മഞ്ജു! അതിര് വിടരുത്. ഞാൻ ഒരു കുടുംബനാഥനാണ്. എനിക്ക് എന്റെ ഭാര്യയെയും മകളെയും ജീവനാണ്.” “ഓ… എല്ലാവരും പറയുന്ന സ്ഥിരം…..

“സാറിന്റെ ഹൃദയം അത്ര വിലപിടിപ്പുള്ളതാണെങ്കിൽ അത് പണയം വെക്കാനല്ല, സ്വന്തമാക്കാനല്ലേ ഞാൻ നോക്കേണ്ടത്?” മഞ്ജു കാന്തശക്തിയുള്ള ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“ലോൺ എന്തായാലും ശരിയാക്കി തരാം മഞ്ജു, പക്ഷേ അതിന് ഈ ബാങ്ക് മാനേജരുടെ ഹൃദയം കൂടി പണയം വെക്കേണ്ടി വരുമോ എന്നാണ് ഞാൻ ആലോചിക്കുന്നത്…”

ബാങ്ക് മാനേജർ മോഹന്റെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫയലിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുത്ത്, എതിരെയിരുന്ന മഞ്ജുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ആ കരിമഷി എഴുതിയ കണ്ണുകളിൽ പ്രലോഭനത്തിന്റെ ഒരു കടൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. ആഭരണങ്ങൾ കിലുങ്ങുമാറ് അവൾ ഒന്നുലഞ്ഞു തോളിലെ സാരിത്തുമ്പ് ഒതുക്കിയിട്ടു.

തൃശ്ശൂർ ടൗണിലെ പ്രമുഖ പൊതുമേഖലാ ബാങ്കിന്റെ മാനേജരാണ് മോഹൻ. നാൽപ്പത്തിരണ്ടു വയസ്സുകാരനായ, തികച്ചും മാന്യനും കുടുംബസ്നേഹിയുമായ ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ. ഭാര്യ രാധികയും പത്താം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുന്ന മകൾ മാളവികയുമടങ്ങുന്നതാണ് അയാളുടെ ലോകം. ബാങ്കിലെ ജോലിയും വീടുമല്ലാതെ മറ്റൊരു ചിന്തയും അയാൾക്കില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ കഴിഞ്ഞ രണ്ടാഴ്ചയായി അയാളുടെ ശാന്തമായ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് പോലെയാണ് മഞ്ജു കടന്നുവന്നത്.

മുപ്പത്തിരണ്ടു വയസ്സുകാരിയായ മഞ്ജു കണ്ടാൽ ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ആരും ഒന്ന് നോക്കിപ്പോകുന്ന സൗന്ദര്യമുള്ളവളാണ്. ഭർത്താവ് ഹരിദാസ് ദുബായിൽ ഒരു കൺസ്ട്രക്ഷൻ കമ്പനിയിൽ ഫോർമാനായി ജോലി ചെയ്യുന്നു. നാട്ടിൽ സ്വന്തമായി ഒരു വീട് വെയ്ക്കണമെന്നത് ഹരിദാസിന്റെയും മഞ്ജുവിന്റെയും വലിയൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നു. അതിനായി ലോൺ എടുക്കാനാണ് മഞ്ജു മോഹന്റെ ബാങ്കിൽ എത്തിയത്. എന്നാൽ ആദ്യത്തെ കൂടിക്കാഴ്ചയിൽ തന്നെ മഞ്ജുവിന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ അസ്വാഭാവികതകൾ മോഹൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.

“അയ്യോ, മോഹൻ സാർ അങ്ങനെ പറയല്ലേ… സാറിന്റെ ഹൃദയം അത്ര വിലപിടിപ്പുള്ളതാണെങ്കിൽ അത് പണയം വെക്കാനല്ല, സ്വന്തമാക്കാനല്ലേ ഞാൻ നോക്കേണ്ടത്?” മഞ്ജു കാന്തശക്തിയുള്ള ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

മോഹൻ പെട്ടെന്ന് ഗൗരവം വീണ്ടെടുത്തു. “മഞ്ജു, തമാശ നിർത്ത്. നമ്മൾ ഇവിടെ ഒരു ബിസിനസ്സ് കാര്യത്തിനാണ് ഇരിക്കുന്നത്. ഹൗസിങ് ലോണിന്റെ പേപ്പറുകളെല്ലാം ഞാൻ നോക്കി. ചില ചെറിയ തിരുത്തലുകൾ വരുത്താനുണ്ട്. ഹരിദാസിന്റെ സാലറി സർട്ടിഫിക്കറ്റും ദുബായിലെ ബാങ്ക് സ്റ്റേറ്റ്മെന്റും കൃത്യമാണ്. പക്ഷേ നാട്ടിലെ ജാമ്യക്കാരന്റെ ഒപ്പിൽ ചില പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്.”

“അതിപ്പൊ സാർ വിചാരിച്ചാൽ തീരാവുന്ന പ്രശ്നമേയുള്ളൂ…” മഞ്ജു തന്റെ കസേര മുന്നോട്ട് നീക്കി, മേശപ്പുറത്തേക്ക് അല്പം ആഞ്ഞു ഇരുന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന ഉയർന്ന വിലകൂടിയ പെർഫ്യൂമിന്റെ മണം മോഹന്റെ മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചുകയറി. അയാൾക്ക് അല്പം അസ്വസ്ഥത തോന്നി.

“ഞാൻ വിചാരിച്ചാൽ നിയമം മാറ്റാൻ പറ്റില്ലല്ലോ മഞ്ജു. നാളെ രാവിലെ വരുമ്പോൾ ആ ഒപ്പുകൂടി ശരിയാക്കി വരണം. ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം.” മോഹൻ ഫയൽ അടച്ചുവെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ശരി സാർ… പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ നാളെ വരാം. പക്ഷേ നാളെ വരുമ്പോൾ സാറിന് എനിക്ക് തരാൻ ഒരു അഞ്ചു മിനിറ്റ് കൂടുതൽ വേണം കേട്ടോ. നമ്മൾ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു തീരാത്ത ചില കാര്യങ്ങളില്ലേ…” മഞ്ജു ഒരു കള്ളക്കണ്ണേറു കൂടി എറിഞ്ഞ് പേഴ്സുമെടുത്ത് എഴുന്നേറ്റു.

അവൾ ബാങ്കിന്റെ ഗ്ലാസ്സ് വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് പോകുന്നത് മോഹൻ നോക്കിനിന്നു. അയാളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് അല്പം വർദ്ധിച്ചിരുന്നു. ഒരു ബാങ്ക് മാനേജർ എന്ന നിലയിൽ പലതരത്തിലുള്ള സ്ത്രീകളെ അയാൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ മഞ്ജുവിനെപ്പോലെ ഇത്ര പരസ്യമായി പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്ന, ഫ്ലർട്ട് ചെയ്യുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ ആദ്യമായാണ് അയാൾ നേരിടുന്നത്.

അന്ന് വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴും മോഹന്റെ മനസ്സിൽ മഞ്ജുവിന്റെ മുഖവും അവളുടെ സംഭാഷണങ്ങളും നിഴലിച്ചു നിന്നു. ചായയുമായി വന്ന ഭാര്യ രാധിക അയാളുടെ മുഖത്തെ മാറ്റം ശ്രദ്ധിച്ചു.

“എന്താ ഏട്ടാ ഒരു ആലോചന? ബാങ്കിൽ വല്ല പ്രശ്നവുമുണ്ടോ? ഓഡിറ്റിംഗ് വല്ലതും നടക്കുന്നുണ്ടോ?” രാധിക ചോദിച്ചു.

“ഏയ്… അതൊന്നുമില്ലെടോ. ഒരു വലിയ ലോണിന്റെ കേസ് വന്നതാ. അതിന്റെ ചില ടെൻഷനുകൾ.” മോഹൻ രാധികയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ചായ വാങ്ങി കുടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. രാധികയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അയാൾക്ക് എന്തോ ഒരു കുറ്റബോധം തോന്നി. വർഷങ്ങളായി തനിക്കൊപ്പം ജീവിക്കുന്ന, തന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നോക്കുന്ന സ്ത്രീ. അവളോട് താൻ ഒന്നും ഒളിക്കാൻ പാടില്ലെന്ന് അയാൾ വിചാരിച്ചു, എന്നാൽ മഞ്ജുവിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞാൽ അവൾ വെറുതെ വിഷമിക്കുമെന്ന് കരുതി അയാൾ മിണ്ടാതിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മോഹൻ ബാങ്കിലെത്തി തന്റെ സീറ്റിലിരുന്നു. പത്തു മണി കഴിഞ്ഞയുടൻ തന്നെ മഞ്ജു അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നു. ഇന്ന് അവൾ കടുംചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ഒരു സൽവാറാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. ചുണ്ടിൽ കടും ചുവപ്പ് ലിപ്സ്റ്റിക്കും.

“ഗുഡ് മോർണിംഗ് സാർ!” അവൾ വളരെ ഉന്മേഷത്തോടെ വന്ന് കസേരയിലിരുന്നു.

“ഗുഡ് മോർണിംഗ്. ഞാൻ പറഞ്ഞ പേപ്പറുകൾ ഒക്കെ ശരിയാക്കിയോ?” മോഹൻ ഔദ്യോഗിക ഭാവത്തിൽ ചോദിച്ചു.

“എല്ലാം റെഡിയാക്കിയിട്ടുണ്ട് സാർ. ദാ പിടിച്ചോ…” അവൾ ഫയൽ മോഹന്റെ കൈകളിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു. പേപ്പറുകൾ വാങ്ങുന്നതിനിടയിൽ അവളുടെ വിരലുകൾ മോഹന്റെ കൈകളിൽ മനപ്പൂർവ്വം തട്ടി. മോഹൻ പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചു.

ഫയൽ പരിശോധിച്ച മോഹൻ പറഞ്ഞു, “ഉം, ഇപ്പോൾ എല്ലാം കൃത്യമാണ്. ഞാൻ ഇത് ഹെഡ് ഓഫീസിലേക്ക് ഫോർവേഡ് ചെയ്യാം. ഒരാഴ്ചയ്ക്കകം ലോൺ സാങ്ഷൻ ആകും.”

“താങ്ക് യു സോ മച്ച് സാർ. സാർ വിചാരിച്ചാൽ നടക്കാത്തതായി ഈ ലോകത്ത് ഒന്നുമില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം.” മഞ്ജു പറഞ്ഞു.

“അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല മഞ്ജു. ഇത് നിങ്ങളുടെ ഹസ്ബൻഡിന്റെ പ്രൊഫൈൽ നല്ലതായതുകൊണ്ടാണ് ലോൺ പെട്ടെന്ന് ക്ലിയർ ആയത്. ഹരിദാസ് ദുബായിൽ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുന്ന ആളാണെന്ന് ഈ പേപ്പർ കണ്ടാലേ അറിയാം.” മോഹൻ ഹരിദാസിന്റെ വിഷയം എടുത്തിട്ടു, അതിലൂടെ മഞ്ജുവിന് ഒരു അതിർവരമ്പ് നിശ്ചയിച്ചു കൊടുക്കാം എന്ന് അയാൾ കരുതി.

എന്നാൽ മഞ്ജു അത് വകവെച്ചില്ല. “ഓ… അയാളുടെ ഒരു കാര്യം! എപ്പോഴും ജോലി, ജോലി എന്ന് പറഞ്ഞു നടക്കും. പൈസ അയച്ചു തരും, അതല്ലാതെ ഭാര്യയുടെ മനസ്സറിയാനോ കൂടെയിരിക്കാനോ ഉള്ള സമയമൊന്നും പുള്ളിക്കില്ല. നാട്ടിൽ വരുമ്പോൾ തന്നെ ഫോണും പിടിച്ച് നടക്കും. ദുബായിലെ ചൂടിൽ കിടന്ന് അയാൾക്ക് റൊമാൻസ് ഒക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ടു സാറേ…” അവൾ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ പറഞ്ഞു.

“അങ്ങനെയല്ല മഞ്ജു. പ്രവാസികളുടെ ജീവിതം വളരെ കഷ്ടപ്പാട് നിറഞ്ഞതാണ്. അവർ കുടുംബത്തിന് വേണ്ടിയാണ് ജീവിക്കുന്നത്.” മോഹൻ തിരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.

“അതൊക്കെ സാറിന് പറയാം. പക്ഷേ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്ന സ്ത്രീകളുടെ വിഷമം ആർക്കറിയാം? എനിക്ക് പൈസ മാത്രമല്ല സാർ വേണ്ടത്. എന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്ന, എന്നോട് സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കുന്ന ഒരാളെയാണ് ആവശ്യം…” മഞ്ജു മോഹന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തിൽ വ്യക്തമായ ഒരു ക്ഷണം ഉണ്ടായിരുന്നു.

മോഹൻ പതറിപ്പോയി. അയാൾ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു. “മഞ്ജു, എനിക്ക് അടുത്ത മീറ്റിംഗിന് സമയമായി. ലോൺ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. നിങ്ങൾക്ക് പോകാം.”

മഞ്ജു പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. “ശരി സാർ, ഞാൻ പോകുന്നു. പക്ഷേ എന്റെ ഈ ഫോൺ നമ്പർ സാറിന്റെ കൈയിലുണ്ടല്ലോ. ഓഫീസിലെ കാര്യത്തിനല്ലാതെയും സാറിന് എന്നെ വിളിക്കാം. എപ്പോ വേണമെങ്കിലും…” അവൾ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസങ്ങളിൽ മഞ്ജുവിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് നിരന്തരമായ മെസ്സേജുകളും കോളുകളും വരാൻ തുടങ്ങി. “സാർ ചായ കുടിച്ചോ?”, “സാർ ഇപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യുന്നു?”, “ഇന്ന് സാറിനെ സ്വപ്നം കണ്ടു…” എന്നിങ്ങനെ പോകുന്നതായിരുന്നു മെസ്സേജുകൾ. മോഹൻ ഒന്നിനും മറുപടി നൽകിയില്ല. എന്നാൽ ഒരു പുരുഷൻ എന്ന നിലയിൽ അയാളുടെ മനസ്സിന്റെ ഒരു കോണിൽ ഈ പ്രലോഭനം ഒരു അസ്വസ്ഥതയായി വളരുകയായിരുന്നു.

ലോൺ പാസ്സായ ദിവസം മഞ്ജു ബാങ്കിൽ വന്നു. ഓർഡർ കോപ്പി കൈപ്പറ്റിയ ശേഷം അവൾ മോഹനോട് പറഞ്ഞു, “സാർ, ഇത്രയും വലിയൊരു സഹായം ചെയ്തു തന്നതിന് എനിക്ക് സാറിന് ഒരു ട്രീറ്റ് തരണം. ഇന്ന് വൈകുന്നേരം ബാങ്ക് കഴിഞ്ഞിട്ട് നമുക്ക് ടൗണിലുള്ള ആ പുതിയ റസ്റ്റോറന്റിൽ വെച്ച് കാണാം. സാർ വരാതിരിക്കരുത്.”

മോഹൻ ആദ്യം വിസമ്മതിച്ചെങ്കിലും മഞ്ജു നിർബന്ധിച്ചു. അവസാനം, ബാങ്കിലെ മറ്റ് ജീവനക്കാരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് വലിയ സീൻ ഉണ്ടാക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി അയാൾ സമ്മതിച്ചു.

വൈകുന്നേരം റസ്റ്റോറന്റിന്റെ ഒരു കോണിലുള്ള വി.ഐ.പി കാബിനിൽ മഞ്ജു കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ കൂടുതൽ ആകർഷകയായി തോന്നി. മോഹൻ അകത്തേക്ക് കയറി അവൾക്കെതിരെ ഇരുന്നു.

“താങ്ക് യു സാർ, വാക്ക് പാലിച്ചതിന്.” മഞ്ജു പറഞ്ഞു.

അവർ ഭക്ഷണം ഓർഡർ ചെയ്തു. സംഭാഷണത്തിനിടയിൽ മഞ്ജു വീണ്ടും തന്റെ ഫ്ലർട്ടിംഗ് ആരംഭിച്ചു. “മോഹൻ സാറിനെ കാണാൻ നല്ല ലുക്കാണെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ? സാറിന്റെ ആ ഗൗരവം കാണുമ്പോഴാണ് എനിക്ക് കൂടുതൽ ഇഷ്ടം തോന്നുന്നത്.”

“മഞ്ജു, നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരു ബാങ്ക് മാനേജരും കസ്റ്റമറും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമേയുള്ളൂ. അത് നീ മറക്കരുത്.” മോഹൻ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.

“അത് ബാങ്കിൽ… ഇവിടെ നമ്മൾ വെറും ഒരു ആണും പെണ്ണുമല്ലേ സാർ? സാറിന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് സാറിന്റെ ഈ ഭംഗി ആസ്വദിക്കാൻ അറിയുമോ എന്തോ?” മഞ്ജു മോഹന്റെ കൈയ്യിൽ മെല്ലെ തൊട്ടു.

മോഹൻ കൈ പെട്ടെന്ന് വലിച്ചെടുത്തു. അയാളുടെ മുഖം ചുവന്നു. “മഞ്ജു! അതിര് വിടരുത്. ഞാൻ ഒരു കുടുംബനാഥനാണ്. എനിക്ക് എന്റെ ഭാര്യയെയും മകളെയും ജീവനാണ്.”

“ഓ… എല്ലാവരും പറയുന്ന സ്ഥിരം ഡയലോഗ്! സാറേ, ജീവിതം ഒന്നേയുള്ളൂ. അത് അടിച്ചുപൊളിക്കണം. ഹരിദാസ് അവിടെ ജീവിക്കട്ടെ, നമ്മൾ ഇവിടെ നമ്മുടെ ജീവിതം ആസ്വദിക്കുക. ഇതിൽ എന്താണ് തെറ്റ്?” മഞ്ജു വളരെ ലളിതമായി ചോദിച്ചു.

അവളുടെ ആ ചിന്താഗതി മോഹനെ ഞെട്ടിച്ചു. അയാൾക്ക് വലിയ ദേഷ്യവും ഒപ്പം അവളോട് പുച്ഛവും തോന്നി. ഇനിയും മിണ്ടാതിരുന്നാൽ കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടുപോകുമെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി. അയാൾ ഒരു ദീർഘശ്വാസമടുത്തു, പിന്നീട് വളരെ ഗൗരവത്തിലും ശാന്തതയിലും സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

“മഞ്ജു… നീ വിചാരിക്കുന്നത് പ്രവാസികളുടെ ജീവിതം സുഖലോലുപത നിറഞ്ഞതാണെന്നാണോ? നീ നിന്റെ ഭർത്താവ് ഹരിദാസ് അയച്ചുതരുന്ന പണം ഉപയോഗിച്ച് ഇവിടെ ആഡംബര ജീവിതം നയിക്കുന്നു. നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കുന്നു, കാറിൽ നടക്കുന്നു. എന്നാൽ അവൻ അവിടെ എങ്ങനെയാണ് ജീവിക്കുന്നതെന്ന് നീ എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”

മഞ്ജു ഒന്നും മിണ്ടാതെ മോഹനെ നോക്കി.

മോഹൻ തുടർന്നു, “നിന്റെ ഈ ലോൺ പേപ്പർ പ്രൊസസ്സ് ചെയ്യുന്നതിന് വേണ്ടി ഞാൻ ഹരിദാസിനെ രണ്ടുതവണ ദുബായിലേക്ക് വിളിച്ചിരുന്നു, അവിടുത്തെ സമയം പുലർച്ചെ നാലുമണിക്ക്. അപ്പോൾ അവൻ ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോകാൻ റെഡിയാവുകയായിരുന്നു. അമ്പതു ഡിഗ്രി ചൂടിൽ, കത്തുന്ന വെയിലിൽ സിമന്റും കമ്പിയും ചുമന്ന് പണിയെടുക്കുന്നവനാണ് നിന്റെ ഭർത്താവ്. അവൻ അവിടെ ഒരു ചെറിയ മുറിയിൽ പത്തുപേരുടെ കൂടെയാണ് താമസിക്കുന്നത്. സ്വന്തമായി നല്ലൊരു ഭക്ഷണം പോലും കഴിക്കാതെ, കഞ്ഞി കുടിച്ച് ജീവിച്ചാണ് അവൻ നിനക്ക് ഇവിടെ പണം അയച്ചുതരുന്നത്.”

മഞ്ജുവിന്റെ മുഖത്തെ കള്ളച്ചിരി പതുക്കെ മായാൻ തുടങ്ങി.

“അവൻ എന്തിനാണ് ആ നരകത്തിൽ കിടന്ന് കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? നാട്ടിൽ വന്നാൽ തന്റെ ഭാര്യയ്ക്കും കുട്ടികൾക്കും തല ചായ്ക്കാൻ ഒരു നല്ല വീടുണ്ടാക്കാൻ. നിന്നെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് അവൻ സ്വന്തം ജീവിതം അവിടെ ഹോമിക്കുന്നത്. നിന്റെ ഓരോ ആഗ്രഹങ്ങളും സാധിച്ചു തരാൻ അവൻ അവിടെ ചോര നീരാക്കുകയാണ്. എന്നിട്ടാണോ നീ ഇവിടെ ഒരു ബാങ്ക് മാനേജരുടെ പുറകെ നടന്ന് നിന്റെയും അവന്റെയും അന്തസ്സ് കളയുന്നത്?” മോഹന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യവും സങ്കടവും കലർന്നിരുന്നു.

“മഞ്ജു, സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കാൻ പുരുഷന്മാർക്ക് അറിയില്ല എന്ന് നീ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ പുരുഷന്റെ ത്യാഗം മനസ്സിലാക്കാൻ നിനക്കും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഹരിദാസ് നിന്നെ വിശ്വസിച്ചാണ് ഈ നാട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി പോയത്. ആ വിശ്വാസത്തിന്റെ വില നീ തകർക്കരുത്. എനിക്ക് എന്റെ ഭാര്യയെ വഞ്ചിക്കാൻ കഴിയില്ല, നിന്നെപ്പോലൊരു സ്ത്രീക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ എന്റെ കുടുംബം തകർക്കില്ല.”

മോഹൻ എഴുന്നേറ്റു. “നിന്റെ ലോൺ ഞാൻ ശരിയാക്കി തന്നു. അത് എന്റെ ജോലിയാണ്. ഇനി മേലാൽ എന്നെ പേഴ്സണൽ ആയി വിളിക്കരുത്. ഈ ഒരൊറ്റ തവണ കൊണ്ട് ഞാൻ ഇത് ക്ഷമിക്കുന്നു. ഇനിയും ഇതേ പെരുമാറ്റം തുടർന്നാൽ ഞാൻ നിന്റെ ഹസ്ബൻഡിനെ വിളിച്ച് എല്ലാ വിവരങ്ങളും പറയും!”

മോഹൻ ബില്ല് പേ ചെയ്യാനായി പണം മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച്, മഞ്ജുവിന്റെ മറുപടിക്ക് കാത്തുനിൽക്കാതെ കാബിനിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

മഞ്ജു അവിടെത്തന്നെ തരിച്ചിരുന്നുപോയി. മോഹന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ആഞ്ഞു തറച്ചിരുന്നു. ദുബായിലെ തിളക്കമുള്ള ജീവിതത്തിനിടയിൽ ഹരിദാസ് അനുഭവിക്കുന്ന കഷ്ടപ്പാടുകൾ അവൾ ഒരിയ്ക്കലും ഇത്ര ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. വസ്ത്രങ്ങൾ വാങ്ങാനും സ്വർണ്ണം വാങ്ങാനും പണം തരുമ്പോൾ അതൊക്കെ ഹരിദാസിന്റെ സന്തോഷമാണെന്നാണ് അവൾ കരുതിയത്. പക്ഷേ അതിന് പിന്നിലെ കണ്ണീരും വിയർപ്പും മോഹൻ ഇന്ന് അവൾക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നു കാട്ടിക്കൊടുത്തു.

അവൾക്ക് വലിയ അപമാനവും സ്വന്തം പ്രവർത്തികളോട് കടുത്ത വെറുപ്പും തോന്നി. കൺകോണിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ അവളുടെ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി.

അന്ന് രാത്രി വീട്ടിലെത്തിയ മഞ്ജുവിന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ ഫോണെടുത്ത് ദുബായിലേക്ക് ഹരിദാസിനെ വിളിച്ചു.

രണ്ടു മൂന്ന് റിംഗിന് ശേഷം ഹരിദാസ് ഫോണെടുത്തു. ശബ്ദത്തിൽ കടുത്ത ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു. “ഹലോ മഞ്ജൂ… എന്താ ഈ സമയത്ത്? സുഖം തന്നെയല്ലേ? ലോണിന്റെ കാര്യം എന്തായി?”

ഹരിദാസിന്റെ ആ സ്നേഹത്തോടെയുള്ള ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ മഞ്ജുവിന് കരച്ചിൽ അടക്കാനായില്ല. അവൾ വിതുമ്പിപ്പോയി.

“മഞ്ജൂ… എന്താ പറ്റിയേ? എന്തിനാ കരയുന്നത്? ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ?” ഹരിദാസ് പരിഭ്രാന്തനായി ചോദിച്ചു.

“ഏയ്… ഒന്നുമില്ല ഹരിയേട്ടാ. ലോൺ ഒക്കെ പാസ്സായി. വീടിന്റെ പണി അടുത്ത ആഴ്ച തുടങ്ങാം.” മഞ്ജു കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“പിന്നെന്തിനാ എന്റെ കുട്ടി കരയുന്നത്? ഞാൻ നാട്ടിൽ ഇല്ലാത്തതിന്റെ വിഷമം കൊണ്ടാണോ? ഇതാ ഈ കൊല്ലം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ പ്രവാസം അവസാനിപ്പിച്ചു നാട്ടിലേക്ക് വരും. നമ്മൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന ആ പുതിയ വീട്ടിൽ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാം.” ഹരിദാസ് അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

“ഹരിയേട്ടാ… എനിക്ക് വേറെ ഒന്നും വേണ്ട. ഏട്ടൻ സുഖമായിരുന്നാൽ മതി. ഏട്ടൻ അവിടെ നന്നായി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നുണ്ടോ? ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെടരുതേ…” മഞ്ജു വികാരഭരിതയായി പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ ഇവിടെ സുഖമായിരിക്കുന്നു മഞ്ജൂ. നീ വിഷമിക്കാതെ കിടന്നുറങ്ങ്.” ഹരിദാസ് പറഞ്ഞു.

ഫോൺ വെച്ച ശേഷം മഞ്ജു ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ മോഹനോട് തോന്നിയ കാമമോ പ്രലോഭനമോ ഇല്ലായിരുന്നു, പകരം തന്നെ ഇത്രയും സ്നേഹിക്കുന്ന ഭർത്താവിനോടുള്ള അചഞ്ചലമായ പ്രണയവും ബഹുമാനവും മാത്രമായിരുന്നു. തന്നെ തെറ്റായ വഴിയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചുവിട്ട ബാങ്ക് മാനേജർ മോഹനോട് അവൾക്ക് മനസ്സിൽ വലിയ കൃതജ്ഞത തോന്നി.

അടുത്ത ദിവസം മുതൽ മഞ്ജുവിന്റെ മെസ്സേജുകളോ കോളുകളോ മോഹനെ തേടി വന്നില്ല. ഒരു മാസത്തിനു ശേഷം ബാങ്കിൽ വെച്ച് മോഹൻ മഞ്ജുവിനെ വീണ്ടും കണ്ടു. അവൾ വീടിന്റെ പണിയുടെ പുരോഗതി അറിയിക്കാൻ വന്നതായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്നവൾ പഴയ മഞ്ജു ആയിരുന്നില്ല. ലളിതമായ വസ്ത്രധാരണവും, മുഖത്ത് ഒരു സാധാരണ വീട്ടമ്മയുടെ ശാന്തതയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവൾ മോഹന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. “സാർ…” അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു.

മോഹൻ അവളെ നോക്കി.

“അന്ന് സാർ എന്നോട് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ… അതിന് ഞാൻ സാറിനോട് നന്ദി പറയുകയാണ്. സാർ അന്ന് എന്റെ കണ്ണ് തുറപ്പിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ വലിയൊരു ചതിക്കുഴിയിൽ വീണുപോയേനെ. ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ ഹരിയേട്ടന്റെ സ്നേഹം തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ട്. ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പുതിയ വീടിന്റെ പണി തുടങ്ങുകയാണ്. സാർ തീർച്ചയായും വരണം.” മഞ്ജു വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു.

മോഹന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ആശ്വാസച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. “തീർച്ചയായും വരാം മഞ്ജു. നിങ്ങളുടെ കുടുംബജീവിതം സന്തോഷകരമാകട്ടെ.”

മഞ്ജു ബാങ്കിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി നടന്നു. ഇത്തവണ അവളുടെ നടത്തത്തിൽ പ്രലോഭനത്തിന്റെ ചുവടുകൾ ഇല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് ഒരു നല്ല ഭാര്യയുടെ, കുടുംബനാഥയുടെ ആത്മവിശ്വാസവും അന്തസ്സും ഉണ്ടായിരുന്നു. മോഹൻ തന്റെ സീറ്റിലിരുന്ന് ഒരു നല്ല കാര്യം ചെയ്തതിന്റെ സംതൃപ്തിയോടെ അടുത്ത ഫയൽ നിവർത്തി വെച്ചു. അപ്പോഴും അയാളുടെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന കുടുംബചിത്രത്തിൽ രാധികയും മകളും അയാളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

✍️ആമി