“ഹലോ, ഡോക്ടർ ഫ്രാൻസിസ് അകത്തുണ്ടോ അതോ ഈ ആശുപത്രിയുടെ ഐശ്വര്യമായ നീതുവിന്റെ കൺപീലികൾക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ ഇനിയും കാത്തുനിൽക്കണോ?”
അമല ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ സെക്കൻഡ് ഫ്ലോറിലെ ഗൈനക്കോളജി വിഭാഗത്തിന് മുന്നിലുള്ള റിസപ്ഷൻ കൗണ്ടറിൽ ചാരിനിന്ന്, തന്റെ റേബാൻ ഗ്ലാസ് വിരൽ തുമ്പിൽ കറക്കിക്കൊണ്ട് ഗോകുൽ അത് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കാസനോവ ചിരി വിരിഞ്ഞിരുന്നു. കയ്യിൽ പ്രമുഖ ഫാർമസ്യൂട്ടിക്കൽ കമ്പനിയുടെ പുതിയ മരുന്നുകളുടെ സാമ്പിളുകൾ അടങ്ങിയ ബാഗ് തൂങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
റിസപ്ഷനിൽ ഇരുന്ന നീതു തന്റെ കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിൽ നിന്നും കണ്ണുകളുയർത്തി അവനെ നോക്കി. ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പരിഹാസച്ചിരി ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു, “ഗോകുൽ സാറേ, രാവിലെ തന്നെ തുടങ്ങിയോ കവിത കാച്ചൽ? ഡോക്ടർ ഫ്രാൻസിസ് റൗണ്ട്സിലാണ്. വരാൻ ചുരുങ്ങിയത് അരമണിക്കൂർ എടുക്കും. അതുകൊണ്ട് ആ കൺപീലിക്കവിത തൽക്കാലം ബാഗിൽ എടുത്തുവെച്ചേക്ക്.”
“നീതു അങ്ങനെ പറയരുത്. ഈ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്രയോ ഡോക്ടർമാരുണ്ട്, എത്രയോ റിസപ്ഷനിസ്റ്റുകളുണ്ട്. പക്ഷേ, ഈ ഗോകുലിന്റെ വണ്ടി കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞ് ഈ സെക്കൻഡ് ഫ്ലോറിൽ തന്നെ വരണമെങ്കിൽ അതിനൊരു കാരണമേയുള്ളൂ… നീതു എന്ന കാന്തം!” ഗോകുൽ കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു.
നീതു മനസ്സിൽ ചിരിച്ചെങ്കിലും ഭാവം പുറത്തുകാട്ടിയില്ല. ഗോകുൽ ഒരു മെഡിക്കൽ റെപ്രസന്റേറ്റീവ് ആണ്. സുന്ദരൻ, നല്ല ഉയരം, ട്രെൻഡിങ് താടിയും സ്റ്റൈലിഷ് മുടിയും, അതിലുപരി ഏത് പെണ്ണിനേയും വീഴ്ത്തുന്ന തരം സംസാരം. ഈ ഏരിയയിലെ പകുതിയിലധികം ഹോസ്പിറ്റലുകളിലെയും പെൺകുട്ടികളോട് അവൻ ഇതേ രീതിയിലാണ് സംസാരിക്കുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് നേരത്തെ തന്നെ ചെറിയ സൂചനകൾ കിട്ടിയിരുന്നു. എങ്കിലും അവന്റെ ഈ അതിരുവിട്ട ഫ്ലിർട്ടിങ് അവൾ ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു… തൽക്കാലത്തേക്ക് മാത്രം.
“മതി മതി, പതപ്പിച്ചത്. അവിടെപ്പോയി ഇരിക്ക്. ഡോക്ടർ വരുമ്പോൾ ഞാൻ വിളിക്കാം,” നീതു കൗണ്ടറിലെ ഫയലുകൾ ഒതുക്കിവെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഗോകുൽ അവിടെയുള്ള സോഫയിലേക്ക് നടന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ മനസ്സ് അവിടെയായിരുന്നില്ല. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഇതേ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വെച്ച് നീതുവിനെ കാണാൻ വന്ന അവളുടെ കൂട്ടുകാരി കൃഷ്ണയെ അവൻ കണ്ടിരുന്നു. തൊട്ടടുത്തുള്ള ഗവൺമെന്റ് സ്കൂളിലെ യു.പി. സ്കൂൾ ടീച്ചറാണ് കൃഷ്ണ. സാരിയുടുത്ത്, മുല്ലപ്പൂവും ചൂടി, ശാന്തപ്രകൃതിക്കാരിയായ കൃഷ്ണയെ കണ്ട നിമിഷം ഗോകുലിന്റെ ഉള്ളിലെ ‘റോമിയോ’ ഉണർന്നിരുന്നു. നീതുവിനോട് കാണിക്കുന്ന മോഡേൺ ടൈപ്പ് ഫ്ലിർട്ടിങ് അല്ല കൃഷ്ണയ്ക്ക് വേണ്ടതെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു. അവൾക്ക് വേണ്ടത് കുറച്ച് ക്ലാസിക്, സാഹിത്യം കലർന്ന പ്രണയമാണ്.
അന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ കൃഷ്ണയുടെ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം ഐഡി കണ്ടുപിടിച്ച് അവൻ മെസ്സേജ് അയച്ചിരുന്നു. നീതുവിന് കൊടുക്കുന്ന അതേ അളവിൽ, എന്നാൽ വ്യത്യസ്തമായ ശൈലിയിൽ കൃഷ്ണയോടും അവൻ കമ്പനിയാകാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരേ സമയം രണ്ട് പേരെയും ലൈനിൽ നിർത്തുക, ആരെ കിട്ടിയാലും ഭാഗ്യം—ഇതായിരുന്നു ഗോകുലിന്റെ ലൈൻ.
അടുത്ത ദിവസം വൈകുന്നേരം. അമല ഹോസ്പിറ്റലിനടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ തട്ടുകടയുടെ സൈഡിൽ ബൈക്ക് പാർക്ക് ചെയ്ത് ഗോകുൽ ഫോണിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. കൃഷ്ണയ്ക്ക് വാട്സാപ്പിൽ അയക്കാനുള്ള മെസ്സേജാണ്.
‘കൃഷ്ണാ… ഇന്ന് സ്കൂൾ വിട്ട് നീ നടന്നുപോകുന്നത് ഞാൻ ദൂരെ നിന്ന് കണ്ടു. ആ നീല സാരിയിൽ നീ ഒരു നീലത്താമര പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. സംസാരിക്കണം എന്ന് വിചാരിച്ചതാ, പക്ഷേ നിന്റെ ആ അധ്യാപിക ഗാംഭീര്യം കണ്ട് ഞാൻ ഒന്ന് മടിച്ചു.’
മെസ്സേജ് അയച്ച് കൃത്യം രണ്ട് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ കൃഷ്ണയുടെ മറുപടി വന്നു: ‘അയ്യോ ഗോകുൽ, മടിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. അടുത്ത തവണ കാണുമ്പോൾ തീർച്ചയായും സംസാരിക്കണം.’
ഗോകുലിന്റെ മുഖത്ത് വിക്ടറി സൈൻ വിരിഞ്ഞു. അവൻ വേഗം തന്നെ നീതുവിന്റെ ചാറ്റിലേക്ക് മാറി.
‘നീതുക്കുട്ടി, ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞോ? ഇന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ വന്നപ്പോൾ നിന്നെ ശരിക്കും ഒന്ന് കാണാൻ പറ്റിയില്ല. തിരക്കായിരുന്നു അല്ലേ? നിന്റെ ആ ചിരി കാണാതെ പോയതുകൊണ്ട് ഇന്നത്തെ ദിവസം കംപ്ലീറ്റ് ആയില്ല.’
നീതുവിന്റെ മറുപടിയും ഉടൻ വന്നു: ‘ഓഹോ, അത്രയ്ക്ക് വിഷമമാണോ? എന്നാൽ നാളെ രാവിലെ തന്നെ വായോ, കാണാം.’
ഗോകുൽ സ്വയം ഒന്ന് പുകഴ്ത്തി, “മോനേ ഗോകുലേ… നീ പുലിയാണ്. ഒരേ സമയം മോഡേൺ ബ്യൂട്ടിയും ട്രഡീഷണൽ ടീച്ചറും നിന്റെ കയ്യിൽ ഭദ്രം!”
എന്നാൽ, ഗോകുൽ വിചാരിച്ചതിലും ബുദ്ധിമതികളായിരുന്നു നീതുവും കൃഷ്ണയും. അന്ന് രാത്രി കൃഷ്ണയുടെ വീട്ടിൽ വെച്ച് ഇരുവരും പതിവുപോലെ സംസാരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. സ്കൂൾ കാര്യങ്ങളും ഹോസ്പിറ്റൽ വിശേഷങ്ങളും പറയുന്നതിനിടയിലാണ് കൃഷ്ണ തന്റെ ഫോൺ എടുത്ത് നീതുവിന് കാണിച്ചത്.
“ഡീ നീതു, നിന്റെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വരുന്ന ആ മെഡിക്കൽ റെപ്രസന്റേറ്റീവ് പയ്യനില്ലേ, ഗോകുൽ… അവൻ എനിക്ക് ദിവസവും മെസ്സേജ് അയക്കുന്നുണ്ട്. വലിയ സാഹിത്യക്കാരനാണെന്നാ വിചാരം,” കൃഷ്ണ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
നീതു ഫോണിലെ മെസ്സേജുകൾ നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്തെ ചിരി പെട്ടെന്ന് മാറി. “ഇവൻ ഇതേ സമയത്ത് തന്നെയാണല്ലോ എനിക്കും മെസ്സേജ് അയക്കുന്നത്! ദാ നോക്ക്,” നീതു തന്റെ ഫോൺ കാണിച്ചു.
രണ്ടുപേരും മെസ്സേജുകൾ ഒത്തുനോക്കി. സമയം ഒന്നുതന്നെ. ഒരാൾക്ക് ‘നീലത്താമര’ കവിത, മറ്റേയാൾക്ക് ‘കാന്തം’ പ്രയോഗം. രണ്ട് പേരെയും ഒരേ സമയം വലിപ്പിച്ചു കൊണ്ടുപോകാനാണ് കക്ഷിയുടെ ഭാവം എന്ന് അവർക്ക് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായി.
“കണ്ടോടി നിന്റെ റോമിയോയെ! നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട്സ് ആണെന്ന് ഈ പുള്ളിക്ക് അറിയാം എന്നിട്ടാണ് ഈ പരിപാടി. ” കൃഷ്ണ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അവനെ അങ്ങനെ വെറുതെ വിട്ടാൽ പറ്റില്ല കൃഷ്ണാ. അവനൊരു നല്ല പണി കൊടുക്കണം. പെണ്ണുങ്ങളോട് കളിച്ചാൽ എങ്ങനെയിരിക്കുമെന്ന് അവൻ അറിയണം. നീതുവിന്റെ കൺപീലികളും നിന്റെ നീലത്താമരയും ചേർന്ന് അവനൊരു കെണിയൊരുക്കാൻ പോവുകയാണ്,” നീതുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കുസൃതി തിളങ്ങി.
അവർ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് അന്നുരാത്രി ഒരു തകർപ്പൻ പ്ലാൻ തയ്യാറാക്കി. ഗോകുലിന്റെ കരിയറിലെയും ജീവിതത്തിലെയും ഏറ്റവും മറക്കാനാവാത്ത ഒരു ദിവസമാക്കാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഗോകുലിന്റെ ഫോണിലേക്ക് നീതുവിന്റെ മെസ്സേജ് വന്നു.
‘ഗോകുൽ, ഇന്ന് വൈകുന്നേരം എനിക്ക് ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് കുറച്ച് ഷോപ്പിംഗ് ഉണ്ട്. കൂടെ വരാൻ പറ്റുമോ? പ്ലീസ്… വരികയാണെങ്കിൽ നമുക്ക് ആ പുതിയ കഫേയിൽ പോയി ചായ കുടിക്കാം.’
ഗോകുൽ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. “യെസ്! കാന്തം വലിച്ചു തുടങ്ങി.” അവൻ ഉടനെ റിപ്ലൈ കൊടുത്തു: ‘നീതു ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ വരാതിരിക്കുമോ? ഞാൻ റെഡി!’
കൃത്യം പത്ത് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കൃഷ്ണയുടെ മെസ്സേജും വന്നു.
‘ഗോകുൽ, ഇന്ന് സ്കൂൾ വാർഷികത്തിന്റെ ഭാഗമായി എനിക്ക് കുറച്ച് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാനുണ്ട്. ടൗൺ വരെ ഒന്ന് വരാൻ പറ്റുമോ? എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാൻ മടിയാണ്.’
ഗോകുൽ പെട്ടെന്ന് കൺഫ്യൂഷനിലായി. ഒരേ ദിവസം, ഒരേ സമയം രണ്ടുപേരും വിളിക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഗോകുൽ പിന്മാറാൻ തയ്യാറായില്ല. അവൻ ഒരു ബുദ്ധി പ്രയോഗിച്ചു. ടൗണിലെ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത സ്ഥലങ്ങളിൽ ഇവരെ ഒരേ സമയം മാനേജ് ചെയ്യാം എന്ന് അവൻ വിചാരിച്ചു.
അവൻ കൃഷ്ണയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി: ‘തീർച്ചയായും കൃഷ്ണാ. ഞാൻ വരാം. നമുക്ക് വൈകുന്നേരം 4 മണിക്ക് ടൗൺ ജംഗ്ഷനിലെ ടെക്സ്റ്റൈൽസിന് മുന്നിൽ കാണാം.’
നീതുവിനോട് അവൻ പറഞ്ഞു: ‘നീതു, നമുക്ക് 4:15 ന് ആ കഫേയിൽ കാണാം.’
രണ്ട് സ്ഥലങ്ങളും തമ്മിൽ അഞ്ചു മിനിറ്റിന്റെ ദൂരമേയുള്ളൂ. കൃഷ്ണയെ ടെക്സ്റ്റൈൽസിൽ കയറ്റിവിട്ട്, സാധനങ്ങൾ എടുക്കുന്ന സമയം കൊണ്ട് നീതുവിന്റെ അടുത്ത് ഓടിയെത്താം, അവിടെ നിന്ന് തിരിച്ച് ഇങ്ങോട്ട് വരാം. ഇതായിരുന്നു ഗോകുലിന്റെ മാസ്റ്റർ പ്ലാൻ.
വൈകുന്നേരം 4 മണി. ഗോകുൽ പുത്തൻ ഷർട്ടും ജീൻസും ധരിച്ച്, പെർഫ്യൂമും അടിച്ച് ടൗൺ ജംഗ്ഷനിൽ ബൈക്ക് നിർത്തി. കൃഷ്ണ അവിടെ കാത്തുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ലാവെൻഡർ കളർ സാരിയിൽ അവൾ അതീവ സുന്ദരിയായിരുന്നു.
“ഹായ് കൃഷ്ണാ… സോറി, കുറച്ച് ലേറ്റ് ആയി,” ഗോകുൽ ബൈക്കിൽ നിന്നിറങ്ങി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ഏയ്, സാരമില്ല ഗോകുൽ. ദാ ഈ കടയിലാണ് എനിക്ക് കയറേണ്ടത്. ഒന്ന് കൂടെ വരാമോ?” കൃഷ്ണ ചോദിച്ചു.
“പിന്നെന്താ, വരാമല്ലോ,” ഗോകുൽ അവളോടൊപ്പം കടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി. എന്നാൽ അവന്റെ കണ്ണ് വാച്ചിലായിരുന്നു. സമയം 4:05.
കടയ്ക്കുള്ളിൽ കയറിയ കൃഷ്ണ സാരികൾ ഓരോന്നായി എടുത്തു നോക്കാൻ തുടങ്ങി. “ഗോകുൽ, ഇതിൽ ഏതാ നല്ലത്? ഈ പച്ചയോ അതോ ചുവപ്പോ?”
“രണ്ടും നല്ലതാ കൃഷ്ണാ… നീ ഏതുടുത്താലും സുന്ദരിയാ,” ഗോകുൽ ചുറ്റും നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ എങ്ങനെയാ? ഒരെണ്ണം സെലക്ട് ചെയ്തു താ,” കൃഷ്ണ അവനെ നിർബന്ധിച്ചു.
സമയം 4:12 ആയപ്പോൾ ഗോകുലിന്റെ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു. നീതുവാണ്.
‘ഗോകുൽ, ഞാൻ കഫേയിൽ എത്തി. നീ എവിടെയായി?’
ഗോകുൽ പെട്ടെന്ന് പരിഭ്രാന്തനായി. അവൻ കൃഷ്ണയോട് പറഞ്ഞു, “കൃഷ്ണാ, നീ നോക്കിക്കോ. എന്റെ കമ്പനിയിൽ നിന്ന് ഒരു അർജന്റ് കോൾ വരുന്നുണ്ട്. ഞാൻ ദാ ഇപ്പൊ വരാം.”
“ശരി ഗോകുൽ, വേഗം വരണേ,” കൃഷ്ണ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
ഗോകുൽ കടയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് ഓടി, ബൈക്കിൽ കയറി കഫേ ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞു. കഫേയിൽ എത്തിയപ്പോൾ നീതു ഒരു വിൻഡോ സീറ്റിൽ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ജീൻസും ടോപ്പും ഇട്ട് കട്ട സ്റ്റൈലിൽ.
“സോറി നീതുക്കുട്ടി… ട്രാഫിക്കിൽ പെട്ടുപോയി,” ഗോകുൽ ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് അവളുടെ മുന്നിലിരുന്നു.
“സാരമില്ലടോ. ഞാൻ വിചാരിച്ചു താൻ എന്നെ പറ്റിച്ചെന്ന്. എന്ത് കുടിക്കും? കോൾഡ് കോഫിയോ അതോ ഹോട്ട് ചോക്ലേറ്റോ?” നീതു ചോദിച്ചു.
“നീതു എന്ത് ഓർഡർ ചെയ്താലും എനിക്ക് ഓക്കേ,” ഗോകുൽ പറഞ്ഞു.
സമയം 4:22. കോഫി വരാൻ താമസിക്കുമെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ഗോകുലിന് വീണ്ടും ടെൻഷനായി. അവിടെ കൃഷ്ണ കാത്തിരിക്കുകയാണ്.
“നീതു, ഞാൻ ഒരു മിനിറ്റ് പുറത്തുപോയി വരാം. വണ്ടി ലോക്ക് ചെയ്തോ എന്ന് ചെറിയൊരു സംശയം.”
“ആഹാ, വണ്ടി ലോക്ക് ചെയ്യാൻ അത്രയും സമയം വേണോ? പോയിട്ട് വേഗം വാ,” നീതു പറഞ്ഞു.
ഗോകുൽ വീണ്ടും പുറത്തേക്ക് ഓടി. ടെക്സ്റ്റൈൽസിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ കൃഷ്ണ ബില്ലടിക്കുകയായിരുന്നു. “ആഹാ ഗോകുൽ, കറക്റ്റ് സമയത്താണല്ലോ വന്നത്. ദാ ഈ ബാഗ് ഒന്ന് പിടിക്കാമോ? എനിക്ക് തൊട്ടടുത്തുള്ള ഫാൻസി ഷോപ്പിൽ നിന്നും കുറച്ച് സാധനങ്ങൾ കൂടി വാങ്ങാനുണ്ട്.”
“ആ… പിടിക്കാമല്ലോ,” ഗോകുൽ ബാഗും വാങ്ങി അവളുടെ കൂടെ നടന്നു. അവന്റെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ഫാൻസി ഷോപ്പിൽ കയറിയ കൃഷ്ണ ഓരോ കമ്മലും വളയും എടുത്ത് വളരെ പതുക്കെയാണ് നോക്കിയിരുന്നത്. ഗോകുൽ ഓരോ മിനിറ്റിലും വാച്ചിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സമയം 4:35. ഇനി നീതുവിന്റെ അടുത്ത് പോയില്ലെങ്കിൽ പണി പാളും.
“കൃഷ്ണാ… ഞാൻ… ആ കോൾ ചെയ്ത മാനേജർ വീണ്ടും വിളിക്കുന്നു. ഞാൻ ദാ ഒരു അഞ്ച് മിനിറ്റ്…” ഗോകുൽ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു.
“എന്താ ഗോകുൽ ഇത്? എപ്പോഴും ഫോൺ കോൾ. ശരി, വേഗം പോയിട്ട് വാ,” കൃഷ്ണ ചെറുതായി പിണക്കം നടിച്ചു.
ഗോകുൽ വീണ്ടും കഫേയിലേക്ക് ഓടി. അവിടെ നീതു കോൾഡ് കോഫി കുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. “താൻ വണ്ടി ലോക്ക് ചെയ്യാൻ പോയതാണോ അതോ വണ്ടി ഉണ്ടാക്കാൻ പോയതാണോ?” നീതു കളിയാക്കി ചോദിച്ചു.
“അത്… അത് വഴിയിൽ ഒരു സുഹൃത്തിനെ കണ്ടു നീതു, അതാ,” ഗോകുൽ കോഫി എടുത്തു ഒറ്റ വലിക്ക് കുടിച്ചുതീർത്തു.
“പതുക്കെ ഗോകുൽ, ആരും ഓടിക്കുന്നില്ലല്ലോ,” നീതു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന് ടിഷ്യൂ പേപ്പർ നീട്ടി.
ഇങ്ങനെ അടുത്ത ഒരു മണിക്കൂർ ഗോകുൽ ടെക്സ്റ്റയിൽസിലും കഫേയ്ക്കും ഇടയിൽ ഒരു പെൻഡുലം പോലെ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വിയർത്തു കുളിച്ച്, ശ്വാസം മുട്ടി, അവന്റെ സ്റ്റൈലും ഗ്ലാമറുമെല്ലാം ഏതാണ്ട് പോയിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവൻ വിചാരിച്ചു, ‘ഇനി ഇത് പറ്റില്ല, രണ്ടുപേരോടും പറഞ്ഞ് ഇന്നത്തേക്ക് നിർത്താം.’
സമയം 5:30. അവൻ നീതുവിനോട് പറഞ്ഞു, “നീതു, ഇന്ന് എനിക്ക് ഓഫീസിൽ ഒരു മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട്. നമുക്ക് ഇറങ്ങിയാലോ?”
“മീറ്റിംഗോ? ഈ സമയത്തോ? ശരി, എന്നാൽ നമുക്ക് പോകാം. പക്ഷേ പോകുന്നതിന് മുൻപ് എനിക്ക് ഒരു ചെറിയ സർപ്രൈസ് തരാനുണ്ട്,” നീതു പറഞ്ഞു.
“സർപ്രൈസോ? എന്താണത്?” ഗോകുൽ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“താൻ വാ, കാണിച്ചുതരാം,” നീതു അവനെയും കൂട്ടി കഫേയുടെ തൊട്ടുപിന്നിലുള്ള ആരും അധികമില്ലാത്ത ഒരു ചെറിയ പാർക്കിലേക്ക് നടന്നു.
അതേസമയം, ഗോകുലിന്റെ ഫോണിലേക്ക് കൃഷ്ണയുടെ മെസ്സേജ് വന്നു: ‘ഗോകുൽ, ഞാൻ ഷോപ്പിംഗ് കഴിഞ്ഞ് കഫേയുടെ അടുത്തുള്ള പാർക്കിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്. ഇങ്ങോട്ട് വായോ, നമുക്ക് കുറച്ചുനേരം സംസാരിക്കാം.’
ഗോകുൽ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു, ‘ദൈവമേ, ഇതെന്തൊരു കോയിൻസിഡൻസ്! രണ്ടുപേരും ഒരേ സ്ഥലത്ത്. നീതുവിനെ പാർക്കിന്റെ ഒരു വശത്താക്കി മാറ്റിനിർത്തിയിട്ട്, കൃഷ്ണയെ കണ്ട് സംസാരിച്ച് വിടാം.’
പാർക്കിലെ മരത്തണലിലേക്ക് നീതു നടന്നു നീങ്ങി. ഗോകുൽ അവളുടെ പിന്നാലെ ചെന്നു. നീതു അവിടെ ഒരു ബെഞ്ചിന് മുന്നിൽ നിന്നു. എന്നിട്ട് തിരിഞ്ഞുനോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ഗോകുൽ, ഇതാണ് എന്റെ സർപ്രൈസ്.”
അവൾ ബെഞ്ചിന് പിന്നിലേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി. അവിടെ നിന്ന് സാരിയുടുത്ത്, കയ്യിൽ ഷോപ്പിംഗ് ബാഗുകളുമായി കൃഷ്ണ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് വന്നു!
ഗോകുൽ ഞെട്ടിത്തരിച്ചുപോയി. അവന്റെ കാലുകൾ നിലത്തുറയ്ക്കാത്തതുപോലെ തോന്നി. കണ്ണുകൾ തള്ളി, നാവ് വറ്റി വരണ്ടു. അവൻ മാറി മാറി രണ്ടുപേരെയും നോക്കി.
“എന്താ ഗോകുൽ സാറേ, ഷോപ്പിംഗ് കഴിഞ്ഞ് മാനേജരുടെ കോൾ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞോ?” കൃഷ്ണ കൈകൾ കെട്ടി നിന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“അല്ല ഗോകുൽ, വണ്ടി കറക്റ്റ് ആയിട്ട് ലോക്ക് ചെയ്തോ? അതോ ഇനിയും ലോക്ക് ചെയ്യാൻ പോകണോ?” നീതുവും ചോദിച്ചു.
ഗോകുലിന് കാര്യം മനസ്സിലായി. താൻ ഇത്രയും നേരം കളിച്ച കളി ഇവർ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് പൊളിച്ചടുക്കിയിരിക്കുകയാണ്. അവൻ വിയർപ്പ് തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അത്… അത് പിന്നെ… നീതു… കൃഷ്ണാ… നിങ്ങൾ …”
“ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട്സ് ആണ് ഗോകുൽ. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ പരസ്പരം ഒന്നും സംസാരിക്കില്ല എന്ന് നീ കരുതിയോ?,” നീതു അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. “താൻ വിചാരിച്ചോ ഒരേ സമയം രണ്ട് പേരെയും കയ്യിലെടുത്ത് ഒരേ ഡയലോഗ് അടിച്ച് നടക്കാമെന്ന്? ഒരാൾക്ക് കൺപീലി കവിത, മറ്റേയാൾക്ക് നീലത്താമര കവിത! ഞങ്ങൾ പെണ്ണുങ്ങൾ വിചാരിച്ചാൽ നിന്നെപ്പോലെയുള്ള പത്ത് പേരെ ഒരേ സമയം ഓടിക്കാൻ പറ്റുമെന്ന് ഇപ്പൊ മനസ്സിലായില്ലേ?”
“ഗോകുൽ, ഒരു പെൺകുട്ടിയോട് പ്രണയം തോന്നുന്നത് തെറ്റല്ല. പക്ഷേ ഒരേ സമയം രണ്ട് പേരെയും പറ്റിക്കാൻ നോക്കുന്നത് കല്ലുവെച്ച നുണയാണ്. ഈ കഴിഞ്ഞ ഒന്നര മണിക്കൂർ നീ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഓടിയ ഓട്ടം കണ്ടപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് ശരിക്കും ചിരിയാണ് വന്നത്,” കൃഷ്ണ പറഞ്ഞു.
ഗോകുൽ തലകുനിച്ചു നിന്നു. അവന്റെ എല്ലാ കാസനോവ നമ്പറുകളും അവിടെ തീർന്നിരുന്നു. “എനിക്ക്… എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റിപ്പോയി. ഞാൻ വെറുതെ ഒരു രസത്തിന്…”
“ഒരു രസമല്ല ഗോകുൽ. ഇത് മറ്റുള്ളവരുടെ വികാരങ്ങളെ വെച്ച് കളിക്കുന്ന കളിയാണ്. ഇനി മേലാൽ ഒരു പെൺകുട്ടിയോടും ഇങ്ങനെ ചെയ്യരുത്. ഇനിയെങ്കിലും അന്തസ്സായിട്ട് ജീവിക്കാൻ നോക്ക്,” നീതു കർശനമായി പറഞ്ഞു.
“ഇനി ഞങ്ങൾ കാരണം നിനക്ക് കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടാക്കുന്നില്ല. ഇതാ നിന്റെ ബാഗ്,” കൃഷ്ണ അവളുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഷോപ്പിംഗ് ബാഗുകൾ അവന്റെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു. “ഇനി നീ രണ്ട് പേരുടെയും കൂടെ വരേണ്ട, ഞങ്ങളുടെ ബാഗും പിടിച്ചു ഇവിടെ ഇരുന്നോ. ഞങ്ങൾ രണ്ട് പേരും കൂടി ഒരുമിച്ച് സിനിമയ്ക്ക് പോവുകയാണ്.”
നീതുവും കൃഷ്ണയും പരസ്പരം കൈകോർത്ത് പിടിച്ച്, ഗോകുലിനെ നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ ഉറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പാർക്കിന് പുറത്തേക്ക് നടന്നുപോയി.
ഗോകുൽ ആ പാർക്കിലെ ബെഞ്ചിൽ തളർന്നിരുന്നു. കൈകളിലെ ഷോപ്പിംഗ് ബാഗുകളും നോക്കി അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു, “മോനേ ഗോകുലേ… കൺപീലികളെയും നീലത്താമരകളെയും പ്രേമിക്കാൻ പോയ നിനക്ക് ഇപ്പൊ കിട്ടിയത് നല്ല ഒന്നാന്തരം താമര മൊട്ടാണ്! ഇനി മേലാൽ ഈ പണിക്ക് പോകില്ല.”
അന്ന് അവൻ തന്റെ ഫോണിലെ ചാറ്റുകൾ എല്ലാം ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു. പെണ്ണുങ്ങളുടെ ബുദ്ധിക്ക് മുന്നിൽ തന്റെ കളി നടക്കില്ലെന്ന് ആ മെഡിക്കൽ റെപ്രസന്റേറ്റീവ് അന്ന് കൃത്യമായി പഠിച്ചു.
✍️ആമി
