കയ്യിൽ രണ്ട് പിങ്ക് വരകളോട് കൂടിയ പ്രഗ്നൻസി കിറ്റുമായി അമ്പിളി ഒരേ ഇരിപ്പ് ഇരുന്നു…
കഴിഞ്ഞമാസം പാർട്ടിയിൽ വച്ച് മദ്യപിച്ച് വന്ന പ്രസാദേട്ടന്റെ സ്നേഹപ്രകടനത്തിന്റെ ബാക്കി പത്രം…
യാതൊരു പ്രിക്വേഷനും ഇല്ലാതെ ഇതിനു മുൻപും പലതവണ ബന്ധപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്..
പക്ഷേ ഇതുപോലെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല.
ആകെ ശരീരവും മനസ്സും തളരുന്നത് പോലെ തോന്നി അവൾക്ക്.
ഒരു ആശ്രയത്തിനായി പ്രസാദ് വരുന്നതുവരെ കാത്തിരുന്നു പ്രസാദ് വന്നപ്പോൾ തന്നെ കാര്യം പറഞ്ഞു.
”എന്റെ പൊന്നു അമ്പിളി നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്?? നമ്മുടെ ഇളയ മകൾ പഠിക്കുന്നത് എൻജിനീയറിങ് ആണ്!! അതും ഫൈനൽ ഇയർ..
മൂത്ത മകളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു!! അപ്പോഴാണ് ഇനി നമുക്ക് ഒരു കുഞ്ഞു ജനിക്കാൻ പോകുന്നത്.. ഇതൊന്നും ഓർക്കാതെയാണോ ഈ കുഞ്ഞിനെ കളയാൻ പറ്റില്ല എന്ന് നീ പറയുന്നത്!!” പ്രസാദ് ഉറഞ്ഞുതുള്ളി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
പറഞ്ഞത് അത്രയും ശരിയാണ് ഇത്രയും നേരം ആലോചിച്ചതും അത് തന്നെ ആയിരുന്നു.
ഇത്രയും ലേറ്റായി ഒരു പ്രഗ്നൻസി ഇത് എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ ഇത്രയും നേരം ഇരുന്നു.
മൂത്ത മകളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് വെറും ഏഴുമാസം മാത്രമേ ആയുള്ളൂ.. അവൾ ഒരു ബാങ്കിൽ വർക്ക് ചെയ്യുന്നു.. ഇളയവൾ എൻജിനീയറിങ്ങിന് പഠിക്കുകയാണ്..
ഇതിനിടയിൽ ആണ് ഇങ്ങനെ ഒരു വാർത്ത അറിയുന്നത് എന്ത് വേണം എന്നറിയാതെ അമ്പിളി ഇരുന്നു.
പ്രസാദ് കൂടി അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് അത് വലിയ വിഷമം ആയി.
എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഇരു ചെവി അറിയാതെ ഒരു അബോർഷൻ അതാണ് പ്രസാദ് അവൾക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുത്ത മാർഗം.
അല്ലെങ്കിൽ മക്കൾക്ക് അത് പ്രശ്നമാകും നാട്ടുകാർ കളിയാക്കും എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോൾ പിന്നെ അവളും അതിന് സമ്മതിച്ചു.
രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് ഗൈനക്കിന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു… ആശുപത്രിയിൽ എത്തി ഡോക്ടറുടെ പോകുന്ന വഴിക്ക് പ്രസാദിനെ അറിയുന്ന ഒരാൾ എങ്ങോട്ടാണ് എന്ന് ചോദിച്ചതിന് പേടിയോടെ അമ്പിളിക്ക് വല്ലാത്ത വയറുവേദന അതൊന്നു കാണിക്കാനാണ് എന്ന് പറയുന്ന പ്രസാദിനെ നോക്കി അവൾ..
ഇപ്പോഴുള്ള തങ്ങളുടെ രണ്ടു മക്കളെ പോലെ തങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തിനും സംരക്ഷണത്തിനും അവകാശിയാണ് തന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോൾ ഉള്ളത്.
ഡോക്ടറുടെ കൺസൾട്ടിങ് റൂമിന്റെ മുന്നിൽ തങ്ങളുടെ ഊഴവും കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ അമ്പിളിയുടെ ചിന്തകൾ കാട് കയറി.
ബിഎഡ് കിട്ടിയ ഒരു പ്രൈവറ്റ് സ്കൂളിൽ ടീച്ചറായി വർക്ക് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ആണ് പ്രസാദിന്റെ വിവാഹാലോചന വരുന്നത്..
കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ജോലിക്ക് വിടണം എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു എങ്കിലും പ്രസാദ് അതിനൊന്നും സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല.
ആദ്യത്തെ വർഷം തന്നെ മൂത്ത മകൾ ആയി, അവിടെ നിന്ന് ഒരു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രണ്ടാമത്തെ ആളും.
അവരെ നോക്കൽ മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ ജീവിതം.
പിന്നീട് കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഉണ്ടാവാതിരിക്കാൻ താൽക്കാലിക മാർഗ്ഗങ്ങൾ തേടിയിരുന്നു.. പിന്നെ അത് ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല..
കാരണം വല്ലപ്പോഴും മാത്രമേ പ്രസാദ് അവളെ തേടി വന്നിരുന്നുള്ളൂ..
ബാങ്ക് മാനേജർ ആയ പ്രസാദിന് അയാളുടേതായ തിരക്കുകൾ ഉണ്ട്. മക്കൾ രണ്ടുപേരും അവരുടേതായ ലോകത്താണ്.
അവിടെയെല്ലാം തനിച്ചാകുന്നത് അമ്പിളി ആണ്. ഒന്ന് ഫോൺ വിളിച്ചാൽ പോലും സംസാരിക്കാൻ ആ മൂന്ന് പേർക്കും താൽപര്യമില്ല.
പ്രസാദിന് വീട്ടിൽ വന്നാൽ ന്യൂസ് കാണാനും ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും കിടന്നു ഉറങ്ങാനും മാത്രമേ നേരമുള്ളൂ.
തന്നെ ഒന്ന് കേൾക്കാൻ പോലും ഇരുന്നു തരാറില്ല. ഒറ്റപ്പെട്ടതുപോലെ ചിലപ്പോൾ തോന്നിയിരുന്നു പിന്നീട് അത് ശീലം ആവുകയായിരുന്നു.
ഓരോന്ന് ആലോചിച്ച് തങ്ങളുടെ ഊഴം എത്തിയപ്പോൾ അവർ രണ്ടുപേരും അകത്തേക്ക് കയറി. ഡോക്ടറോട് എത്രയും പെട്ടെന്ന് അബോഷൻ വേണമെന്ന് പ്രസാദ് പറഞ്ഞു.
ഡോക്ടർ പെട്ടെന്ന് അമ്പിളിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
”എന്താ അമ്പിളി നമുക്ക് ഇതങ് അബോട്ട് ചെയ്തു കളയുകയല്ലേ??” എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം വേദനിച്ചു
. “വേണ്ട ഈ കുഞ്ഞിനെ എനിക്ക് വേണം” എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ പ്രസാദ് വഴക്കിനു വന്നു.
എന്നാൽ ഡോക്ടർ കൂടി അമ്പിളിയുടെ ഭാഗം നിന്ന് പ്രസാദിനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു
. ഒരു സ്ത്രീയുടെ മാനസികവും ശാരീരികവുമായ അവസ്ഥ ഈ സമയത്ത് വളരെ പ്രധാനമാണെന്നും, ഈ പ്രായത്തിൽ അബോർഷൻ ചെയ്യുന്നത് ചിലപ്പോൾ വലിയ ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾക്ക് കാരണമായേക്കാം എന്നും ഡോക്ടർ വിശദീകരിച്ചു.
പക്ഷേ എത്ര പറഞ്ഞിട്ടും പ്രസാദ് സമ്മതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അമ്പിളിയെ ഉപേക്ഷിക്കും എന്ന അവസ്ഥ വരെ ആയി.
എന്നിട്ടും അവൾ സമ്മതിച്ചില്ല. അവൾക്ക് ആ കുഞ്ഞിനെ വേണമായിരുന്നു.
ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും തിരികെ വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ അവർക്കിടയിൽ കനത്ത മൗനമായിരുന്നു.
പ്രസാദ് കടുത്ത ദേഷ്യത്തിലായിരുന്നു. വീട്ടിലെത്തിയ ഉടൻ അയാൾ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു.
അമ്പിളി സ്വീകരണമുറിയിലെ സോഫയിൽ തളർന്നിരുന്നു. മനസ്സിൽ ഭയമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ അവൾക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
ഇത്രയും കാലം മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ചവളാണ് താൻ. സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി മാറ്റിവെച്ചു.
എന്നാൽ ഇപ്പോൾ തന്റെ ഉള്ളിൽ വളരുന്ന ജീവനെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് തന്റെ കടമയാണെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു.
അന്നുരാത്രി പ്രസാദ് അവളോട് സംസാരിച്ചതേയില്ല. അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ അയാൾ അമ്പിളിയെ പൂർണ്ണമായും അവഗണിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആവശ്യത്തിന് പോലും സംസാരിച്ചില്ല. മക്കളോട് ഈ കാര്യം എങ്ങനെ പറയുമെന്ന ഭയം പ്രസാദിനെ വല്ലാതെ അലട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നാട്ടുകാരും സുഹൃത്തുക്കളും എന്തുപറയും എന്ന ചിന്ത മാത്രമായിരുന്നു അയാളുടെ മനസ്സിൽ.
രണ്ടു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം മൂത്ത മകൾ അഞ്ജന ബാങ്കിൽ നിന്നും അമ്മയെ വിളിച്ചു.
അമ്പിളിയുടെ ശബ്ദത്തിലെ മാറ്റം അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. എന്തോ ഒളിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിയപ്പോൾ അഞ്ജന കാര്യമായിത്തന്നെ ചോദിച്ചു.
ഒടുവിൽ അമ്പിളിക്ക് സത്യം തുറന്നു പറയേണ്ടി വന്നു. താൻ വീണ്ടും ഗർഭിണിയാണെന്ന വിവരം അവൾ മകളോട് പറഞ്ഞു.
ആദ്യം അഞ്ജന ഒന്ന് ഞെട്ടി. കുറച്ചു സമയം ഫോണിൽ മൗനമായിരുന്നു. അമ്പിളിയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ ഇടിച്ചു.
മകൾ തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുമോ എന്ന് അവൾ ഭയന്നു.
എന്നാൽ അഞ്ജന ശാന്തമായി പറഞ്ഞു, “അമ്മേ, ആദ്യമൊന്ന് കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി എന്നത് ശരിയാണ്. പക്ഷേ അതോർത്ത് അമ്മ വിഷമിക്കേണ്ട. പ്രായമൊക്കെ വെറും അക്കങ്ങളല്ലേ. അമ്മയ്ക്ക് ഈ കുഞ്ഞിനെ വേണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ അമ്മയുടെ കൂടെയുണ്ടാകും.”
മകളുടെ വാക്കുകൾ അമ്പിളിക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമായി.
അഞ്ജന അപ്പോൾ തന്നെ അനിയത്തി അർച്ചനയെയും വിളിച്ച് കാര്യം പറഞ്ഞു.
അർച്ചന എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് ഹോസ്റ്റലിൽ ആയിരുന്നു. അവൾക്ക് ആദ്യമൊക്കെ ചെറിയ നാണക്കേട് തോന്നിയെങ്കിലും, ചേച്ചി കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ അവളും അമ്മയുടെ തീരുമാനത്തെ പിന്തുണച്ചു.
മക്കൾ രണ്ടുപേരും അമ്മയ്ക്ക് ധൈര്യം നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചു.
അടുത്ത വീക്ക് എന്റിൽ രണ്ട് മക്കളും വീട്ടിലെത്തി. അവർ അച്ഛൻ പ്രസാദിനെ ഇരുത്തി സംസാരിച്ചു.
“അച്ഛാ, അമ്മ ഇത്രയും കാലം നമുക്ക് വേണ്ടിയാണ് ജീവിച്ചത്. നമ്മുടെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കുന്നതിനിടയിൽ അമ്മ സ്വന്തം സന്തോഷങ്ങൾ മറന്നു. ഇപ്പോൾ അമ്മ ഒരു കുഞ്ഞിനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിനെ നമ്മൾ എതിർക്കരുത്.
നാട്ടുകാർ എന്ത് വിചാരിക്കും എന്ന് കരുതി ഒരു ജീവൻ കളയുന്നത് ശരിയാണോ?”
അഞ്ജന ചോദിച്ചു.
അർച്ചനയും അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു, “അച്ഛാ, ഞങ്ങളൊക്കെ പഠിച്ചും വിവാഹം കഴിഞ്ഞും ഞങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക് പോകും. അപ്പോൾ അമ്മ വീണ്ടും തനിച്ചാകും. ഈ കുഞ്ഞ് അമ്മയ്ക്ക് ഒരു കൂട്ടാകും. ഞങ്ങൾക്ക് ഇതിൽ ഒരു നാണക്കേടും തോന്നുന്നില്ല.”
മക്കളുടെ പക്വതയോടെയുള്ള സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ പ്രസാദിന്റെ ദേഷ്യം പതുക്കെ കുറഞ്ഞു.
അയാൾ സ്വന്തം സ്വാർത്ഥതയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. താൻ എപ്പോഴെങ്കിലും അമ്പിളിയുടെ തനിമയെക്കുറിച്ചോ അവളുടെ ഒറ്റപ്പെടലിനെക്കുറിച്ചോ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് അയാൾ സ്വയം ചോദിച്ചു.
മക്കളുടെ പിന്തുണ കൂടിയായപ്പോൾ അമ്പിളിക്ക് പുതിയൊരു ജീവൻ കിട്ടിയതുപോലെ തോന്നി.
പ്രസാദ് പതുക്കെ തന്റെ വാശി ഉപേക്ഷിച്ചു. അയാൾ അമ്പിളിയോട് ക്ഷമ ചോദിച്ചില്ലെങ്കിലും, അവളുടെ ആരോഗ്യ കാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഡോക്ടറെ കാണാൻ പോകുമ്പോൾ അയാൾ കൂടെ വന്നു. അമ്പിളിക്ക് ആവശ്യമായ ഭക്ഷണവും മരുന്നുകളും കൃത്യമായി വാങ്ങിക്കൊടുത്തു.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അമ്പിളിയുടെ വയറ് വലുതാകാൻ തുടങ്ങി. അയൽപക്കക്കാരും ബന്ധുക്കളും മൂക്കത്ത് വിരൽ വെച്ച് അതെല്ലാം കണ്ടു..
ചിലർ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു, മറ്റു ചിലർ അത്ഭുതം കൂറി. എന്നാൽ മക്കളുടെയും പ്രസാദിന്റെയും പിന്തുണ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ അമ്പിളി അതൊന്നും കാര്യമാക്കിയില്ല.
അവൾ തന്റെ ഉള്ളിലെ കുഞ്ഞിന്റെ ഓരോ അനക്കവും ആസ്വദിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൾ വീണ്ടും സന്തോഷവതിയായി കാണപ്പെട്ടു.
ഒടുവിൽ ആ ദിവസമെത്തി. അമ്പിളിയെ പ്രസവത്തിനായി ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചു. പ്രസാദും മക്കളും പ്രസവമുറിക്ക് പുറത്ത് വലിയ ആശങ്കയോടെ കാത്തുനിന്നു.
മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ പ്രസവമുറിയിൽ നിന്നും ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടു. നഴ്സ് വന്ന് വിവരം പറഞ്ഞു, “ആൺകുട്ടിയാണ്. അമ്മയും കുഞ്ഞും സുഖമായിരിക്കുന്നു.”
കുഞ്ഞിനെ കയ്യിലെടുത്തപ്പോൾ പ്രസാദിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ഇത്രയും കാലം താൻ ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിച്ച ജീവനാണ് തന്റെ കയ്യിലിരിക്കുന്നത് എന്നോർത്തപ്പോൾ അയാൾക്ക് സ്വയം കുറ്റബോധം തോന്നി.
അയാൾ അമ്പിളിയുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്ന് അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം അമ്പിളി, അന്ന് ഞാൻ എടുത്ത തീരുമാനം തെറ്റായിരുന്നു.
നീയമ്മയാണ്, നിന്റെ തീരുമാനമായിരുന്നു ശരി,” പ്രസാദ് ഗദ്ഗദത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അമ്പിളി പുഞ്ചിരിയോടെ കുഞ്ഞിനെ നോക്കി. അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഒറ്റപ്പെടൽ ആ കുഞ്ഞോടെ അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരുപക്ഷേ കാലങ്ങൾ കഴിയുമ്പോൾ അവനും സ്വന്തം കാര്യം നോക്കി പോകും എങ്കിലും ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയിൽ അവൾക്ക് ആ കുഞ്ഞ് വലിയ ഒരു അനുഗ്രഹം ആയിരുന്നു..
മക്കൾ രണ്ടുപേരും അനിയനെ കയ്യിലെടുത്ത് സന്തോഷം പങ്കിട്ടു. നാട്ടുകാരുടെ പരിഹാസങ്ങളെയും സ്വന്തം ഭയങ്ങളെയും അതിജീവിച്ച്, തന്റെ ഉള്ളിലെ ജീവന് വേണ്ടി പോരാടിയ അമ്പിളിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു അമ്മയുടെ യഥാർത്ഥ വിജയത്തിന്റെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
✍️സ്റ്റോറി by കൃഷ്ണ
