമ്പയും മാറിമാറി കാണാൻ അയാൾക്ക് കഴിഞ്ഞു. ഒരാൾ പോലും അയാളുടെ സങ്കടം മനസ്സിലാക്കിയില്ല. ഭാര്യ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയവൻ എന്ന ലേബൽ അയാൾക്ക് മേൽ നാട്ടുകാർ ചാർത്തിക്കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

ഭാസ്കരൻ ആദിത്യനുവേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ചു. അവൻറെ വസ്ത്രങ്ങൾ അലക്കി, ആഹാരം പാകം ചെയ്തു, അവനെ പഠിപ്പിച്ചു. പണിപ്പുരയിൽ രാത്രി വൈകിയും അധ്വാനിച്ചു. ഇടയ്ക്ക് രാമചന്ദ്രൻ മുതലാളി വന്ന് ആശ്വസിപ്പിക്കുമായിരുന്നു.

“ഭാസ്കരാ… നടന്നതൊക്കെ നടന്നു. നീ മനസ്സ് തളർത്തരുത്. ആദിത്യന്റെ ഭാവി നോക്കണം. നാട്ടുകാർ പലതും പറയും. നായ കുരച്ചാൽ വഴി തിരിഞ്ഞുപോകരുത്.”

“എനിക്കറിയാം മുതലാളീ… പക്ഷേ, അത്രയും സ്നേഹിച്ചതല്ലേ ഞാൻ? എന്തെങ്കിലും കുറവുണ്ടായിട്ടാണോ അവൾ പോയത്? എന്നോട് ഒരു വാക്ക് പറയാമായിരുന്നു…” ഭാസ്കരന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

പതുക്കെ പതുക്കെ കാര്യങ്ങൾ ശാന്തമായി വരികയായിരുന്നു. നാട്ടുകാരുടെ കളിയാക്കലുകൾ കുറഞ്ഞു. ഭാസ്കരൻ മകനോടൊപ്പമുള്ള പുതിയ ജീവിതരീതിയോട് പൊരുത്തപ്പെട്ടു. ആദിത്യനും പഠത്തത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി.

അങ്ങനെയിരിക്കെ, പെയ്തു തോരാത്ത ഒരു കർക്കിടക രാത്രി.

പുറത്ത് ശക്തമായ കാറ്റും മഴയും അലറവിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സമയം രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആദിത്യൻ ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. ഭാസ്കരൻ ചെറിയൊരു വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പഴയൊരു പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്നു.

പെട്ടെന്നാണ് പുറത്തെ വാതിലിൽ ആരോ പതുക്കെ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്.

ഈ മഴയത്ത് ആര്? ഭാസ്കരൻ അദ്ഭുതത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു. അയൽപക്കത്തെ ആർക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും അടിയന്തരാവശ്യം വന്നതാണോ?

അയാൾ ടോർച്ചുമെടുത്ത് മുൻവാതിൽ തുറന്നു.

ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, മഴയിൽ കുതിർന്ന്, വസ്ത്രങ്ങളൊക്കെ ചെളി പുരണ്ട്, തലമുടി അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ് ഒരു രൂപം നിൽക്കുന്നു.

ഭാസ്കരൻ ടോർച്ച് അടിച്ചുനോക്കി. അയാളുടെ നെഞ്ച് പടപടാ ഇടിച്ചു.

സുചിത്ര!

ആറു മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് തന്നേയും മകനേയും ഉപേക്ഷിച്ച് വേറൊരുത്തന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങിപ്പോയ അതേ സുചിത്ര. അവളുടെ കൈയിൽ ചെറിയൊരു സഞ്ചി മാത്രം. മുഖത്ത് ആകെ ചതവുകളും മുറിവുകളും. കണ്ണുകൾ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ഭാസ്കരൻ വാതിൽപ്പടിയിൽ തറഞ്ഞുനിന്നു. അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പുകഞ്ഞുയർന്നു.

“ഭാസ്കരേട്ടാ…” സുചിത്രയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. അവൾ അയാളുടെ കാലിലേക്ക് വീഴാൻ ആഞ്ഞു.

ഭാസ്കരൻ ഒരടി പുറകോട്ടു മാറി. “തൊട്ടുപോകരുത്!” അയാൾ ഗർജ്ജിച്ചു.

സുചിത്ര കതകിന്റെ വശത്തേക്ക് ചാരി നിന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. “ഭാസ്കരേട്ടാ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. എനിക്ക് വലിയൊരു തെറ്റുപറ്റിപ്പോയി. വിനോദ് എന്നെ വഞ്ചിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നെ കൊണ്ടുപോയി കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ എന്നെ ഉപദ്രവിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ കൂടെ മറ്റു ചില ആളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ… എന്നെ വിൽക്കാൻ പോലും അവൻ നോക്കി. അവിടുന്ന് ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ടാ രക്ഷപെട്ടത്. എനിക്ക് പോകാൻ വേറെ ഒരിടവുമില്ല ഭാസ്കരേട്ടാ…”

ഭാസ്കരൻ തണുത്ത കണ്ണുകളോടെ അവളെ നോക്കി.

“തെറ്റുപറ്റി എന്ന് തോന്നുമ്പോൾ മാത്രം വരാനുള്ള ഇടമാണോ സുചിത്രേ ഈ വീട്? നീ ഇറങ്ങിപ്പോയ അന്ന് മുതൽ നീ എന്റെ ഭാര്യയല്ല, എന്റെ മകന്റെ അമ്മയുമല്ല.”

“അങ്ങനെ പറയരുത് ഭാസ്കരേട്ടാ… ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയല്ലേ? എന്റെ ആദിമോൻ എവിടെ? അവനെ എനിക്കൊന്നു കാണണം… അവനെ കാണാനാണ് ഞാൻ ഓടിയെത്തിയത്.” അവൾ അകത്തേക്ക് കടക്കാൻ നോക്കി.

ഭാസ്കരൻ കൈവെച്ച് അവളെ തടഞ്ഞു.

“അവനെ കാണാൻ നിനക്ക് യാതൊരു അവകാശവുമില്ല. നീ ഇറങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ അവന് പത്തു വയസ്സായിരുന്നു. കവലയിലും സ്കൂളിലും ആളുകൾ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചപ്പോൾ, ‘നിന്റെ അമ്മ വേറൊരുത്തന്റെ കൂടെ പോയില്ലേ’ എന്ന് ചോദിച്ച് നാട്ടുകാർ അവനെ കുത്തി നോവിച്ചപ്പോൾ, രാത്രികളിൽ പനിപിടിച്ച് അമ്മേ അമ്മേ എന്ന് വിളിച്ച് കരഞ്ഞപ്പോൾ… അന്ന് എവിടെയായിരുന്നു നീ?”

ഭാസ്കരന്റെ വാക്കുകളിൽ വർഷങ്ങളായി കെട്ടിക്കിടന്ന വേദനയും അമർഷവും ഇരമ്പിപ്പാഞ്ഞു.

“ഞാൻ അന്ധനായിരുന്നു ഭാസ്കരേട്ടാ… അവൻറെ വാക്കുകളിൽ ഞാൻ വീണുപോയി. എനിക്ക് മാപ്പ് തരില്ലേ? ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ദാസിയായി ഇവിടെ കഴിഞ്ഞോളാം. ആദിമോന്റെ മുഖം കണ്ടുകൊണ്ട് ഒരറ്റത്ത് കിടന്നോളാം. എന്നെ ഇറക്കിവിടരുത്. ഈ മഴയത്ത് ഞാൻ എങ്ങോട്ട് പോകും?” സുചിത്ര കൈകൂപ്പി ഇരന്നു.

“നീ എങ്ങോട്ട് വേണമെങ്കിലും പോയ്ക്കോ,” ഭാസ്കരന്റെ ശബ്ദം കഠിനമായി. “നീ പോയ അന്ന് രാത്രി ഞാൻ നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ നഗ്നനാക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. ഞാൻ പണിതുയർത്തിയ ആത്മാഭിമാനം മുഴുവൻ നീ ചവിട്ടിമെതിച്ചു. അന്നൊക്കെ ഞാൻ അനുഭവിച്ച വേദനയുടെ ആയിരത്തിലൊരംശം പോലുമാകില്ല നിന്റെ ഈ അവസ്ഥ.”

“ഭാസ്കരേട്ടാ… ദൈവത്തെ ഓർത്ത്… എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്…” അവൾ ഉമ്മറത്തെ തറയിൽ വീണു കരഞ്ഞു.

ആ സമയത്ത് അകത്തുനിന്ന് വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ആദിത്യൻ ഉണർന്ന് പൂമുഖത്തേക്ക് വന്നതായിരുന്നു.

അവൻ വാതിൽക്കൽ നിന്നു. മുന്നിൽ കരഞ്ഞു നിലവിളിക്കുന്ന അമ്മയെ അവൻ കണ്ടു.

“ആദി… ആദിമോനെ … അമ്മയാടാ…” സുചിത്ര ആശയോടെ അവനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.

പക്ഷേ, പത്തു വയസ്സുകാരനായ ആദിത്യൻ ഒരടി പുറകോട്ടു മാറി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹമായിരുന്നില്ല, ഭയവും പരിചയമില്ലായ്മയുമായിരുന്നു. അവൻ ഭാസ്കരന്റെ ഷർട്ടിന്റെ തുമ്പിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

“അച്ഛാ… ഇവർ എന്തിനാ ഇവിടെ വന്നത്?” അവൻ ഭാസ്കരനോട് ചോദിച്ചു.

ആ ചോദ്യം സുചിത്രയുടെ ഹൃദയത്തിൽ മുള്ളുപോലെ തറഞ്ഞു. സ്വന്തം മകൻ തന്നെ അപരിചിതയെപ്പോലെ നോക്കുന്നു!

“കണ്ടോ സുചിത്രേ?” ഭാസ്കരൻ പറഞ്ഞു. “നീ ഇവിടുന്ന് പോയപ്പോൾ നിന്റെ സുഖവും സന്തോഷവും മാത്രമാണ് നോക്കിയത്. അന്ന് ഈ കൊച്ചുകുഞ്ഞിന്റെ മനസ്സിൽ നീ ഉണ്ടാക്കിയ മുറിവ് അത്ര വലുതായിരുന്നു. അന്ന് നശിച്ചുപോയ ബന്ധം ഇനി തുന്നിച്ചേർക്കാൻ പറ്റില്ല.”

“ഭാസ്കരേട്ടാ… ഒരു അവസരം കൂടി…”

“ഇല്ല!” ഭാസ്കരൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. “നീ ചെയ്‌ത തെറ്റിന് പശ്ചാത്തപിക്കുന്നുണ്ടാകാം. പക്ഷേ ആ പശ്ചാത്താപം കൊണ്ട് തകർന്നുപോയ എന്റെ ജീവിതം തിരികെ കിട്ടില്ല. പോയ വഴിയിലൂടെ തന്നെ തിരികെ പോവുക. നിന്നോട് എനിക്ക് വെറുപ്പില്ല. പക്ഷേ, ഈ വീട്ടിൽ ഇനി നിനക്ക് സ്ഥാനവുമില്ല.”

മഴ വീണ്ടും കനത്തു പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

ഭാസ്കരൻ മകന്റെ കൈപിടിച്ച് അകത്തേക്ക് കയറി. സുചിത്ര കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വാതിലിൽ മുട്ടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. പക്ഷേ, ഭാസ്കരൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. അയാൾ വീടിന്റെ കനത്ത തടിവാതിൽ അടച്ച് താഴട്ടു.

പുറത്ത് കാറ്റിന്റെ അലർച്ചയും മഴയുടെ ഇരമ്പലും മാത്രം ബാക്കിയായി.

ഭാസ്കരൻ വാതിലിൽ ചാരിനിൽക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും രണ്ടു തുള്ളി കണ്ണുനീർ കവിളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങി. അത് ദേഷ്യത്തിന്റെയായിരുന്നില്ല, താൻ നെഞ്ചിലേറ്റിയ പ്രണയവും കുടുംബവും എന്നെന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതായി എന്ന സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞതിന്റെ വേദനയായിരുന്നു. എങ്കിലും, താൻ എടുത്ത തീരുമാനം ശരിയായിരുന്നു എന്ന് അയാളുടെ ആത്മാഭിമാനം അയാളോട് മന്ത്രിച്ചു.

അകത്തു മുറിയിൽ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ മകൻ ആദിത്യൻ അച്ഛന്റെ കൈമുട്ടിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു. ഭാസ്കരൻ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ച്, ആ ഇരുണ്ട കർക്കിടക രാത്രിയെ നേരിടാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുന്നതുപോലെ ഉറച്ചുനിന്നു.

✍️ആമി